Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Σαν Σήμερα γεννήθηκε ο αγαπημένος συγγραφέας Μ. Καραγάτσης (Δημήτρης Ροδόπουλος)





23 Ιουνίου – Μ.Καραγάτσης


Επιμέλεια: Δήμητρα Ντζαδήμα //
Ο  Μ. Καραγάτσης γεννημένος σαν σήμερα το 1908 ήταν Έλληνας πεζογράφος, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της «Γενιάς του ’30». Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Ροδόπουλος.
Ο ίδιος δήλωσε σε συνέντευξή του το 1937 : «…….Η Μοίρα, για να με γεννήσει το 1908 και να με πεθάνει όταν με πεθάνει, ήξερε τι έκανε. Το παρελθόν το γνωρίζω, ώστε να μη με γοητεύει. Το μέλλον είναι σκοτεινό, ώστε να με τρομάζει. Αγαπώ το φωτεινό, το γνωστό Σήμερα.»
Το ψευδώνυμο Καραγάτσης προήλθε από το δέντρο πτελέα ή καραγάτσι στο εξοχικό της οικογένειάς του στη Ραψάνη της Θεσσαλίας, όπου περνούσε τα περισσότερα εφηβικά καλοκαίρια του. Εκεί συνήθιζε να διαβάζει καθισμένος κάτω από ένα καραγάτσι που βρισκόταν στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού.
Το «Μ.» του ψευδωνύμου του προήλθε πιθανότατα από το ρώσικο όνομα «Μίτια» (ρωσική εκδοχή του Δημήτρης), με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του, λόγω της μεγάλης του αγάπης για τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και ιδιαίτερα για το έργο Αδερφοί Καραμάζοφ. Το γεγονός ότι υπέγραφε τα έργα του ως «Μ. Καραγάτσης» προκάλεσε σύγχυση σε αρκετούς φιλολόγους, που συχνά ερμήνευαν το «Μ» ως Μιχάλης, λόγω των ηρώων του, Μιχάλη Καραμάνου (στον Γιούγκερμαν) και Μιχάλη Ρούση (στον Μεγάλο ύπνο), που θεωρούνται περσόνες του συγγραφέα.Παρόλα αυτά σύμφωνα με πρόσφατη προφορική μαρτυρία της κόρης του Μαρίνας Καραγάτση το αρχικό γράμμα «Μ.» μπροστά από το ψευδώνυμο Καραγάτσης πράγματι παραπέμπει στο όνομα Μιχάλης. Όμως το μυστήριο του γράμματος «Μ» δεν θα μπορέσει ποτέ να εξαλειφθεί, διότι ο Καραγάτσης δεν δήλωσε δημόσια ποια η σημασία του.
Tο 1927 παίρνει μέρος στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό της «Nέας Eστίας» με το διήγημα «Kυρία Nίτσα», το οποίο θα αποσπάσει τον A’ έπαινο και θα δημοσιευτεί το 1929 σε συλλογικό τόμο που περιελάμβανε τα βραβευμένα διηγήματα του διαγωνισμού («Oι θεότητες του Kοτύλου», εκδ. Bιβλιοπωλείον της Eστίας). Mε το διήγημα αυτό ξεκινάει τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του δημοσιεύοντας διηγήματα, μυθιστορήματα σε συνέχειες και μεταφράσεις. Πεθαίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 1960, σε ηλικία 52 χρόνων, αφήνοντας ανολοκλήρωτο «Tο 10», το μυθιστόρημα που έγραφε εκείνο τον καιρό. H τελευταία φράση που πρόλαβε να γράψει, η τελευταία φράση της ζωής του, ήταν «Aς γελάσω».
Σε αυτοβιογραφία του έχει γράψει:
«…….Δεν επείραξα ποτέ συνάδελφο και είμαι συμπαθέστατος στους λογοτεχνικούς κύκλους. Αυτό θα αποδειχθεί στην κηδεία μου, όπου θα έρθει κόσμος και κοσμάκης να πεισθεί ίδιοις όμμασι ότι πέθανα, ότι θάφτηκα, ότι πήγα στο διάολο. Και θα φύγει από το νεκροταφείο ο κόσμος και ο κοσμάκης βγάζοντας στεναγμούς ανακούφισης. Είμαι βέβαιος πως ο Θεός θα με κατατάξει μεταξύ των αγίων στον Παράδεισο. «
Έχει πει:
– Δεν υπάρχει πιο απίθανο πράμα από την αλήθεια.
– Η μεγαλύτερη εξυπνάδα είναι εκείνη που οδηγεί στην ευτυχία.
– Καινούριο σπίτι με τις ίδιες πέτρες δεν ξαναγίνεται.
________________________
Eπιμέλεια: Δήμητρα Ντζαδήμα
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Θύμισες με αφορμή την αναφορά μας στον Καραγάτση


Το βιβλίο αυτό με το πολύ γνωστό - και αγαπημένο από τους αναγνώστες  - μυθιστόρημα 
του Μ. Καραγάτση, μου το χάρισε πολλά χρόνια πριν,  εις ανάμνηση, μια φίλη στις Κυκλάδες. 
Στην αφιέρωση που μου κάνει γράφει: … 
«Σου εύχομαι μέσα από το διάβασμα να ταξιδέψεις ακόμη μια φορά, 
στα μέρη που ξέρεις πολύ καλά, μα και όσα δε γνωρίζεις» 
Αυτή η ευχή ήταν για μένα ένα ψυχογράφημα – όπως για όλους τους ταξιδευτές άλλωστε-  
σαν αυτό που κάνει για την ηρωίδα του ο συγγραφέας στο μυθιστόρημά του...
ΣΤΑΜ. ΔΑΜ. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: