Τραγούδι αφιερωμένο εξαιρετικά στους μεν… και στους δε…

 Πάνε να πεις στη μάνα μου

τα ρούχα μου να δώσει

τι το φτωχό κορμάκι μου

το χώμα θα το λιώσει

 Πάνε να πεις στους φίλους μου

να μη με περιμένουν

γιατί και τα ψηλά βουνά

ραγίζουν και πεθαίνουν

Μόνο σ' αυτή π' αγάπησα

μη φτάσει το χαμπέρι

γιατί είναι είκοσι χρονών

κι από καημό δεν ξέρει

Μέσα στο ζόφο του Δήμου μας, που δεν τρεμοσβήνει ούτε καντήλι στο βάθος του σκοτεινού τούνελ αναλογίζομαι με βαθιά απογοήτευση: Αυτούς τους συμπολίτες  μας άρχοντες και παρατρεχάμενοι αυτών είναι δυνατόν γι αυτούς και για εμάς, να κυκλοφορούν ανάμεσα μας και να μην βλέπουν το γύρισμα της πλάτης μας και την περιφρόνηση;; !

Είναι δυνατόν να βλέπουμε και να στεκόμαστε  απαθείς όταν τους εκπροσωπεί με περίσσια χυδαιότητα το ανώνυμο προφίλ στο κοινωνικό δίκτυο «Κόκκινο γαρύφαλλο» ;;;

Τώρα γράψτε ό,τι θέλετε για εμάς γνωστοί αχρείοι και  για εμένα  εκδώστε και αναρτήστε στις χωματερές σας… όσα Δελτία Τύπου κ.α… εσείς θέλετε, χωτίς να μπορώ να τα διαβάζω(!) για το λόγο που  έχω αναφερθεί…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ