Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Την ιστορία πρέπει να την γνωρίζουμε. - χωρίς αυτή στο διάβα μιας κοινωνίας, δεν υπάρχει μέλλον σε ένα Λαό!! ....

http://apollonios.pblogs.gr/


Όταν ο Εβραιοχριστιανός ιερέας της χούντας Αμβρόσιος, 
αποκαλούσε τον χουντικό Ντερτιλή, - Κολοκοτρώνη και Σωκράτη 
(ΒΙΝΤΕΟ >>> https://www.youtube.com/

Ιδιαίτερος ντόρος έχει προκληθεί από το τελευταίο ξέσπασμα μίσους του Αμβρόσιου. Ο μητροπολίτης Καλαβρύτων ευχήθηκε να σαπίσει το χέρι του Φίλη εάν υπογράψει «διατάγματα αθεΐας, όπως η κατάργηση των θρησκευτικών».
Ο «εκπρόσωπος» του λόγου του Θεού, δεν έμεινε μόνο εκεί αφού με αφορμή το «Φανερό Δείπνο» της Ένωσης Άθεων τη Μ. Παρασκευή ευχήθηκε να γίνει το κρέας δηλητήριο και «να τους τρυπήσει το στομάχι. Να γίνει πέτρα και να μην το χωνέψουν».


Εάν γνωρίζει κάποιος την πολυετή πορεία του Αμβρόσιου στους κόλπους της εκκλησίας, τότε το πρόσφατο παραλήρημα μίσους του Αμβρόσιου δεν είναι πρωτοφανές ούτε προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση.Στο παρελθόν είχε κάνει δριμεία επίθεση και στους Έλληνες Εθνικούς!!
Ταγματαρχης της χωροφυλακής και  της χούντας ο Αμβρόσιος. 
Από το βιβλίο του Γκίνη "Ιεράρχες διάκονοι της Χούντας"

>>>>>

Ενημέρωση «προς ναυτιλλόμενους» - συνέχεια…

Το ξαναγράφουμε να το εμπεδώσετε...
Χωρίς δυναμίτες και βεγγαλικά «αναβίωση εθίμου» 
δεν γίνεται, ειδικά, όταν το έθιμο, αφορά προδότες!...
Έτσι νομίζουν...


Κι’ ακόμα, δεν αποκλείεται, να γίνει έθιμο και η μεταφορά στην Ερμιονίδα του Αγίου Φωτός  της Ανάστασης Εκείνου, από τον Πανάγιο Τάφο στα Ιεροσόλυμα! 
Δεν γνωρίζουμε όμως,   αν στην Ερμιονίδα έφερε το Φως της Ανάστασης ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος με κάποιο πολεμικό ελικόπτερο ή με άλλο μέσο…
Βέβαια, - να το πούμε και αυτό, χωρίς δημοσιοποίηση της φωτογράφισης αυτών των τοπικών αρχόντων  που συντελούν σ’ αυτό το μεγάλο γεγονός εδώ στην Ερμιονίδα με την παραλαβή του Αγίου Φωτός και αυτό δεν γίνεται…
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ 
ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

Μπουρίνι με πολύ ισχυρή προβέντζα - όρος ναυτικός - σήμερα στα "Μαντράκια" Ερμιόνης!! ...




Φωτο 2)3)4)της Βιβής Σκούρτη από το "Γκουρουμέσι" - πάνω Ερμιόνη - 
θέμα δευτερολέπτων, για  «να χαλάσει ο Θεός τον κόσμο»... 




Δυστυχώς, λόγω  των πολύ άσχημων καιρικών συνθηκών δεν έχουμε εικόνες φανταστικές – τρομακτικές! θα λέγαμε, του μοναδικού ιστιοφόρου  (Φωτο 3)  με  την μεγάλη και πολύ  επικίνδυνη κλήση που έπαιρνε, με τα ιστία του  σχεδόν οριζόντια και η καρίνα του να φαίνεται!!, όταν ο ριψοκίνδυνος κυβερνήτης με το πλήρωμά του καθ’ όλη τη διάρκεια   του σφοδρότατου μπουρινιού συνέχιζαν, να είχαν ανεβασμένα τα πανιά τους!!  ενώ στο κέντρο αυτού του ακραίου  φυσικού φαινομένου, η ένταση του ανέμου ξεπερνούσε την ταχύτητα του  κυκλώνα, μετά ισχυρής βροχοπτώσεως.


Κατά τη γνώμη μας - λόγω της εμπειρίας μας- και των χειρισμών που βλέπαμε να γινόντουσαν από τον κυβερνήτη και το πλήρωμα, το πιο πιθανόν, είχαν υψηλή γνώση και εμπειρία της ιστιοπλοϊκής τέχνης, την ικανότητα του σκάφους και την αντοχή των ιστίων του και μάλλον, το διασκέδαζαν! Γι' αυτό το λόγο, αυτοί, συνέχιζαν να ιστιοδρομούν! 
Αυτό φάνηκε, όταν κυβερνήτες και πληρώματα των άλλων σκαφών κατέβασαν τα πανιά τους (Φώτο 4) και απλώς τραβερσάρανε  πάνω στον άνεμο. Άλλωστε, αυτή η ναυτική πρακτική γενικά σ' αυτές τις περιπτώσεις, είναι η πιο συνήθεις και ασφαλής...


Και ενώ τα πιο πάνω  αναφερόμενα συνέβαιναν λίγο μετά  τις 12 το μεσημέρι σήμερα στην Ερμιόνη, στην νότια πλευρά μέσα σε καφετέρια οι θαμώνες και εμείς με την παρέα μας, εκ του ασφαλούς, καθήμενοι και πίνοντας τον καφέ μας, σχολιάζαμε ο καθένας με το δικό του τρόπο και τη «γνώση» του στην ιστιοπλοΐα και μάλιστα με τέτοιες καιρικές συνθήκες και  με ακραία φαινόμενα, τις εικόνες με τα ιστιοφόρα, όπως διαδραματιζόντουσαν στα ανοικτά το νότιου λιμανιού της Ερμιόνης.
Πάντως, αυτό που πρέπει να ξέρουμε, ο πιο επικίνδυνος καιρός στη θάλασσα  είναι τα μπουρίνια. «Μάιο μήνα μαυροφορέθηκε η γυναίκα του  γεμιτζή» (του καραβοκύρη) λέει η λαϊκή ρήση. 
Ο Μάιος μήνας είναι αυτός, με τα πιο πολλά και επικίνδυνα μπουρίνια. Εκεί που ο καιρός φαίνεται  Θεού χαρά, «χαλάει ο κόσμος»! Μόνο οι μετεωρολόγοι μπορούν να διαβάσουν στον δορυφορικό χάρτη πολλές λεπτομέρειες, σχετικά με αυτά τα καιρικά φαινόμενα, να κάνουν σωστές μετρήσεις και με την προϋπόθεση να παρακολουθούν τις μεταβολές… Εμείς οι εμπειρικοί ναυτικοί - ψαράδες κ.α. γνωρίζουμε μόνο τα λεγόμενα σημάδια στον ουρανό  από το σχήμα, το χρώμα και τις αποχρώσεις των νεφών κ.α…. 

Πάντως, σήμερα, ομπρέλες ανοιγμένες,  τραπέζια, καρέκλες κ.α. από τα καταστήματα εστίασης «περπάτησαν» για κάποια μέτρα και αν δεν βρίσκανε εμπόδια μπροστά τους,  κανείς δεν ξέρει που θα κατέληγαν και τι ζημιές θα προκαλούσαν…
Αυτά στα Μαντράκια. 

Όμως, αυτό  που μας έκανε εντύπωση ήταν, όταν είδαμε αναρτημένες στο facebook φωτογραφίες τις Βιβής Σκούρτη με τα ιστιοφόρα την ώρα του μπουρινιού  από πιο κοντινή απόσταση από το σημείο που βρισκόταν. Βέβαια, όχι την ώρα του αποκορυφώματος αυτού του πολύ επικινδύνου  θυελλώδους φαινομένου, με τις πολύ μεγάλες ριπές των ολίγων λεπτών. Μισή ώρα αργότερα, όπως ήταν αναμενόμενο (και αυτό το γνωρίζουμε εμείς οι άνθρωποι της θάλασσας) γαλήνεψε εντελώς το «γαλάζιο θεριό», η μάγισσα, η θεά Κίρκη, όπως την αποκαλούν. Είχαμε και πλήρη ηλιοφάνεια! Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι παλιοί ναυτικοί λέγανε τη ρήση: «Όποιος πνίγηκε μετανόησε»… Οι πρόγονοί μας, αυτή τη ρήση την λέγανε μάλιστα συχνά στην αλβανική γλώσσα που μιλούσαν τους παλιούς χρόνους, αλλά εμείς δεν τη θυμόμαστε ακριβώς για να τη γράψουμε…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

ΥΓ, Προβέτζα - σημαίνει η ξαφνική, βίαιη ενίσχυση της έντασης του ανέμου (συνήθως συνοδευόμενη από βροχή) και η ταυτόχρονη αλλαγή του από νότιο σε δυτικό - βορειοδυτικό.
[Ετυμολογία: Ιταλική διάλεκτος provenza (τοπωνύμιο Provenza), άνεμος που φυσά από την περιοχή της Προβηγκίας]

Θοδωρής Καραβάς - τα κοινά χαρακτηριστικά της σημερινής πραγματικότητας στην Ελλάδα...

… με το θέμα  της περίφημης πολυβραβευμένης με Όσκαρ ταινίας του Ελία Καζάν – «Το λιμάνι της αγωνίας»… >>> ΕΔΩ...

Ένα κείμενο που γράφτηκε από τον συντάκτη τον Ιούλιο του 2011 εντελώς προφητικό θα λέγαμε - και μακάρι να μην είναι...

Τέτοιες σκέψεις γράφονται μόνο από βαθύ προβληματισμό, 
στο πλαίσιο  του κοινωνικού γίγνεσθαι...

[...]Κεντρική ιδέα είναι, ο ανθός της Ελλάδας για μια ακόμα φορά πετσοκόβεται, φεύγει στο εξωτερικό, η καινούρια γενιά χάνεται, ας όψονται οι καναλάρχες, οι μεγαλοδημοσιογράφοι, κ΄οι μεγαλοσχήμονες που μας έφθασαν στο λιμάνι των απόκληρων, Ζάν Γκαμπέν τού Μαρσέλ Καρνέ, γυρίζω σπίτι, δεν έχω δουλειά, είμαι άνεργος, κ΄δεν ξέρω αν είσαι γλυκιά μου κοπέλα, στη φωλιά μας! …
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                      Το λιμάνι της αγωνίας...

Γράφει ο Θοδωρής Καραβάς

Το πιο αντικειμενικό, το πιο αποδεσμευτικό  φιλμ μιας ποιητικής  της μνήμης, είναι το λιμάνι της αγωνίας τού Ηλία Καζάν, μια ταινία της Αβάν Γκάρντ, δηλαδή σκληρής ανάλυσης, συμμετοχή στον αγώνα για ανθρωπισμό, για δουλειά, για μισθούς αξιοπρεπείς, για βρώμικο πλούτο και κυρίως για την εκμετάλλευση των φτωχών εργατών της θάλασσας το φιλμ μιλάει.

Ο σκηνοθέτης ξεκινά απ΄τα δύο κεντρικά πρόσωπα, τον πρωταγωνιστή νεαρό περιστερά και τον αρχιγκάγκστερ τού λιμανιού.
Στην αρχή φαίνεται...ότι ο κοινωνικός ρεαλισμός και ο αισθηματισμός  να ισορροπούν...αλλά στη συνέχεια τού έργου η ισορροπία παραπαίει, αισθήματα, φιλίες πάνε στη μπάντα και οι μπος δείχνουν το <<αληθινό πρόσωπο>> τους. Οι εργαζόμενοι στις αποθήκες και στα αμπάρια των πλοίων παρά μία τεσσαράκοντες τρώνε... αδιαμαρτύρητα.

Το λιμάνι της αγωνίας σήμερα είναι η χώρα μας και πάνω στις ονειροπολήσεις…μπροστά στο κύμα της ζωής πού φουσκώνει και καλπάζει στην οθόνη, στην καθημερινότητα τα πράγματα στην ταινία πλανιούνται από <<μασκαράτα σε μασκαράτα >> και έτσι οι εργατουπάλληλοι <<αποδεκατίζονται>> από  αλυσιδωτές σειρές <<κοινωνικών καταστροφών>>.
Η τραγωδία πλέον δεν είναι έργο κάποιου κρυμμένου θεού,
 αλλά ενός άσπλαχνου οικονομικού συστήματος!

Ο Ελία Καζάν στη ταινία του χρησιμοποιεί όλες  τις πηγές μέχρι βάθους.  Η ταράτσα με τα περιστέρια πού στη περίπτωση είναι η πατρίδα μας, χαρίζει μια απλή, καθημερινή ζωή για τους ήρωες του, τα πετροπερίστερα είναι οι εργάτες, οι αγρότες, οι υπάλληλοι, οι ναυτεργάτες, τα κορίτσια των καπνοεργοστασίων, των υφαντηρίων, των μικροεργοστασίων και τα αφεντικά, είναι οι μουτσούνες εργοδότες και οι πολιτικάντηδες.
Στο ρόλο του παπά των αδικημένων της ταινίας, ο Καζάν κτίζει ένα ιερωμένο με καρδιά πού συγκρούεται στα ίσια με τους μπόσες των ντοκ, τέτοιον ψυχωμένο, στη πολιτική σκηνή της χώρας δύσκολα βρίσκεις.
Οί εικόνες των υψηλά ιστάμενων, οι πράξεις τους, τα λόγια τους, ζουμί δεν βγάζουν, στο δράμα της αστικής ζούγκλας των συνανθρώπων τους δεν συμμετέχουν αυτοί οι κύριοι, σενάρια γράφουν κ΄ατμόσφαιρα φτιάχνουν όμορφη…στα παράθυρα της τηλεόρασης μόνο.
Το ασπρόμαυρο χρώμα της ταινίας είναι βαθειά ριζωμένο στην ελληνική πραγματικότητα και αξίζει να υπογραμμισθεί, τώρα δεν βλέπεις ένα πολιτικό να πλησιάζει,να μοιάζει, στο νεαρό περιστερά ήρωα, το  άσπρο είναι τα περιστέρια,το μαύρο τα όρνια…
Ξαφνικά τα υψηλά βουλευτικά πρόσωπα,προσφέρουν στο κόσμο νέο χορό…στο ρυθμό ενός μοτίβου της μόδας, στο πανηγύρι της ψευτιάς, του εμπαιγμού,με ρητορικούς μοραλιστικούς τονισμούς, έτσι  λοιπόν καταδικάζουν όλες τις ελληνικές γραμματικές…
Η μέθοδος των <<νομοθετών>> κάθε άλλο παρά δίκαιη είναι, στην ουσία οι <<ιδαλγοί>> διαλύουν και αποσυνθέτουν τους εργατουπαλλήλους, στη προβολή των εφιαλτικών ονείρων, τα αφεντικά τους βγάζουν μία - μία τις λέξεις μιας μακράς εκμυστήρευσης,στις ελαφρές παραλλαγές πάνω στο κόσμο τους οι <<θεατές>> βλέπουν ότι οι κύριοι…μόνο τη πάρτη τους κοιτούν και σφυρίζουν μελωδικά κάτω από τις μεταξωτές τέντες δίπλα στις πισίνες τους.
Το <<διευθυντικό>> θράσος πού χαρακτηρίζει τη γερασμένη φιλοσοφία τους, μεταμορφώνει σαρκαστικά την αλήθεια σε ψεύδος και σε ένα ανεπανάληπτο
πείραμα πικρόχολους χυμούς σκορπίζει, κόψιμο μισθών, για να περνούν οι γκόλντεν... καλύτερα!  κ΄ετσι, η όσμωση ανάμεσα στη τέχνη κ΄στη ζωή από θαυμάσια γίνεται άσχημη, πρόκειται για κάτι ενδιαφέρον… και όπως στα σημεία τού ορίζοντα διαγράφονται οι νέοι κανόνες, τα προεκλογικά σημάδια της αλήθειας αντιστρέφονται ανάλογα…

Ο Μάρλον Μπράντο στην ταινία,
 ως Τέρι Μαλόι 
Ο ήρωας του φιλμ του Ελία Καζάν, Μάρλον Μπράντο, ενσαρκώνει το ρωμαλέο ένστικτο του λαού κ΄συγκρούεται κατά μέτωπο με το γκαγκστρικό κατεστημένο του λιμανιού, διεκδικώντας το δίκιο της εργασίας του, δεχόμενος καταιγισμό κροσέ, απερκατ, ντιρέκτ, όμως καταφέρνει ματωμένος στο τέλος να σταθεί όρθιος και να νικήσει.
Ο σημερινός ήρωας της ταινίας είναι ο Έλληνας πολίτης,πού για την αξιοπρέπεια της φωτογραφίας του και της ζωής του πρέπει να επιστρέψει τα<<κουρέλια>> πού του πετάνε τα <<μεγάλα πνεύματα>>.
Και όπως ο νεαρός περιστεράς στο λιμάνι της αγωνίας κάνει <<σκόνη τα δεδομένα τού μελοδράματος>>,οι Έλληνες ηρωες παρόμοια στάση να κρατήσουν πρέπει,αν δεν θέλουν να τους γδύσουν τελείως με τα<<δώρα παγίδες>> πού τους προσφέρουν οι…των <<γραφείων συνοικεσίων>>.
Οι πολιτικοί με τα πλούσια ιδρύματα κάθε χρόνο παίρνουν  εκκατομύρια ευρώ, χρήμα ζεστό, πού το ρίχνουν κατ΄ευθείαν στο παντελόνι τους, τούς εργαζόμενους λοιπόν, αυτοί οι <<χρυσοδάκτυλοι>> τους θέλουν ξελιγωμένους και ευάλωτους,να παλεύουν λυσσαλέα κάθε ημέρα για την επιβίωση τους, με μισθούς πείνας, πού ποτέ - ως δείχνουν - τα νέα μέτρα δεν θα αλλάξουν.
Ο κύκλος των πολιτικών κ΄των ανθρώπων τους, κεντούν απεριόριστα με τη δύναμη της εξουσίας πού διαθέτουν, σ αυτό  το θέατρο του παραλόγου όπου σκόπιμα διατηρείται μια διήγηση οι εργατοαγροτουπάλληλοι  καλούνται να πληρώσουν αυτά πού έκλεψαν οι εδώ μπος εντ μπόσες.
Αυτή η <<φιλτραρισμένη>> μουσική της τηλεόρασης  εξουσιάζει τους μεροκαματιάρηδες, με το μελαγχολικό <<σαντιγύ>> τέμπο της, και όταν μάλιστα παρεμβάλλεται η <<πολύχρωμη μάσκα>>των υπουργών τραγουδιστών κ΄τα υπερβολικά ντεκόρ….οι τηλεθεατές<<μασάνε>> και φτου κι' απ΄την αρχή….
Είπαμε,  ότι τα περιστέρια είναι οι άνθρωποι του μόχθου, στις<<σειρήνες>> λοιπόν τα αυτιά τους να κλείνουν, τα φτερά τους να ανοίξουν, να πετάξουν  υψηλά, να δημιουργήσουν, απ΄αυτούς με τα <<καθαρά χέρια πού τα πλένουν κάθε λεπτό>> ξεφύγουν, να προφυλάξουν  τούς εαυτούς τους κ΄τις οικογένειες τους, κ΄να σταματήσουν όλους τους τριγμούς, τις ρωγμές, τις παραφωνίες, τις απατεωνιές τών <<μεγάλων κυρίων>> να μπαλώνουν  κ΄να κλείνουν με το αίμα της καρδιάς τους.
Να δυσπιστούν στα λόγια των <<προυχόντων>> γιατί αυτοί λένε ψέμματα με τόσο <<καθαρό ύφος>> πού δεν μπορείς μετά να τους κατηγορήσεις ότι ψεύδονται. Πρέπει  να καταλάβουν οι απλοί πολίτες ότι η δουλειά τους είναι η επιβίωσή τους, η αξιοπρέπεια τους, η ελευθερία τους, η γλυκανάλατη ρητορική στο κόσμο των φωτορομάντζων όμως συνεχίζεται, το ίδιο κ΄η θλιβερή ανθρώπινη κατάσταση,
Η σκηνική μίμηση των πολιτικών δεν ταυτίζεται με κανένα απ΄τους δύο ήρωες του καλού της ταινίας τού λιμανιού της αγωνίας,τού πρωταγωνιστή Μάρλον Μπράντο κ΄του καρατερίστα Καρλ Μάλντεν του ιερωμένου και όπως φυσάει αυτός ο παράξενος άνεμος το δράμα εμφανίζεται κατ΄ευθείαν στη σκηνή κ΄εξελίσσεται σε τόνους οδυνηρούς, σε μια αφήγηση εντελώς υπαινικτική, όμως ο ζωντανός ανθρωπισμός εκρήγνυται, στους δρόμους βγαίνει κ΄την ανειλικρίνεια καταγγέλλει.
Η ταινία του Καζάν πού στη μέση άσχημα για τους εργάτες  του λιμανιού μετατρέπεται η ζωή τους απ΄τους ξυλοδαρμούς και τους εκβιασμούς, όσοι δεν υπακούν στις διαταγές των αρχιμπός η δουλειά τελειώνει. Όμως, ξημερώνει η πανηγυρική όμορφη  ημέρα του εκρηκτικού ξεσπάσματος του Μάρλον Μπράντο, ναυτεργάτη του ντοκ, πού φέρνει τη πολυπόθητη νίκη των εργατών της  τιμιότητας και μαζί με το στόρι το ερωτικό συγκινεί όλους  όσους έχουν τη τύχη να παρακολουθούν το φιλμ, όταν αδικείσαι, εξεγείρεσαι, αγωνίζεσαι, νικάς κ΄αγαπάς.
Η ψυχρότητα, η κατασκευή κ το θέατρο των <<μεγάλων καναλέ πνευμάτων>> βασίζονται στην αισθητική…των εικόνων της τελεβίζιον, στο γυαλί δηλώνουν ότι μόνο τα κοινωνικά προβλήματα τους απασχολούν, ο χρόνος όμως όπως κυλάει, άλλα δείχνει ότι κάνουν.
Ο δέκατος τρίτος μισθός, ο δέκατος τέταρτος μισθός κόβονται, βλέπετε, ο δικός τους <<πνευματικός κόσμος>> ανασυντίθεται σε νέες προοπτικές… κ΄μπροστά στον αναχρονιστικό κινηματογράφο τους, το λιμάνι της αγωνίας του Καζάν παραμένει ένα κ΄μοναδικό φιλμ, γιατί η ψυχή του ήρωα είναι φτιαγμένη να αγαπά το ωραίο,το τίμιο,το μεγάλο,το αληθινό, το δίκαιο.

Κεντρική ιδέα είναι, ο ανθός της Ελλάδας για μια ακόμα φορά πετσοκόβεται, φεύγει στο εξωτερικό, η καινούρια γενιά χάνεται, ας όψονται οι καναλάρχες, οι μεγαλοδημοσιογράφοι, κ΄οι μεγαλοσχήμονες πού μας έφθασαν στο λιμάνι των απόκληρων, Ζάν Γκαμπέν τού Μαρσέλ Καρνέ, γυρίζω σπίτι, δεν έχω δουλειά, είμαι άνεργος, κ΄δεν ξέρω αν είσαι γλυκιά μου κοπέλα στη φωλιά μας.

Θοδωρής Καραβάς.



Χρήστος Γιανναράς καθηγητής φιλοσοφίας - όταν δεν «θέλει»... να τον καταλάβει το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό!!!

Κύριε Πρωθυπουργέ «Οι καιροί ου μενετοί»...

Απόσπασμα  από το πιο κάτω άρθρο του, που εμείς εμπεδώσαμε...
[...]Για τη «γνώση» της υπαρκτικής πραγματικότητας του αναστημένου εκ νεκρών Xριστού και της δυνατότητας για αναστημένη ύπαρξη του ανθρώπου μετά τον θάνατο, η εκκλησιαστική εμπειρία προτείνει τον τρόπο του έρωτα: τρόπο «πίστης», δηλαδή εμπιστοσύνης, αυτοπαράδοσης, αυτοπροσφοράς. Oχι ατομικές «πεποιθήσεις», όχι ψυχαναγκαστικές ιδεοληψίες. Oι πεποιθήσεις» και τα αισθήματα είναι γεννήματα της φύσης, της αναγκαιότητας – η αυθυπερβατική πίστη είναι ελευθερία, η εμπιστοσύνη που γεννάει ο έρωτας. 
«Σημείο» αυτής της αυθυπέρβασης, που μεταποιεί τον θάνατο της φυσικής ατομικότητας σε ζωτική προσωπική σχέση με τον Πατέρα, τον Aίτιο της κλήσης «εκ του μη όντος στο είναι», προβάλλεται ο σταυρός. Tο ναι, το «αμήν» του ανθρώπου, χειρονομία τόσο ερωτική όσο και ο ασπασμός: «επί μετώπου και θώρακος η σφραγίς, εν εισόδοις και εξόδοις», επί άρτων βιβρωσκομένων και ποτηρίων πινομένων, κοιταζομένοις και ανισταμένοις». Tο σταυροκόπημα είναι η γλώσσα του σώματος για να πει το ασώματο. Nα γιορτάσει η ελευθερία την ανάσταση...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Eμβρυα - νήπια - ενήλικες

Christos Yiannaras | 01 May 2016
Για όλο το άρθρο του, 
κλικ στη συνέχεια >>>

Δηλώσεις - απόψεις προσωπικοτήτων της πνευματικής και πολιτικής μας ζωής, που πέρασαν στην ιστορία!! ...

Ενδιαφέρουσα πρόταση στο blog από τον Αργύρη Λέκκα

Θέμα: POLITICS

 Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά

Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκεν την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου.

 Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου.

 Πολιτικός είναι κάποιος που διαιρεί τους ανθρώπους σε δυο τάξεις: σε υποχείρια και σε εχθρούς.

Αν θέλετε την εύνοια των μαζών, πρέπει να λέτε τα πιο ηλίθια και τα πιο χοντρά ψέματα.

Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας: 
A) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
Β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
Γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ' επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των.

Να είσαι νομοθέτης είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή τυραννίας.

Τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική: δεν υποχωρείς, δεν ανακαλείς και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου.

Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε.
Σε μια συμμαχία, πάντα ο ένας κάνει το άλογο κι ο άλλος τον καβαλάρη.

Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό.

Διαπίστωσα ότι είναι πιο εύκολο να πείθεις ένα πλήθος παρά ένα μεμονωμένο άνθρωπο.

Δεν ψήφισα ποτέ υπέρ κάποιου. Πάντα ψηφίζω εναντίον κάποιου.

H πολιτική είναι το μοναδικό επάγγελμα για το οποίο δεν χρειάζεται εκπαίδευση.

 

  

Το Πάσχα πέρασε, η κοιλιοδουλεία κι' ό,τι αυτή δημιουργεί, μπορεί να ξεπεραστεί με λεμόνια και το χυμό τους...

Εμείς το κάνουμε καθημερινώς με διαφορετικούς  τρόπους...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
16 ευεργετικές επιδράσεις του λεμονιού
Δεν υπάρχει κουζίνα στον… κόσμο, στην οποία το λεμόνι να μην αποτελεί βασικό συστατικό, το οικείο σε όλους μας κίτρινο εσπεριδοειδές, που είναι δημοφιλές σε όλο τον πλανήτη. Ποια είναι όμως η επίδραση της κατανάλωσης λεμονιού στον ανθρώπινο οργανισμό; Τα λεμόνια είναι όξινα στη γεύση, αλλά δημιουργούν αλκαλικές βάσεις στον οργανισμό μας. Στην πραγματικότητα, είναι από τα τρόφιμα με τη μεγαλύτερη αλκαλική επίδραση, που βοηθούν πολύ στη δημιουργία ισορροπίας σε καταστάσεις αύξησης της ποσότητας οξέων στο σώμα. Με άφθονη βιταμίνη C, είναι ιδανικό «φάρμακο» για την αντιμετώπιση λοιμώξεων και άλλων προβλημάτων υγείας, ενώ συστήνεται και για την τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος και την αντιμετώπιση της δυσπεψίας.

16 ευεργετικές επιδράσεις του λεμονιού στον ανθρώπινο οργανισμό:
>>>>>>

Ειδήσεις από τις ΗΠΑ και «από πρώτο χέρι» στο blog....


Ελληνική Ομογένεια ΗΠΑ - Όχι σε πολυέξοδες παρελάσεις «καρνάβαλους» -Ελληνικά σχολεία χρειαζόμαστε!
Ομογενείς στο χώρο των e- Μ.Μ.Ε. μας ενημερώνουν...
Είναι έτσι ή υπερβολές;;
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
e-mail  στο blog...

turismos'' 6 hmerwn gia ypourgo N. PAPPA sthn Amerikh
kalami@kalami.net
προς Εμένα
https://mail.google.com/mail/ca/u/0/images/cleardot.gif
Λεφτά υπάρχουν: «'Οτι φάμε, ότι πιούμε και όσο ταξιδέψουμε»
''Τουριστικό ταξίδι'' 6 ημερών γιά Νίκο Παππά και 6 ''αξιωματούχους'', σε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη, 7-12 Μαίου
Μοναδικό ελληνικό φαινόμενο: Πρώτα κλείνουν εισιτήρια-ξενοδοχεία και μετά κοιτούν για... συναντήσεις, για να δικαιολογούν τον τουρισμό.
............................................
Η... παραδοσιακή αχρηστία του υπουργείου Εξωτερικών: Η Ελλάδα χωρίς... πρέσβη στην Ουάσιγκτον
Ζήτησαν από τον πρέσβη Χρ. Παναγόπουλο να φύγει (αν και συνταξιούχος παρέμεινε στην θέση του για μερικούς μήνες). Του έδωσαν 3 εβδομάδες προθεσμία. Υποτίθεται θα είχαν φροντίσει ήδη για την έγκριση της τοποθέτησης του διαδόχου του, από το Στέητ Ντηπάρτμεντ. Αυτό δεν έγινε και τώρα περιμένουν πότε θα εγκριθεί ο διορισμός, γιά να αναλάβει καθήκοντα. 'Ισαμε τότε, η Ελλάδα χωρίς πρέσβη στις ΗΠΑ.
.............................................
www.kalami.net     |    www.kalami.us      |    www.kalami.co
Και να ακούτε www.24-7RADIO.us, 24 ώρες στα ελληνικά με υψηλή ποιότητα ήχου.
Από 1995: Το ΚΑΛΑΜΙ (''γιά να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους'') είναι το πρώτο, παλαιότερο και μεγαλύτερο e-ΜΜΕ εκτός Ελλάδας.

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Το κάψιμο του Γιούδα στην Ερμιόνη, - δυναμίτες, βεγγαλικά, φωτοβολίδες και άλλα τινά... συνιστούν το λεγόμενο «έθιμο» στις μέρες μας!!

O  κόσμος για χάζι  πολύς - μας πληροφορούν, αλλά και πολλά τα παράπονα από αυτούς που γνωρίζουν περί οργάνωσης πολιτιστικών εκδηλώσεων και προβολή εθίμων, πόσο μάλλον αυτό που το έχει πλέον όλη Ελλάδα, και  κάποιοι "ειδικοί"... διεκδικούν την αποκλειστικότητα και την ικανότητα να το προβάλλουν με κομπασμό! ειδικά στις μέρες...
Την πιο κάτω αναφορά αναγνώστες μας την έχουν ανασύρει από το αρχείο του blog και τη διαβάζουν όλη την ημέρα. Έτσι, μας δίδεται το ερέθισμα, να κάνουμε την αναδημοσίευση...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Περί του περιβόητου «ερμιονίτικου εθίμου» του Γιούδα στην Ερμιόνη (τώρα και στο Πορτοχέλι) Δήμου Ερμιονίδας, όπως θέλουν να το προβάλλουν οι «παράγοντες»…

Χαβαλές να γίνεται λέμε εμείς, 
έτσι για να βγαίνουν κάποιοι από την αφάνεια... 
Έτσι νομίζουν!!

Ο Λάμπης Παυλίδης μπορεί να ταξίδεψε το τελευταίο του ταξίδι, αλλά, όπως λέει ο λαός, - «τα γραπτά μένουν» και αν κάποια από αυτά καίνε, «καίγονται» και αυτοί... που τους αφορούν. Γι' αυτό «παράγοντες» της Ερμιόνης και της Ερμιονίδας φρόνημα, γιατί μας βλέπουνε... Οι καιροί είναι πολύ, μα πάρα πολύ δύσκολοι...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο ΙΟΥΔΑΣ



Του Λάμπη Παυλίδη


Ήταν γύρω στο 1975, χειμώνας καιρός και είμαστε μαζεμένοι γύρω από ένα μαγκάλι με κάρβουνα στο μηχανουργείο του Μιχάλη Ασλάνη∙ ο Καψούρης, ο Ησαΐας Κουβαράς, ο Μιχάλης, εγώ, ο Αντρέας Βογανάτσης (αδελφός του Νίκα), ο Τάσος Κομμάς, ο Γιάννης Φλεβαράκης. Είχαμε ψήσει δυο μεγάλες καβούρες και είχαμε πιεί αρκετό κρασί από εκείνο που είχε ο Μιχάλης στο υπόγειο. Κάτω από τούτες τις συνθήκες ο μπαρμπα-Αντρέας είπε: «Ρε παιδιά, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι να ξυπνήσει λιγάκι το «Καστρί»; Εννοούσε κάποια εκδήλωση ή κάτι τέτοιο κι αφού συνεχίσαμε να πίνουμε τα κατοστάρια, πετάγομαι και τους λέω: «Ρε σεις στη Χαλκιδική κάθε μεγάλο Σάββατο μετά το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ καίνε τον Ιούδα, ρίχνουν τουφεκιές στον αέρα και τέτοια…».
Το κουβεντιάσαμε και ο Μιχάλης ανάλαβε να φτιάξει το ομοίωμα του Ιούδα και να τον κάψει στη θάλασσα κι εμείς με τις βάρκες να μπούμε στο λιμάνι έτσι όπως συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Καψούρης ήταν ο μπουρλοτιέρης και μπομπατζής, ντυμένος με βράκα , ζωνάρι, γιλέκο και καλπάκι στο κεφάλι, ενδυμασία φτιαγμένη από τα χέρια της Ελένης Ασλάνη, που στη συνέχεια τη φορούσε ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ψαράς κι αυτός εκείνο τον καιρό.


Για τα έξοδα της εκδήλωσης ο Ασλάνης έκανε έρανο στο λιμάνι. Μετά από κάμποσο καιρό η εκδήλωση πέρασε στα χέρια του Πολιτιστικού συλλόγου «ΛΑΣΟΣ» και το φτιάξιμο του Ιούδα ανέλαβε για πάρα πολλά χρόνια ο Παντελής Φοίβας. Όταν ο ΛΑΣΟΣ έπαψε να υπάρχει, η εκδήλωση πέρασε στα χέρια του Δήμου και από κάποιο μεγάφωνο ευχαριστούν τους ψαράδες που πήραν μέρος στην εκδήλωση. Αυτό το «ευχαριστήριο» που ακούγετε, κατά τη γνώμη μου, είναι τελείως υποκριτικό και απαράδεκτο. Οι ψαράδες ό, τι ξεκίνησαν τότε το συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο, κάνουν δηλαδή το κέφι τους, δίνοντας ταυτόχρονα ας πούμε κάποια ζωή στον τόπο που γεννήθηκαν.
 Δεν το κάνουν για το πρόσωπο κανενός.
Αν όμως κάποιος κάτι θέλει να πει, ας πει ένα μπράβο, κάτι που κανείς από εμάς ούτε το είχε ανάγκη, ούτε το έχει. Το κέφι μας κάναμε, το κέφι μας κάνουμε και κανέναν δε ρωτήσαμε. Το ίδιο ισχύει και για το έθιμο των Θεοφανείων.

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Παγκόσμια ημέρα των bloggers!! - ο ΡΕΠΟΡΤΕΡ αυτό το παράδοξο δημιούργημα της φύσης!! ....

Η Διεθνής Ημέρα των Weblogger εορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Μαΐου και φέρνει μαζί τους Χρονικογράφους του Ίντερνετ (Weblogger), σε ανάμνηση της πρώτης εμφάνισής τους στο Διαδίκτυο, στις 2 Μαΐου 1993.
Το Weblogging είναι η νέα αντίληψη της διαδικτυακής δημοσιογραφίας.

Στη μνήμη του Αη Γιώργη στο εκκλησάκι στην ιστορική... σπηλιά στα Δίδυμα.

Ρεπορτάζ μας στον έντυπο Τύπο -συνέχεια...
Δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα 
"ΑΡΓΟΛΙΔΑ"
ημέρα Πέμπτη 5 Μαΐου 2005
Για να διαβάσετε το ρεπορτάζ κάντε της εξής κινήσεις: 
Δεξί κλικ πάνω στο κάθε δημοσίευμα και στην άλλη σελίδα που θα βγει,  κλικ - στο Άνοιγμα  συνδέσμου σε νέο παράθυρο   και στην επόμενη σελίδα,  άλλο κλικ στο συν  + για να ανοίξει σε όλο το εύρος της οθόνης....

Σήμερα γιορτάζει ο Αη Γιώργης στον κάμπο της Ερμιόνης

ΑΝΑΔΗΜΌΣΙΕΥΣΗ ΑΠΌ TO BLOG

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

Με Θεία κατάνυξη ο πανηγυρικός εορτασμός του Αη Γιώργη 
- στο μικρό εκκλησάκι- στον κάμπο της Ερμιόνης 

Παρά τον χειμωνιάτικο καιρό - μέσα στην καρδιά της άνοιξης, αρκετός κόσμος προσήλθε στο ιστορικό εξωκλήσι του Αη Γιώργη στον κάμπο της Ερμιόνης, κοντά στο πολυθρύλητο φαράγγι «Καταφύκι» για να τιμήσει τη μνήμη του Αγίου την Πέμπτη 23 Απριλίου.
Η εικόνα στον κάμπο με δύο όψεις. Από την μια η λουλουδιασμένη φύση 
και από την άλλη ο βροχερός και μελαγχολικός καιρός.

Η Θεία Λειτουργία.
Χαρμόσυνα κτύπησε και φέτος η μικρή καμπάνα του εξωκλησιού και αντιλάλησε στο παρακείμενο φαράγγι, στις ραχούλες και σ’ όλο το μυρωδάτο ερμιονίτικο κάμπο, αναδεύοντας παλιές, γλυκές, πικρές ιστορικές θύμησες.
Και ενώ ο παπα – Δημήτρης Αμπελάς και ο ψάλτης Παναγιώτης Χατζής με τους βοηθούς του έψαλλαν την Θεία λειτουργία, οι πιστοί προσερχόντουσαν με τα αυτοκίνητα τους γεμίζοντας με αυτά το αγρόκτημα και τον αγροτικό δρόμο, δημιουργώντας – σύμφωνα με τη δική μας αισθητική - τη μοναδική δυσαρμονία στο γύρω περιβάλλοντα χώρο, αναπολώντας εικόνες μεταφορικών μέσων των παλιών χρόνων...

Το ιστορικό του εξωκλησιού


Το εκκλησάκι σύμφωνα με χρονολογικά στοιχεία που αναγράφονται στα εικονίσματά του και βγήκαν στην επιφάνεια μετά από καθαρισμό που έγινε από ειδικούς εν όψει της ανακαίνισης του, κτίσθηκε το (1889) από έναν παλαιό κάτοικο και μεγαλοκτηματία της περιοχής τον Ελευθέριο Μερτύρη του Σταματίου μέσα στο κτήμα του. Κατά ομολογία γέροντος απογόνου του – με το ίδιο όνομα (!) που απεβίωσε πριν λίγο καιρό, το εκκλησάκι αφιερώθηκε στη μνήμη του Αγίου μετά από υπόδειξη κτηνοτρόφων Αρκάδων που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή, από τα μεταεπαναστατικά χρόνια και σήμερα είναι αφομοιωμένοι στη τοπική κοινωνία. Λοιπόν αυτοί οι κτηνοτρόφοι είχαν πει του Ελ. Σ. Μερτύρη πως Άγιος Γιώργης είναι προστάτης των αιγοπροβάτων και αυτός έχοντας προφανώς υψηλή πίστη στις θρησκευτικές μας παραδόσεις, έδωσε στο εκκλησάκι το όνομα του Αγίου.


Όμως τα χρόνια πέρασαν και η ανελέητη υλική και ψυχική φθορά που δημιουργούμε όλοι μας με τις λογικές και τις συμπεριφορές μας, έφεραν και στην περίπτωσή μας τα πλήγματα που υπέστησαν όλες οι παραδόσεις μας..., που δεν άργησαν να κτυπήσουν και το πιο πάνω εκκλησάκι. Έτσι με αυτές τις συνθήκες, ήταν θέμα χρόνου η ερείπωσή του, όπως συνέβη και με άλλα εξωκλήσια στην περιοχή.


 Ωστόσο ένας άξιος απόγονος της οικογένειας Μερτύρη ο κ Γιώργος Κ. Νοταράς ( του γένους Ζωής Σ. Μερτύρη) αποφάσισε να ανακαινίσει το εκκλησάκι που βρίσκεται σε μέρος του κτήματος που έχει κληρονομήσει από τη μητέρα του. Ήθελε με αυτή του την πράξη όπως μας είπε, να τιμήσει όλο το γενεαλογικό του δέντρο από την πλευρά της αείμνηστης μητέρας του και ιδικά του προπάππου του, - που συχνά μας μιλάει με υπερηφάνεια γι’ αυτόν. Ακόμα τιμώντας τις οικογενειακές του παραδόσεις, προχώρησε στην αγορά των υπόλοιπων τεμαχίων του κτήματος, που με το πέρασμα του χρόνου είχαν βρεθεί σε άλλα χέρια.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να ευχηθούμε και εμείς Χρόνια Πολλά.
Επίσης, στους δύσκολους καιρούς που διανύουν οι ανθρώπινες κοινωνίες, να αποκτήσουμε δύναμη – πνεύματος και ψυχής, για να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας τις όποιες θρησκευτικές και κοινωνικές μας παραδόσεις, που είναι οι ρίζες μας. Για να το πετύχουμε όμως αυτό, χρειάζεται και το καλό παράδειγμα των Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Το ρεπορτάζ είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην τοπική μας ιστορική  μνήμη, 
στην θρησκευτική και κοινωνική μας παράδοση  και στη συλλογική μας συνείδηση...
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

ΥΓ. Το ρεπορτάζ πιο εκτενές δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά 
στην καθημερινή εφημερίδα "ΑΡΓΟΛΙΔΑ" ημέρα Τρίτη 27 Απριλίου 2004