Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…

Μετά από μακρά σιωπή κτύπησε συναγερμός! στο υποδιάλυση - χοιροστάσιο blog…
ΚΛΙΚ ΣΤΗ ΦΩΤΟ...

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΌ!!! Μη το προσπεράσετε…

Γονείς τέτοιους Έλληνες θέλουμε να γαλουχήσετε…
Για τους λογάδες τους πολιτικούς μας, ουδέν σχόλιο...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Ένας Καταδρομέας απαντάει σε

 Μητσοτάκηδες-Πάγκαλους για την Σημαία 

Αληθινές Ιστορίες!!

Posted by netakias.com on  in #Aληθινές Ιστορίες#Bloggers

ZMAK_1.JPG


Θέλω να πω κάτι.
Έχω παρελάσει σημαιοφόρος 7 φορές, στη θητεία μου σε Δημοτικό και Γυμνάσιο . Παρέλασα και στην ορκωμοσία στον Στρατό … Έχω πάρει 5 επαίνους Αριστείας από 3 διαφορετικούς Yπουργούς Παιδείας ( ο ένας θυμάμαι ήταν ο Ράλλης, ο άλλος ο Τρίτσης. Εχω την εντύπωση οτι ο ενδιάμεσος ήταν ο Ταλιαδούρος).
Τίποτε.
Για μένα δεν σήμαινε τίποτε ότι την κρατούσα. Θα την υπερασπιζόμουν με ακριβώς την ιδια δύναμη, ακόμα κι αν δεν την είχα κρατήσει ποτέ.
Γιατί την αγάπησα πολύ πριν φτάσω στην ηλικία και πριν να έχω τη δύναμη στα χέρια και τα πόδια να την κρατήσω, και το ανάστημα και την ευλυγισία να παρελάσω κρατώντας την.
Και καθόλου περισσότερο δεν την αγαπούσα εγώ από συμμαθητές που λόγω παραστήματος, λόγω επίδοσης, λόγω συστολής ή εμφάνισης … στριμωχνόντουσαν στις πίσω-πίσω σειρές του τμήματος της παρέλασης.
Στις ειδικές δυνάμεις, στις ΜΑΚ στο Β. Αιγαίο, είχε έρθει ένα κοντόσωμο παιδί από τη Νίκαια.
Αρμένης στην καταγωγή.
Βοηθός κομμωτή, στο επάγγελμα, από ΙΕΚ. Φτωχή οικογένεια, από το 1000ρικο (δρχ) που μας δίνανε (1990) κοιτούσε να μείνει κάτι να στείλει πίσω…
Σε όλα, τις καταδρομικές πρώτος. 34 κιλά το Μπεργκιν και το FN standard στον ώμο! Την τρίτη μέρα του ανταρτοπόλεμου, ο επιλοχίας έπαθε διάρροια! Πήρα εγώ και το δικό του Μπεργκιν. Ιούλιος σε ένα από τα νησιά της πρώτης γραμμής. Το νερό όλο κι όλο ένα παγούρι, το 24ωρο, για όλα…
Παλεύαμε με τον εαυτό μας να ξεπεράσουμε … τους εαυτούς μας.
Το βράδυ, όταν πήγαμε να ξεκινήσουμε σε μια κατσικοπλαγιά για τη νυχτερινή κρούση, έκανα να σκύψω να ζαλωθώ το δεύτερο Μπεργκιν του άρρωστου συναδέλφου και να πάρω πάλι στον ώμο το δικό μου. Ένιωσα κάτι, σα να μην σηκώνεται…. Το είχε πάρει στα χέρια του και το φορούσε το αρμενάκι απο τον Πειραιά. 
«Ασε εσύ γιατρέ¨», μου είπε.«Τώρα είναι η σειρά μου». 
Και χωρίς άλλη κουβέντα, ξεμάκρυνε και ξεμακραίνοντας, 
είδα ότι τα δυο Μπεργκιν των 35 κιλών τον είχαν σκεπάσει. 
Δεν φαινόταν σχεδόν! Ήταν δεν ήταν 65-70 κιλά ο ίδιος!
Και τραβήξαμε για τη νυχτερινή… 
Φίλοι, εσείς που τρομάζετε μήπως η σημαία φύγει 
από τα «Άριστα» χέρια.
Θυμηθείτε Παλαμά.
«Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα.
Με της καρδιάς το πύρωμα, μετριέται και το αίμα»

(Να είσαι καλά, Ιγκόρ, κομάντο, φίλε,
όπου κι αν είσαι κι ό,τι κι αν κάνεις. Μετράς!)


Δεν υπάρχουν σχόλια: