Στο περιοδικό «Στην Ερμιόνη άλλοτε και τώρα»
.
Διαβάζοντας το άρθρο του παλιού μου συμμαθητή και φίλου Γιάννη Σπετσιώτη στο περιοδικό μας
«Στην Ερμιόνη άλλοτε και τώρα» έτσι για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα εμβαθύνει γιατί ο συμπατριώτης μας έχει αγκαλιάσει με τόσο θέρμη αυτό το θέμα σχετικά με τα παιδικά παιχνίδια, από το πρώτο φύλλο του περιοδικού, με συνεχόμενα άρθρα του πανω στην ίδια θεματική.
Ακόμα θυμάμαι, κάθε φορά που μου φέρνει να φωτογραφίσω τα διάφορα αντικείμενα αυτών των παιχνιδιών όπως αυτά με τα βολάκια τις μπίρες κ.α., που ήταν το θέμα του στο 3ο τεύχος και τις φωτογραφίες δημοσιεύσαμε εκεί, δεν μπορώ να σας περιγράψω με τι τρυφερότητα και παιδική αφέλεια μετέφερε αυτά τα αντικείμενα και μπορώ να φανταστώ σε τι θέση του σπιτιού του τα είχε φυλαγμένα σαν πολύτιμα τζοβαΐρια και την κατάλληλη στιγμή τα ανέσυρε από εκεί.
Κάνοντας αυτούς τους συνειρμούς, τελικά έδωσα μια λογική εξήγηση γιατί έχουμε με τον Γιάννη Σπ. διαφορετικά συναισθήματα σε ό,τι αφορά τα αντικείμενα αυτών των παιχνιδιών, τα οποία ενισχύονται από τις θύμισες των παιδικών του χρόνων.
Και στο σημείο αυτό μπορώ να σας πω χωρίς κανένα ενδοιασμό, πως ζηλεύω λίγο - με την καλή έννοια - τον Γιάννη, διότι αυτός προφανώς βίωσε σε όλο το μεγαλείο του και τα οφέλη που δημιουργεί στην παιδική ψυχή το παιδικό παιχνίδι, ( κάτι που εκ των συνθηκών εκείνων των χρόνων... δεν είχα την ευκαιρία εγώ, αλλά ας μη ξύνω παλιές πληγές) και τώρα από ευγνωμοσύνη θα έλεγα και έχοντας ασχοληθεί επαγγελματικά και με αυτό το θέμα σαν ειδικός, το αποτυπώνει στο χαρτί με όλα τα παρεπόμενα... και το δίνει ως πολύτιμη παρακαταθήκη στην ιστορία και τις επόμενες γενεές.
Ωστόσο, αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση απ’ το άρθρο του, ήταν τα μέρη με τίτλο
«Το Ερμιονίτικο τέλος του παιχνιδιού», ο μελαγχολικός επίλογος «Ας δούμε το σήμερα» και μια αναφορά του στον συνομήλικό μας Αντώνη Β. Δράκα που ζει στην Αμερική και με γυρίζει πίσω μισό αιώνα και 5-6 χρόνια, πλημμυρίζοντας το είναι μου, ανάμεικτα συναισθήματα…
.
Σας τα δίνω αυτούσια.
.........................................................................................................
.
Το απόσπασμα απ’ το άρθρο του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη « Ο κόσμος των παιχνιδιών - τα βολάκια, οι μπίρες και οι μπίλιες»
.
Αντώνης Β. Δράκας
[...]Το μπάζι ήταν το πιο συνηθισμένο παιχνίδι με τις μπίρες στην Ερμιόνη.
Ο Αντώνης ο Δράκας που ζει σήμερα στην Αμερική, συνομήλικός μου, ήταν ο καλύτερος παίχτης στο μπάζι.
Το σημάδι του ήταν φοβερό, γι’ αυτό το ίδιο καλά τα κατάφερνε και στον πετροπόλεμο.
Έτσι και έπιανε πέτρα στα χέρια του, είμαστε σίγουροι, ότι κάποιο κεφάλι θα ήταν σπασμένο.
..
Το ερμιονίτικο τέλος του παιχνιδιού
Το παιχνίδι κάποια στιγμή τελείωνε. Τις πιο πολλές φορές όταν είχε αρχίσει να σκοτινιάζει και πλέον δε βλέπαμε.
Τα παιδιά που είχαν χάσει χλωμά και απογοητευμένα έφευγαν, συνήθως γρήγορα, για τα σπίτια τους. Αυτά που είχαν κερδίσει, κατακόκκινα και ευχαριστημένα παρέμεναν ζητώντας την επιβεβαίωση από τους άλλους, θέλοντας να γιορτάσουν τα επινίκια.
- Πόσες μπίρες κέρδισες ρε; ρωτούσαν οι περίεργοι. Το παιδί έλεγε έναν αριθμό, αν είχε προλάβει να τις μετρήσει ή τις έδειχνε με καμάρι, πιέζοντας με τα χέρια του γύρω-γύρω τις γεμάτες και φουσκωμένες τσέπες του παντελονιού του όπου τις είχε. Με τον τρόπο αυτό προφύλασσε «την περιουσία του» από «αναπάντεχα» γεγονότα.
Κάποια παιδιά, όμως, πάνω στον ενθουσιασμό τους και απονήρευτα, για να δείξουν τις κερδισμένες μπίρες, τις έβαζαν στις χούφτες χωρίς να πάει το μυαλό τους στο «κακό».
Τότε συνέβαινε το μοιραίο. Ένα από τα παιδιά που ήταν εκεί και, φυσικά, ο πιο τολμηρός, όταν έβλεπε τη γεμάτη με μπίρες χούφτα του παιδιού, τη χτυπούσε ξαφνικά και με δύναμη από κάτω. Αυτές με ένα πήδο, ελεύθερες, σκορπίζονταν στο έδαφος, όπως ακριβώς γλιστράει από τα χέρια του ερασιτέχνη ψαρά το πιασμένο ψάρι και πέφτει ξανά στη θάλασσα.
Το τι συνέβαινε στη συνέχεια είναι απερίγραπτο! Μάχη κανονική, με μπουνιές, κλωτσιές, απώλειες, κλάματα και απρόβλεπτες εξελίξεις. Η γειτονιά ξεσηκωνόταν. Όλοι στο πόδι!
Μετά από ώρα και με την επέμβαση των μεγαλύτερων τα πράγματα ησύχαζαν.
.
Κάποια στιγμή, αναψοκοκκινισμένοι, καταϊδρωμένοι με έναν περίεργο ιδρώτα που έμοιαζε σα λάσπη στο πρόσωπο και κολλούσε τα μαλλιά στο μέτωπο και τα αυτιά, με τα ρούχα έξω από τα κοντά μας παντελόνια, φτάναμε στο σπίτι, φροντίζοντας να περάσουμε απαρατήρητοι. Αυτό, όμως, ήταν δύσκολο. Η μάνα το καταλάβαινε αμέσως και χωρίς να δει το παιδί, άρχιζε:
- Πού γύριζες βρε αναθεματισμένε μέχρι τέτοια ώρα;
- .... (σιωπή – μιλιά)
- Γιατί δε μιλάς βρε; Ήπιες το αμίλητο νερό;
- Να καλέ...
- Τι καλέ, καλάμια και παλούκια!
- Να καλέ, ξέρεις...
- Τι να ξέρω βρε που να ξεραθείς και να μείνεις κούτσουρο!
.Όταν το αντίκριζε όμως και βλέποντας την «κατάστασή» του, με πιο δυνατή φωνή συνέχιζε: - Ου που να μη σώσεις! Πώς έγινες έτσι βρε παναθεματισμένε! Κακό χρόνο να ‘χεις!
ενώ στη στιγμή του πέταγε ό, τι κρατούσε στα χέρια της. Αυτό, ενστικτωδώς, έσκυβε και έτρεχε πίσω από καρέκλες και τραπέζια για να προφυλαχθεί.
Η δική μου μάνα μου έλεγε:
-Πώς είσαι έτσι βρε σαν γεριμαμάνης!
Δεν έμαθα ποτέ ποιος ήταν αυτός. Φανταζόμουν πως θα ήταν κάποιος άνθρωπος με βρώμικα ρούχα, αναμαλλιασμένος, με πολλά γένια και τρομερή όψη.
Σε όλους αυτούς του γονείς που έχουν φύγει απ’τη ζωή αφιερώνω
«Το παιχνίδι με τις μπίρες». Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει...
.
Ας δούμε το σήμερα!
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν ακούγονται φωνές παιδιών να παίζουν στους δρόμους και τις γειτονιές.
Παίζουν αλλιώς μες στη σιωπή και με τη σιωπή και εμείς είμαστε ευχαριστημένοι γιατί δεν μας ανησυχούν.
Δεν έχουν μάθει να κατασκευάζουν παιχνίδια. Και αφού δεν έχουν μάθει να φτιάχνουν, καταστρέφουν.
Διάβασα κάπου και μου έκανε εντύπωση ότι «μόνο όταν από δική σου εμπειρία γνωρίζεις τη διαδικασία της κατασκευής και αισθάνεσαι τη χαρά και την ομορφιά της δικής σου δημιουργίας και επινόησης, σέβεσαι και τα αποτελέσματα της δημιουργίας των άλλων» και αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Η αλλαγή της νοοτροπίας και αυτή η ψυχική γενναιοδωρία χτίζονται σιγά-σιγά και ασφαλώς δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα που δίνουμε σήμερα στα παιδιά ούτε και με τον τρόπο και τους λόγους για τους οποίους τα παραχωρούμε!
.........................................
.
Για τη μεταφορά στο ιστολόγιό μας
.
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
Όπως πληροφορηθήκαμε προ ημερών ο Δήμαρχος Κρανιδίου κ. Δ. Σφυρής, έδωσε συνέντευξη Τύπου στα Μέσα Ενημέρωσης του Νομού. 
