Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Βιώματα και θύμισες του Κώστα Τσεφαλά από τα μαύρα χρόνια αμέσως μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967!! …

… Έχουν σαν στάμπα (ανεξίτηλη…)  την ψυχή του σημαδέψει έκτοτε και πως αλλιώς να γινόταν,  αφού βρήκαν «πρόσφορο έδαφος» στην παιδική του χλωρή ηλικία! …
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
21 Απριλίου 1967
Γιατί η μνήμη είναι αλήθεια 
(Χρήστος Οικονόμου)

Φίλε Μάκη, πολύ σωστά στο σημερινό σου αφιέρωμα μιλάς για μύθο και πραγματικότητα γύρω από την κατάλυση της δημοκρατίας στις 21Απριλίου 1967.
Η συνείδηση της εποχής μας σφυρηλατείται από μνήμες σφραγισμένες, από τους κατακλυσμούς μιας γκρίζας εποχής με πρωταγωνιστές εκείνους που επέλεξαν την επαναστατική οδό και όχι την παραίτηση και την απογοήτευση, την ανατροπή και όχι την συμφιλίωση με την κυρίαρχη τάξη πραγμάτων.
Η πραγματικότητα λοιπόν είναι ότι, το πραξικόπημα που έγινε πριν 51 χρόνια στην πατρίδα μας σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τους γιούς εκείνων που στον καιρό της Κατοχής φορούσαν κουκούλες και έδειχναν με το δάχτυλό τους στους κατακτητές, τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.
Οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους ντύθηκαν γερμανοτσολιάδες, οπλίστηκαν από τους κατακτητές, βασάνιζαν πατριώτες, απλούς ανθρώπους της υπαίθρου, πλιατσικολογούσαν, βίαζαν, έκαιγαν, διαπόμπευαν και κούρευαν κορίτσια στην πλατεία του χωριού τους όπως την μάνα μου, γιατί είχαν υποπέσει στο αμάρτημα να βοηθούν το αντάρτικο.

                        Το πάσχον κομμάτι ενός παρελθόντος γεγονότος.
Από το πρωί του πραξικοπήματος άρχισαν οι συλλήψεις των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Όλοι εκείνοι που είχαν πολεμήσει για την απελευθέρωση της Ελλάδας, που είχαν συρθεί σε δίκες και είχαν κάνει φυλακή για χρόνια, ήσαν και πάλι στο στόχαστρο. Ένας εξ αυτών και ο δικός μου πατέρας, που τους περίμενε πανέτοιμος, με την ξύλινη βαλίτσα της εξορίας στην πόρτα και την κουβέρτα κάτω από τη μασχάλη. Με το κεφάλι περήφανο και όρθιο, με σταθερή, δυνατή φωνή: «Πάμε, είμαι έτοιμος από καιρό και απορώ πώς με αφήσατε τόσα χρόνια έξω» τους είπε.

Είχε αποφυλακιστεί το 1956 με το νόμο του Πλαστήρα: «Περί μέτρων Ειρηνεύσεως»
Η κυβέρνηση των ανδρείκελων της ΗΠΑ, συνεργατών των Γερμανών, εξόρισε, δολοφόνησε (όπως μέλη της ΜΟΔΝΕ Σπαρτίδη και Κομνηνό), βασάνισε στα μπουντρούμια και στους τόπους εξορίας, φυλάκισε χιλιάδες αγωνιστές.
 Οδήγησε την οικονομία της χώρας στα βράχια, καθώς ήταν η απαρχή της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε σήμερα. Η κυβέρνηση των φασιστών κατέστρεψε την οικονομία της χώρας εντελώς.
Το παρόν καθορίζεται από το παρελθόν και για να προχωρήσεις μπροστά πρέπει πρώτα να κοιτάξεις πίσω κι έχουμε χρέος απέναντι στους χιλιάδες αγωνιστές ζωντανούς και νεκρούς, όταν ακούμε τη φράση: «Ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει…» να τον αποστομώνουμε.
 Και φυσικά να διασώζουμε μνήμες,  διατηρώντας τη συνέχεια, ζώντας μια ζωή γεμάτη ανησυχίες, αναρίθμητες αναμνήσεις και συλλογικές αναπαραστάσεις, αλλά και με πράξεις καθημερινές δημιουργικές.
Εμείς  έχουμε τον πόνο, αλλά και  τη χαρά να ψηλαφούμε ό, τι έχει φύγει με αυθεντική συγκίνηση και σεβασμό, μην αφήνοντας να ξεθωριάσει και πολύ περισσότερο να σβήσει η μνήμη.
                                                            Κώστας Τσεφαλάς


Δεν υπάρχουν σχόλια: