Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ...

.
Ο τοπικός δημοσιογράφος - βιώματα

Πολλές φορές αναρωτιόμουνα τι είναι αυτό που κάνει πολλούς ανθρώπους να ασχολούνται εθελοντικά με τη δημοσιογραφία και οι απαντήσεις μέσα μου ερχόντουσαν πολλές. Αρχικά πίστευα πως παρ’ όλα τα προβλήματα που δημιουργεί στη δημοσιογραφία, σε ορισμένους ανθρώπους η μη ολοκληρωμένη γνώση της γλώσσας για τους γνωστούς και χιλιοειπωμένους λόγους… και άλλα πολλά που δημιουργούν οι άνθρωποι των τοπικών κοινωνιών (!), ένας λόγος γι’ αυτή τους την ενασχόληση ήταν και αυτός της ακατανίκητης έλξης και γοητείας που αισθάνεσαι βλέποντας τα κείμενα σου δημοσιευμένα.

Γιατί πως να το κάνουμε το λειτούργημα της δημοσιογραφίας όταν έτσι το αντιλαμβανόμαστε και το εκτελούμε και αίγλη έχει και εξουσία ασκεί.

Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, αυτά τα αισθήματα της ανθρώπινης αδυναμίας μετά από λίγα χρόνια ξεθώριασαν μέσα μου και μπορώ να σας πω με κάθε ειλικρίνεια πως λίγο με ενδιαφέρουν.

Τώρα αισθάνομαι ότι το κενό αυτό ήρθε να το συμπληρώσει κάτι πιο ανώτερο που το χρειάζεται κάθε ανθρώπινο κοινωνικό ον, της ανάγκης για επικοινωνία, διακίνησης ιδεών και νοημάτων αλλά και μια πιο βαθιά έκφραση του ανθρώπου που παλεύει να γνωρίσει, να βάλλει σε τάξη και να εκφράσει τον εσωτερικό του και τον εξωτερικό κόσμο. Μία επικοινωνία που νοερά πραγματοποιείται μέσα μας κατά την ώρα του γραψίματος χωρίς διακοπή του ειρμού της σκέψης και της έκφρασης πάνω στο χαρτί, από ανεύθυνους διαφωνούντες!

Μέσα από τη δημοσιογραφία μπορείς να εκφράζεις τις θέσεις και τις απόψεις σου, να περνάς τα μηνύματά σου και να γίνεσαι πιο υπεύθυνο άτομο. Γιατί όπως λέει η λαϊκή ρήση «τα γραπτά μένουν».

Έτσι σαν μέσο επικοινωνίας αισθάνομαι πλέον τη δημοσιογραφία πρωτίστως και σε μικρότερη αξία όλα τα άλλα.

Θεωρώ σκόπιμο να αναδημοσιεύσω επίσης ένα κείμενο από τα αγαπημένα μου σχετικό με το θέμα μας, που είχα δημοσιεύσει στην εφημερίδα «ΑΡΓΟΛΙΔΑ» στις 13 Μαρτίου 2001 στη στήλη του εκδότη της κ. Χρήστου Καλαντζή με τίτλο «ΣΤΑ ΙΣΙΑ» Μεγάλη τιμή για μένα!

Το κείμενο:

Η φωνή της δημοσιογραφίας...

Έκλεισα ένα χρόνο τώρα που αισθάνθηκα έντονα μέσα μου να με αιχμαλωτίζει μια ακατανίκητη έλξη για τη δημοσιογραφία.

Εγώ που πίστευα, πως η ψυχή και το σώμα μου, ήταν άρρηκτα δεμένα με τη θάλασσα και το ψάρεμα. Εγώ που νόμιζα, πως η αλμύρα της θάλασσας είχε τρυπήσει τις φλέβες μου και είχε ανακατευτεί με το αίμα μου!

Και ήταν πολύ φυσικό να συμβαίνουν όλα αυτά μέσα μου, αφού εφέτος έκλεισα μισό αιώνα, από τότε που πρωταγκαλιάστηκα με το απέραντο γαλάζιο της και τα κύματά της.

Και εκεί που σκεπτόμουν όλα αυτά, μια φωνή ακούστηκε μέσα μου να λέει: «Στο έλεγα, στη ζωή ποτέ μη λες ποτέ!» Και συνεχίζοντας αυτή η φωνή, θέλοντας να κάνει διάλογο μαζί μου, με ρώτησε: «τουλάχιστον ξέρεις γιατί με αγάπησες;» Και εγώ, μετέωρος ανάμεσα στις δύο μου αγάπες, έμενα βουβός, αμίλητος, σαν να με είχαν εγκαταλείψει όλες μου οι αισθήσεις, όλα μου τα συναισθήματα, δεν έδινα καμιά απάντηση!!

Και αυτή η φωνή συνέχιζε να μου μιλά, να με ρωτά και επέμενε να πάρει απάντηση: «Πρέπει να σκεφτείς, πρέπει να αισθανθείς, πρέπει να μπορείς να με κοιτάς στα μάτια, πρέπει να κλάψεις για μένα! Τότε θα πιστέψω πως πραγματικά με αγαπάς. Τότε θα με πείσεις πως πρέπει να σου συμπαρασταθώ, να γίνουμε ένα σώμα, ένα πνεύμα, μια ψυχή. Να γίνουμε μια δύναμη, που θα αναγκάζουμε να μένουν για πάντα ερμητικά κλεισμένες, οι αποθήκες με τα πυρηνικά όπλα όλου του κόσμου.

Θα νομοθετούμε νόμους που θα φέρουν την αιώνια ειρήνη στη γη.

Θα απονέμουμε δικαιοσύνη με τη δική μας ζυγαριά. Θα ρίξουμε στο πυρ το εξώτερο όλους τους «κολασμένους» πολιτικούς της γης, από τους πλανητάρχες μέχρι το τελευταίο δημαρχάκο και τα βρωμερά «τρωκτικά» που τους στηρίζουν!

Θα αναγκάσουμε… τους πατέρες της Εκκλησίας να διδάσκουν τον αληθινό λόγο του Χριστού, να ξαναγίνουν οι δάσκαλοι μας οι φωτοδότες του πνεύματος και της ψυχής μας και οι μανάδες να γεννούν παιδιά με σκοπό… τη διαιώνιση του ανθρώπινου γένους».Κι’ εγώ, εκεί σε μια γωνιά, καθόμουν σαν απολιθωμένος να την κοιτώ με ανέκφραστη ματιά, χωρίς κανένα σκίρτημα στη ψυχή και το σώμα μου!

Και ξάφνου βγάζει μα στριγκιά φωνή: «Ξύπνα - μου φώναξε- τα αδέρφια σου είναι σε αιώνιο λήθαργο… Εμείς θα σώσουμε τον κόσμο, δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια!»

Και ξαφνικά, ένα ρίγος διαπερνά όλο το κορμί μου και άρχισα να κλαίω με δάκρυα ευγνωμοσύνης. Τότε, αυτή, έσκυψε, με αγκάλιασε, με φίλησε στοργικά και μου είπε: «Τώρα πια μ’ έπεισες πως μ’ αγαπάς».

ΣΤΑΜΑΤΗΣ  ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------