Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Σωτήρης Κοντογιάννης Πτέραρχος ε.α. για την απόβαση των Τούρκων στην Κυρήνεια ....

Γεωφυσικός χάρτης της Κύπρου



[...] Προσωπικά θέλω να πιστεύω, ότι εάν γινόταν εγκαίρως η προγραμματισμένη και συντονισμένη αποδέσμευση των 12 αφων F-84F και μιας δικής μας τετράδας F-4Ε για κάλυψη, κατά τις κρίσιμες ημέρες της απόβασης στη Κυρήνεια, που στην πραγματικότητα επρόκειτο για “αποβίβαση”, τότε το αποτέλεσμα και οι εξελίξεις, πάντα κατά την γνώμη μου, θα ήταν τελείως διαφορετικά. 
Τελικά δεν γνωρίζω πότε θα απαντηθεί το ερώτημα:
“Γιατί δεν εφαρμόσθηκαν τα τότε υφιστάμενα σχέδια ?”. 

Σίγουρα ένα είναι βέβαιο. Η ευθύνη της απάντησης δεν ανήκει στην Πολεμική Αεροπορία. ...


F-84F Thunderstreak.jpg
F-84F
F-4E Phantom II
F-4Ε
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ 
>>>>>>>>>>>>
Η ζωή συνεχίζονταν σε εντατικούς ρυθμούς, με έμφαση στην οργάνωση της Μοίρας και στην εκπ/ση του προσωπικού, μέσα φυσικά από τις αντιξοότητες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε συχνά, λόγω των ελλείψεων σε εξοπλισμό υποστήριξης.
Είμαστε πλέον στα μέσα Ιουλίου και η δύναμη των αεροσκαφών είχε ανέλθει στα 16 αεροσκάφη. Επιπλέον, το δεύτερο κλιμάκιο των 7 πληρωμάτων είχε ήδη επιστρέψει από την Αμερική και προς τα τέλη Ιουλίου αρχές Αυγούστου αναμένονταν να επιστρέψει και το τρίτο κλιμάκιο (8 πληρώματα), οπότε και θα ολοκληρώνονταν η επιστροφή όλης της δύναμης της Μοίρας.
Την 18η Ιουλίου και περί ώρα 18:00, δέχτηκα τηλεφώνημα στο γραφείο μου από τον Αρχηγό της Αεροπορίας κ. Αλέξανδρο Παπανικολάου. Αφού απήντησα σε ορισμένες ερωτήσεις του, σχετικά με την κατάσταση της Μοίρας και του προσωπικού γενικώς, με ενημερώνει ότι εντός ολίγου θα πάρω εντολή έναρξης φόρτωσης των αεροσκαφών. Πράγματι μετά από λίγα λεπτά η εντολή εδόθη και αφορούσε προετοιμασία 4 αφων με εξοπλισμό σε ρόλο αναχαίτισης (βλήματα αέρος-αέρος), και η υπόλοιπη δύναμη σε ρόλο Δ/Β με βόμβες γενικής χρήσεως ΜΚ-82 των 500 λιβρών. Υπενθυμίζεται για λόγους ιστορικής ακρίβειας, ότι η Μοίρα, μέχρι εκείνη την στιγμή, λόγω των ελλείψεων που υπήρχαν σε διάφορους τομείς, αλλά και της εντατικής συνέχισης του εκπαιδευτικού της προγράμματος, δεν είχε ενταχθεί ακόμη στο σχέδιο αμύνης της χώρας, και επομένως δεν της είχαν ανατεθεί ενδεχόμενοι εχθρικοί στόχοι για προσβολή, βάση των υφιστάμενων επιχειρησιακών σχεδίων. Φυσικά, στην κατάσταση που βρισκόμασταν, αυτό δεν είχε καμία απολύτως σημασία, διότι στον πόλεμο συμμετέχουν όλοι με ότι μέσα έχουν και σε όποια κατάσταση τα έχουν. Εκείνη την στιγμή η Μοίρα διέθετε 4 τεχνικούς οπλουργούς, εκπαιδευθέντες στις ΗΠΑ, αλλά χωρίς ιδιαίτερη πρακτική εξάσκηση στην φόρτωση των αεροσκαφών. Με βάση αυτούς τους 4 λοιπόν, που τους χρήσαμε αρχηγούς ομάδας, δημιουργήσαμε 4 ομάδες φόρτωσης των 4 ατόμων η κάθε μία, από οπλουργούς που πρώτη φορά έβλεπαν F-4E. Οι φορτώσεις οπλισμού άρχισαν περίπου την 19:00, με τη κάθε ομάδα να αναλαμβάνει 3 αφη (αρχική απαίτηση για 12 αφη), που παραδόθηκαν έτοιμα στις 06:00 της επομένης (19/7). Ασφαλώς, εκ πρώτης όψεως, ο χρόνος αυτός φαίνεται (και είναι) επιχειρησιακά απαράδεκτος, αλλά η ουσία είναι ότι έγινε μια τιτάνια προσπάθεια, όπου με απίστευτη επινοητικότητα αλλά και απίθανες ευρεσιτεχνίες της στιγμής, υπερνικήθηκαν τεράστια τεχνικά προβλήματα, λόγω των ελλείψεων σε ειδικό τεχνικό εξοπλισμό. Κατά μέσο όρο φορτωνόταν ένα αφος, περίπου κάθε 3 ώρες και 40 λεπτά. Χαρακτηριστικό είναι ότι 5 μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1974, όταν η Μοίρα αξιολογήθηκε από το ΑΤΑΔ, έχοντας ολοκληρώσει την απαιτούμενη εκπαίδευση και τη παραλαβή του κατάλληλου εξοπλισμού, ο μέσος όρος χρόνου φόρτωσης του κάθε αεροσκάφους κατέβηκε στα μόλις 23 λεπτά..! Κατά τον χρόνο προετοιμασίας και φόρτωσης των αεροσκαφών από τους τεχνικούς, τα πληρώματα των αεροσκαφών ασχολούνταν με την σχεδίαση των στόχων που μας είχαν ανατεθεί. Έτσι, το πρωί της 19 Ιουλίου βρήκε όλη την δύναμη της Μοίρας εξοπλισμένη (16 αεροσκάφη), έχοντας όμως μόνο 10 ετοιμοπόλεμα πληρώματα του πρώτου και του δεύτερου κλιμακίου (20 ιπτάμενοι), που είχαν ολοκληρώσει την εκπαίδευση στις ΗΠΑ. Προκειμένου όμως να εκμεταλλευτούμε όλη τη δύναμη των αεροσκαφών της Μοίρας, αναγκασθήκαμε να χρησιμοποιήσουμε και τα υπό εκπαίδευση πληρώματα του Πολεμικού σταδίου, η πείρα των οποίων όμως στον τύπο του αεροσκάφους δεν ξεπερνούσε τις 10-15 ώρες πτήσεως. Μεριμνήσαμε όμως και συνδυάσαμε, σαν καλύτερη δυνατή λύση στη σύνθεση πληρώματος, Κυβερνήτη ετοιμοπόλεμο εξ Αμερικής με Συγκυβερνήτη μη ετοιμοπόλεμο εκπαιδευόμενο στην Ελλάδα και το αντίστροφο. Ευτυχώς όμως δεν χρειάστηκε να υλοποιήσουμε αυτό το σχέδιο ανάγκης, διότι το βράδυ της 19 Ιουλίου αφίχθηκε εσπευσμένα το τρίτο κλιμάκιο ιπταμένων εξ Αμερικής (8 πληρώματα), κι έτσι η επάνδρωση των αφων συμπληρώθηκε πλέον μόνο με ετοιμοπόλεμα πληρώματα. Μέσα σε αυτή την περίεργη κατάσταση έντασης, ελλείψεων και δυσκολιών, εκείνο που αναδείχθηκε έντονα, και είναι άκρως συγκινητικό, ήταν το ηθικό και η πειθαρχία του προσωπικού. Κανείς εκείνες τις στιγμές δεν έθεσε προσωπικά αιτήματα προς επίλυση, πλην μιας πολύ ειδικής περίπτωσης, απόλυτα δικαιολογημένης. Όλοι ήταν απόλυτα προσηλωμένοι στην αποστολή τους και στα καθήκοντά τους. Και για αυτή τους τη στάση, σαν Διοικητής τους, είμαι ιδιαίτερα υπερήφανος αλλά και ευγνώμων. Στη συνέχεια η Μοίρα ακολουθούσε τις εντολές του Κέντρου Επιχειρήσεων του ΑΤΑΔ, ως προς την διάταξη μάχης και την αραίωση των αεροσκαφών, και τελικά το μεγαλύτερο μέρος της Μοίρας μεταστάθμευσε στο Ηράκλειο, όπου μετακινήθηκα και εγώ. Στην Ανδραβίδα παρέμεινε μόνο μια τετράδα αεροσκαφών με ανάλογο προσωπικό. Σε όλη την διάρκεια παραμονής μας στο Ηράκλειο υπήρξε αυστηρή ετοιμότητα, αλλά και πολλές μεταβολές καταστάσεων και αβεβαιότητα, ως προς τις εξελίξεις και με το τι γίνεται γενικώς. Κάποια στιγμή πήραμε εντολή αναδίπλωσης της Μοίρας στην έδρα της, στην Ανδραβίδα. Επιστρέψαμε δυστυχώς σκεπτικοί και προβληματισμένοι, διότι η παρουσία μας δεν είχε τελικά κανένα αποτέλεσμα στις τότε κρίσιμες καταστάσεις. Προσωπικά θέλω να πιστεύω, ότι εάν γινόταν εγκαίρως η προγραμματισμένη και συντονισμένη αποδέσμευση των 12 αφων F-84F και μιας δικής μας τετράδας F-4Ε για κάλυψη, κατά τις κρίσιμες ημέρες της απόβασης στη Κυρήνεια, που στην πραγματικότητα επρόκειτο για “αποβίβαση”, τότε το αποτέλεσμα και οι εξελίξεις, πάντα κατά την γνώμη μου, θα ήταν τελείως διαφορετικά. Τελικά δεν γνωρίζω πότε θα απαντηθεί το ερώτημα “Γιατί δεν εφαρμόσθηκαν τα τότε υφιστάμενα σχέδια ?”. 
Σίγουρα ένα είναι βέβαιο. Η ευθύνη της απάντησης δεν ανήκει στην Πολεμική Αεροπορία. 
Η Πολεμική μας Αεροπορία ήταν εξοπλισμένη, αποφασισμένη και είχε σε ετοιμότητα το 100 % της δύναμής της. Συνεπώς η απάντηση σε αυτό το κρίσιμο αλλά και ιστορικό ερώτημα, αποτελεί ευθύνη άλλων κλιμακίων εξουσίας και λήψεως αποφάσεων, υψηλότερων από αυτό της ΠΑ. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ 

Δεν υπάρχουν σχόλια: