...«όποιου του μέλλει Ανάσταση, το Γολγοθά ανεβαίνει!»

Οι ευχές του blog  δια του διαχειριστή του…

Οι δικές μας ευχές για την Ανάσταση του Χριστού μας είναι βασισμένες 
στη χριστιανική ρήση του ποιητή - 

«όποιου του μέλλει Ανάσταση, το Γολγοθά ανεβαίνει!» 

Το αναφέρει και στο πιο κάτω κείμενο που έχουμε αναρτήσει από το  βιβλίο του

 ο Γιάννης Σπετσιώτης. 

Το blog και ο διαχειριστής του, θα βιώσει και φέτος όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με το πιο δυνατό αίσθημα, το χαρμόσυνο γεγονός της Ανάστασης του Κυρίου, γιατί όλο το χρόνο ανεβαίνει το δικό του Γολγοθά, επειδή κάποιοι... ντόπιοι... «Ιουδαίοι», προσπαθούν να μας σπιλώσουν και να μας συκοφαντήσουν, (πάγια τακτική τους άλλωστε) μάταια όμως, γιατί η αλήθεια και μάλιστα η αποδεδειγμένη δεν σπιλώνεται... Δεν συκοφαντείται! Απλώς, διώκεται προσωρινά, ανεβαίνει το δικό της «Γολγοθά», αλλά στη συνέχεια τελικά, Ανασταίνεται...

«Χρόνια Πολλά»

 με οδηγό πάντα τα αληθινά αγωνιστικά  αισθήματα, 

για  ειλικρινείς κοινωνικές σχέσεις...

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

============================================================================================

Κείμενα από βιώματα για μουσείο λαογραφίας ... 

 …Χαρμόσυνες πρωινές καμπανοκρουσίες 

θα αναγγείλουν την Πρώτη Ανάσταση…

Από τον επίλογο του βιβλίου του Γιάννη Σπετσιώτη 

 «Ω γλυκύ μου έαρ!»

«Η Μεγάλη Παρασκευή  στην Ερμιόνη χθες και σήμερα»

===================================================================================

ΠΡΟΑΓΓΕΛΜΑ

«Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε της αυγής 

το δροσάτο, ύστερο αστέρι…» Δ. Σολωμός

Λίγες ώρες απομένουν για να ξημερώσει η καινούργια μέρα που δεν θα θυμίζει σε τίποτα την προηγούμενη.

Χαρμόσυνες πρωινές καμπανοκρουσίες θα αναγγείλουν την Πρώτη Ανάσταση, όπως ο λαός ονομάζει την κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Το «μέγα σφόδρα λίθο» που μ’ αυτόν σφραγίστηκε ο τάφος του Ιησού θα τον δούμε «αποκεκυλισμένο». Συντρίμμια θα είναι οι σιδερένιοι μοχλοί και διαλυμένα τα κλειδιά των χάλκινων πυλών του Άδη, για τα οποία μίλησε ο προφήτης Ησαΐας και ο Ψαλμωδός. Ο Θεός «θα καταλύσει την εξουσία του», θα απελευθερώσει τους δεσμώτες του και θα φέρει την ελπίδα και το φως της ζωής.

Τις μωβ βιολέτες, τις πασχαλιές και την πένθιμη φτέρη θα αντικαταστήσουν οι ανθοί της νεραντζιάς και της πορτοκαλιάς, τα τριαντάφυλλα και τα γιασεμιά. Στις εισόδους του ναού οι κορδέλες θα έχουν αναστάσιμους χρωματισμούς. Με κόκκινα και άσπρα χρώματα θα ντυθεί η Αγία Τράπεζα. Στον ιστό του Ταξιαρχιού θα κυματίζει η ελληνική σημαία και η σημαία της Ανάστασης του Ιησού, προμήνυμα και της δικής μας ανάστασης…

Στην εκκλησία θα αρχίσει το γιορτινό «επιστέγασμα» των κατανυκτικών ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας.

Θυμάμαι τον παπα-Μιχάλη το πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου, όταν «έμπαινα» στο ιερό, ντυμένο στα ολόλευκα, τ΄ανοιξιάτικα άμφιά του, που θα φορούσε στο εξής κάθε Κυριακή και μέχρι το τέλος του Σεπτέμβρη. Φάνταζαν όμορφα κι εντυπωσιακά στα παιδικά μου μάτια! Ήταν στολισμένα με τετράγωνα σε τρία διαφορετικά μεγέθη που διακρίνονταν πάνω στο ύφασμα, όπως ακριβώς τα υδατογραφήματα πάνω στο χαρτί. Στεκόταν ορθός, στ’ αριστερά, δίπλα από την αγία Πρόθεση, τυλίγοντας «επιμελώς» σε ολόλευκα, παραλληλόγραμμα χαρτάκια τα υψώματα, που είχε βγάλει με «χειρουργική ακρίβεια» από τα πρόσφορα, «τα προσκόμιδα», όπως τα λέμε. Τα είχαν φέρει οι πιστοί πρωί πρωί, πριν ακόμα χτυπήσουν οι καμπάνες, τυλιγμένα σε λινές, κεντητές πετσέτες για να τα «διαβάσει» και να τους δώσει στη συνέχεια, μετά τη θεία κοινωνία, το ύψωμα μαζί και το αντίδωρο.

Αξεπέραστος στην οργάνωση της λειτουργικής ζωής, ο αλησμόνητος ιερέας! Έδινε με την ψαλμωδία του, τα άμφια που φορούσε, ακόμα και με τον ιδιαίτερο τρόπο που χτυπούσε τις καμπάνες, το βαθύ νόημα και τη… βαρύτητα της Ημέρας!

Οι ψάλτες με «ταλαιπωρημένους λαιμούς» από τις καθημερινές πολύωρες ακολουθίες έψελναν τους πρώτους αναστάσιμους ύμνους σε χαμηλές βάσεις. Η φωνή τους κουρασμένη, κάποιες φορές βραχνή. Προσπαθούσαν να τη μαλακώσουν με καραμέλες ευκάλυπτου ή τις πράσινες, του λαιμού, όπως τις λέγαμε στην Ερμιόνη.

«Ανάστα ο Θεός κρίνον την γην!», αναφωνούσε ο ιερέας διατρέχοντας με γρήγορο βηματισμό το κεντρικό κλίτος του ναού και σκορπίζοντας δεξιά και αριστερά κλωνάρια με λεμονανθούς που ευωδίαζαν. Οι πιστοί, σε κλίμα χαράς και συγκίνησης, με υψωμένα χέρια τ’ άρπαζαν στον αέρα, ενώ οι ψάλτες επαναλάμβαναν πανηγυρικά το νικητήριο παιάνα!

Κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, έπαιρναν την αγία μετάδοση πολλά παιδιά που συνοδεύονταν από τους γονείς τους φορώντας καμαρωτά τα λευκά, ολοκαίνουργια παπούτσια, δώρο της «νουνάς». Ακόμα μεταλάμβαναν ασθενείς και ηλικιωμένα άτομα, που αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν τη μεταμεσονύχτια ακολουθία της Λαμπρής.

Μετά την εκκλησία, οι Ερμιονίτες κατέβαιναν στα μαγαζιά στο Λιμάνι και στις μικρές πλατείες του Ταξιάρχη και της Παναγίας, για να κάνουν τα τελευταία ψώνια τους, κυρίως φαγώσιμα.

O χρόνος που απέμενε για το χαροποιό γεγονός φάνταζε ατελείωτος σε μικρούς και μεγάλους. Οι ώρες κυλούσαν αργά, βασανιστικά, γεμίζοντάς τους με ανυπομονησία και λαχτάρα^. τις δυσκόλευαν ακόμα περισσότερο οι έντονες και γαργαλιστικές μυρουδιές από τις κουζίνες «που είχαν πάρει φωτιά» κι «έσπαζαν τις μύτες». Oι περισσότεροι αντιστέκονταν στους «γευστικούς πειρασμούς», όσο προ-κλητικοί κι αν ήταν, γιατί αυτή η μέρα «απαιτεί να περιμένουν...».

Επιθυμούσαν να ακούσουν πρώτα το ελπιδοφόρο σάλπισμα του ουρανού που σε λίγο θα ηχούσε! Να πληροφορηθούν το θαύμα της Ανάστασης και να το δουν ανταμωμένο με την άνοιξη που εκείνη την ώρα είχε το γενικό πρόσταγμα πάνω στη φύση που αναγεννιόταν! Να γεμίσουν το νου και την καρδιά τους από οιστρήλατους λόγους και ήχους φωτισμένων υμνωδών και μελωδών! Να προετοιμάσουν την ψυχή τους, με τις εικόνες των λέξεων, των χρωμάτων, των αρωμάτων, των ήχων που μυστηριακά δρώντας τη συγκλόνιζαν, να ζήσει την Ανάσταση Εκείνου αλλά και την προσωπική της ανάσταση! Στη νύχτα που ερχόταν ήθελαν να βρουν τη δική τους σωτηρία, να ζήσουν τη δική τους κάθαρση, γνωρίζοντας ότι «όποιου του μέλλει ανάσταση, το Γολγοθά ανεβαίνει!».²⁰

-Πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα τούτη τη μέρα! σκέφτομαι…

«Είθε το πανηγύρι,

οι κρότοι τα τρίγωνα, οι μπόμπες,

οι (σ)τρακα(σ)τρούκες, τα φούσια,

τα κλειδιά με το μπαρούτι και τα γαλλιφώτα

που θα ακολουθήσουν,

να αναγγείλουν μια μονιμότερη ανάσταση

και άνοιξη για τους ανθρώπους!»

Απόψεις και συμβουλές χρήσιμες στη ζωή μας - περί ακεραιότητας του σώματος και του χαρακτήρα των ανθρώπων...

 

Ο αρθρογράφος μας είναι - Επίτιμος Σύμβουλος Ειδικής Αγωγής...

 ===================================================================================================================================================

Η ακεραιότητα του σώματος και του χαρακτήρα

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Η σωματική ακεραιότητα, όπως ξέρουμε, εκφράζει την αρτιότητα των μελών (αρτιμέλεια) του σώματος αλλά και των επιμέρους οργάνων του, χωρίς να υπάρχει καμία βλάβη. Ο άνθρωπος, μάλιστα, όταν διαπιστώσει κάποια δυσλειτουργία και αδυναμία, καταβάλλει κάθε προσπάθεια να τα διατηρήσει υγιή και στη φυσιολογική τους κατάσταση επισκεπτόμενος τους εξειδικευμένους γιατρούς. Επιπροσθέτως, η σωματική ακεραιότητα αποτελεί δικαίωμα του ανθρώπου, προστατευόμενο από τον νόμο.¹

Εκτός από τη σωματική ακεραιότητα και ό,τι αυτή σημαίνει, γίνεται λόγος και για την ακεραιότητα του χαρακτήρα. Είναι και αυτή εξίσου σημαντική. Εκδηλώνεται με την εντιμότητα, τη χρησιμότητα, την καθαρότητα και ειλικρίνεια του ατόμου στις καθημερινές του σχέσεις και επαφές (οικογενειακές, φιλικές, συλλογικές, επαγγελματικές, κοινωνικές) στα λόγια και κυρίως τις πράξεις του.

Τον ακέραιο άνθρωπο αφορά μόνο η αλήθεια, η «υγεία» του νου και της ψυχής του, η αδιάφθορη πνευματική και ψυχική του λειτουργία. Είναι αυτό που τον κάνει αξιόπιστο και σεβαστό στους συνανθρώπους του. Πρωτίστως οι βάσεις της ακεραιότητας του ανθρώπου μπαίνουν στη μικρή του ηλικία μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον με το θετικό παράδειγμα και την καθοδήγηση των γονιών του. Είναι το μεγάλο δώρο της οικογένειας στα παιδιά! Στη συνέχεια εξελίσσεται και σφυρηλατείται στο σχολικό περιβάλλον όλων των βαθμίδων έχοντας ως πρότυπο ακεραιότητας τους δασκάλους. Επίσης, ανάλογα παραδείγματα ακεραιότητας προβάλλονται μέσα από λογοτεχνικά κείμενα, κινηματογραφικά και θεατρικά έργα κ.λπ. 

Στους καιρούς μας η αρετή της ακεραιότητας του χαρακτήρα ενός ατόμου ούτε καλλιεργείται, ούτε εκτιμάται, ούτε προβάλλεται, όπως θα έπρεπε. Άλλες «αρετές» υποληπτόμεθα στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, όπως την πονηρία, το ψέμα, την ανειλικρίνεια, την προσποίηση, τη δολιότητα, τη συκοφαντία, την ανεντιμότητα, το νταηλίκι. 

Συμπεριφορές που κυριαρχούνται από ψυχικά συμπλέγματα (κόμπλεξ) και οδηγούν σε διαταραχές της προσωπικότητας.

Θεωρώ, πως «η δουλειά» με τον εαυτό μας, πάντα με την καθοδήγηση των ειδικών, των εξειδικευμένων στην αντιμετώπιση προβλημάτων ψυχικής υγείας, θα μας απαλλάξει από δυσάρεστες εξελίξεις και επακόλουθα.

ΣΗΜ.

1Δεν αναφερόμαστε, ασφαλώς, στα άτομα με αναπηρίες (σωματικές, νοητικές, ψυχοκοινωνικές) εγγενείς ή επίκτητες, που αποτελούν και αυτά ισότιμα μέλη στις κοινωνίες μας.  

Ο εορτασμός του Αγίου Σπυρίδωνα, ο βίος του και ιστορικά γεγονότα που σχετίζονται με τον Άγιο..

Σημαντικό άρθρο με πολύπτυχή έρευνα και αναφορές,  

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

======================================================================================================================================

Του Αγίου Σπυρίδωνος 

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στις 12 Δεκεμβρίου η εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του Αγίου Σπυρίδωνα του Θαυματουργού, επισκόπου Τριμυθούντος της Κύπρου. 

Ο Άγιος γεννήθηκε περί το 270 μ.Χ στο κατεχόμενο, σήμερα, χωριό της Κύπρου Άσια. Καταγόταν από φτωχή και ταπεινή οικογένεια και έζησε τα νεανικά του χρόνια ασκώντας το επάγγελμα του βοσκού. Παντρεύτηκε, απόκτησε μια κόρη, την Ειρήνη, και μετά τον θάνατο της γυναίκας του έγινε κληρικός. Χάρη, δε, στις αρετές του και τον χριστιανικό του βίο χειροτονήθηκε επίσκοπος Τριμυθούντος.

Πολέμιος του Αρειανισμού έλαβε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ., όπου και θαυματούργησε. Οι περισσότεροι, από τα μαθητικά μας χρόνια, γνωρίζουμε το θαύμα του Αγίου σ’ εκείνη τη Σύνοδο, προκειμένου να αντικρούσει τον αιρετικό Άρειο που αμφισβητούσε το θεμελιώδες για τον Χριστιανισμό δόγμα της Αγίας Τριάδας. Σύμφωνα με την παράδοση το κεραμίδι που κράτησε στα χέρια του ο Άγιος Σπυρίδωνας, «διασπάστηκε» στα τρία συστατικά του: Τη φωτιά που ανέβηκε προς τα επάνω, το νερό που έτρεξε προς τα κάτω και το χώμα που έμεινε στα χέρια του.

Ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι ο προστάτης της Κέρκυρας ενώ στον εκεί μεγαλοπρεπή ναό του βρίσκεται και το σκήνωμά του. Ο σεβασμός των Κερκυραίων προς τον Άγιο είναι απεριόριστος και η μνήμη του τιμάται με κάθε λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τέσσερις φορές τον χρόνο. Ο Άγιος είναι, επίσης, πολιούχος του Πειραιά, του Μεσολογγίου, της Βόνιτσας αλλά και άλλων πόλεων. Θεωρείται προστάτης των τσαγκάρηδων και των γεωργών. Μάλιστα, η ημέρα της γιορτής του έχει ιδιαίτερη σημασία για τους αγρότες καθώς γίνεται αγιασμός των σπόρων με στόχο τη γονιμότητα της γης και την καλή σοδειά. 

Εξαιτίας δε του ομόηχου της λέξης Σπυρίδων με τη λέξη σπυρί θεωρείται και προστάτης των ανθρώπων που πάσχουν από ευλογιά. Γι’ αυτό σε ορισμένα μέρη ανήμερα της γιορτής του οι πιστοί φέρνουν κόλλυβα στην εκκλησία. Ακόμη πιστεύεται ότι θεραπεύει και τον πόνο των αυτιών. Ο Άγιος Σπυρίδωνας πέθανε το 348 ή το 350 μ.Χ.

Στον Πειραιά, εκεί που σήμερα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, υπήρχε Μοναστήρι με πολύ παλαιό ναό, χτισμένο, καθώς λέγουν οι πληροφορίες, τον 11^ο μ.Χ. αιώνα. Για την ιστορία της Μονής ακριβείς πληροφορίες δεν υπάρχουν. Κατά τους χρόνους της Επανάστασης, ο Κιουταχής που είχε καταλάβει την Αθήνα, ήθελε να καταλάβει και τη Μονή που δέσποζε μπροστά στο λιμάνι για να εμποδίσει την τροφοδοσία των Ελλήνων, που είχαν οχυρωθεί στους γύρω λοφίσκους. Τους πρώτους μήνες του 1827 ο Κιουταχής κατέλαβε και οχύρωσε τη Μονή. Λίγο αργότερα, όμως, οι Έλληνες την πολιόρκησαν και οι Τούρκοι που παρέμεναν εκεί υπέφεραν από έλλειψη νερού, τροφίμων και πολεμοφοδίων με αποτέλεσμα να ζητήσουν συνθηκολόγηση. Έλαβαν, μάλιστα, τη διαβεβαίωση ότι θα τους αφήσουν να φύγουν ανέγγιχτοι με τα όπλα και τις αποσκευές τους.¹ Ενώ, όμως, αποχωρούσαν υπό την επίβλεψη του Καραϊσκάκη και συνοδευόμενοι από τα σώματα του Νικηταρά και του Νότη Μπότσαρη, ομάδα Ελλήνων κατάσφαξε εκατόν δέκα από αυτούς. Ως δικαιολογία, πρόβαλλαν το γεγονός, ότι κάποιος από τους Αλβανούς κατά την έξοδο σκότωσε έναν Έλληνα που προσπάθησε να του πάρει το πολυτελές γιαταγάνι του. Σε αντίποινα ο Κιουταχής έσφαξε διακόσιους σαράντα Έλληνες!

Ο επικεφαλής του ελληνικού στόλου ναύαρχος Τόμας Κόχραν, όταν πληροφορήθηκε τις βαρβαρότητες αυτές, αντέδρασε άμεσα. Με την από 16 Απριλίου 1827 επιστολή του περιγράφει στην κυβέρνηση την πολιορκία της Μονής του Αγίου Σπυρίδωνα, τη συνθηκολόγηση της Οθωμανικής φρουράς και τη σφαγή των Τούρκων από ομάδα Ελλήνων στρατιωτών. Με νέα του επιστολή τον Μάιο του 1827 εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τα γεγονότα αυτά και παράλληλα την ικανοποίησή του για την άρνηση των νησιωτών, που ήσαν υπό τις διαταγές του, να συμμετέχουν σ’ αυτές τις φρικαλεότητες και την αποχώρηση τους.

Αλλά και ο αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού στρατηγός Ριχάρδος Τσώρτς αγανακτισμένος διέταξε ανακρίσεις, συνέλαβε τον Κορίνθιο στρατηγό, επικεφαλής του σώματος που προκάλεσε την επίθεση και τον φυλάκισε στο πλοίο όπου διέμενε, υποβάλλοντας στη συνέχεια την παραίτησή του στην Αντικυβερνητική Επιτροπή. Στις 29 Απριλίου 1827 με έγγραφό του παρέδωσε τη διοίκηση του στρατεύματος στον Καραϊσκάκη και έλαβε διαβεβαιώσεις από ορισμένους οπλαρχηγούς ότι οι πρωταίτιοι των επεισοδίων θα τιμωρηθούν παραδειγματικά. Σημείωνε, μάλιστα, πως αν δεν κινηθεί άμεσα ο στρατός και δεν τιμωρηθούν οι πρωταίτιοι, ο ίδιος θα αποχωρήσει οριστικά.

Δύο χρόνια αργότερα, στις 16 Μαρτίου 1829, ο Κόχραν σε επιστολή του με παραλήπτη τον William Jackson στο Παρίσι, επισυνάπτει απόκομμα εφημερίδας του 1827, όπου περιγράφει την κατάληψη της Μονής του Αγίου Σπυρίδωνα από τους Έλληνες και τα όσα ακολούθησαν στη συνέχεια. 

Στον Δήμο Ερμιονίδας υπάρχουν τρία εκκλησάκια που τιμώνται στο όνομα του Αγίου Σπυρίδωνα. Το ένα βρίσκεται στο «Κουνούπι» και κτίστηκε στα ερείπια προγενέστερου ναού, το δεύτερο στο «Δορούφι» και το τρίτο στις «Λάκες». 

Τέλος πασίγνωστος είναι ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, όπου τα ξημερώματα της 27^ης Σεπτεμβρίου 1831, ημέρα Κυριακή, στην είσοδο της εκκλησίας δολοφονήθηκε ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας.

Σημ.

1.   Οι όροι της συνθηκολόγησης των πολιορκημένων στο Μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα αναφέρονται στο έγγραφο με ημερομηνία 15 Απριλίου 1827.

Πηγές

Αρχεία Ακαδημίας Αθηνών

Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη

Βιώματα και παραδόσεις τιμής και μνήμης της Αγίας Μαρίνας που η Εκκλησία μας γιορτάζει σήμερα ...

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στις 17 Ιουλίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη της Αγίας Μαρίνας της Μεγαλομάρτυρος.

Σύμφωνα με τον Συναξαριστή η Αγία γεννήθηκε το έτος 289 μ.Χ. στην Αντιόχεια της Πισιδίας της Μικράς Ασίας στα χρόνια του αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κλαυδίου. Αμέσως μετά τη γέννησή της η μητέρα της πέθανε και ο ειδωλολάτρης ιερέας πατέρας της εμπιστεύτηκε την κόρη του σε μια παιδαγωγό που κρυφά τη μύησε στον Χριστιανισμό.

Όταν σε ηλικία 15 χρόνων η Μαρίνα αποκάλυψε στον πατέρα της ότι ήταν Χριστιανή, αυτός την έδιωξε από το σπίτι, αφού δεν κατόρθωσε να τη μεταπείσει. Αργότερα ο έπαρχος της περιοχής διέταξε να τη συλλάβουν. Την έκλεισε στη φυλακή και την υπέβαλε σε σκληρά βασανιστήρια, για να αρνηθεί την πίστη της, κάτι που δεν έγινε. Στη συνέχεια ο έπαρχος διέταξε τον αποκεφαλισμό της 19χρονης τότε Αγίας (308 μ.Χ).

Λέγεται πως ενώ βρισκόταν στη φυλακή, εμφανίστηκε στο κελί της ο σατανάς μεταμορφωμένος σε δράκοντα για να τη φοβίσει. Αλλά η Αγία τον έπιασε από το κεφάλι και τον χτύπησε με ένα σφυρί. Έτσι αυτός ταπεινώθηκε μπροστά της. Η εικόνα της Αγίας με τον δράκοντα παρουσιάζεται και στις αγιογραφικές της απεικονίσεις.

Η Αγία Μαρίνα θεωρείται προστάτιδα των άρρωστων παιδιών. Αυτό μου το έλεγε η μητέρα μου και στη συνέχεια διαπίστωσα πως είναι μια ευρύτερα διαδεδομένη αντίληψη στην Ερμιόνη. Πολλοί, επίσης, πιστεύουν ότι η Αγία προστατεύει από τα ζωύφια και το κακό μάτι. Σ’ αυτά βοήθησε και η παρετυμολογία του ονόματός της που ο λαός το συνδύασε με το ρήμα «μαραίνω». Έτσι η Αγία μαραίνει κάθε κακό μάτι και «ξεμαραίνει» τα άρρωστα και μαραμένα παιδιά.

Ο καθηγητής Φιλοσοφίας και Ιστορίας της Ιατρικής Σχολής Αριστοτέλης Ευτυχιάδης ανέφερε σε πρόσφατα δημοσιευμένη επιφυλλίδα του ότι η Αγία Μαρίνα θεωρείται προστάτιδα των νεφροπαθών και της Νεφρολογίας. Συνέδεε, μάλιστα, το γεγονός με τη φύση του μαρτυρίου και τις πληγές της στην περιοχή των νεφρών. Η άγνωστη ή μάλλον λησμονημένη με τον καιρό ιαματική ιδιότητα της Αγίας Μαρίνας, που ανήκει στη θαυματουργή θεραπευτική και που την έχει ανάγκη ο κάθε ασθενής, όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, «καθίσταται γνωστή πλέον στον σύγχρονο ελληνικό και διεθνή χώρο με το Διεθνές Συνέδριο», στο οποίο ανακοινώθηκε η μελέτη του. «Έτσι οι πάσχοντες από τα νεφρά και όλοι οι νεφροπαθείς που ταλαιπωρούνται με τις αιμοκαθάρσεις και τις μεταμοσχεύσεις των νεφρών έχουν μια ασφαλή πνευματική βοήθεια» επιπλέον της απαραίτητης και αναγκαστικής επιστημονικής ιατρικής.

Τα λείψανα της Αγίας Μαρίνας βρίσκονται στην Αθήνα στον ναό της Αγίας στο Θησείο. Το παλιό μικρό εκκλησάκι στον βράχο των Νυμφών έγινε μεγαλόπρεπος, ενοριακός ναός με πολλούς τρούλους κάτω από το Αστεροσκοπείο. Επίσης το χέρι της βρίσκεται στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Η Αγία είναι πολιούχος της Λέρου και της Ηλιούπολης στην Αθήνα ενώ εκκλησίες και μοναστήρια που τιμώνται στο όνομά της βρίσκονται σ’ όλη την Ελλάδα. Μάλιστα μερικά χωριά έχουν και το όνομά της.

Στην Ερμιονίδα υπάρχουν δύο εκκλησάκια της Αγίας Μαρίνας. Το ένα, πάντα ασβεστωμένο και νοικοκυρεμένο, το συναντάμε στον ομώνυμο λοφίσκο κάτω από το βουνό του Προφήτη Ηλία στην περιοχή της Μιλίντρας, στο Κρανίδι. Το άλλο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Δίδυμο στον δρόμο προς το Λουκαΐτι. Πρόκειται για έναν παλαιό ναΐσκο του 15^ου ή των αρχών του 16^ου αιώνα σε ρυθμό μονόκλινης βασιλικής που φέρει διπλό στρώμα τοιχογραφιών. Στη Β. Δ. γωνία του ναού είναι εντοιχισμένο τμήμα αρχαίου κίονα, με χαραγμένες τις λέξεις «ΦΑΝΤΑ ΑΡΙΣΤΟΜΗΔΑ ΔΑΜΑΤΡΙΤΑΝ ΔΕΚΑΤΑΝ». (Στον Φάντα τον γιο του Αριστόδημου που αφιέρωσε στη Δήμητρα το δέκατο της σοδειάς, Ησαΐας Ιωάννης).

Τέλος να σημειώσω πως η ελληνική λαϊκή σοφία έχει διασώσει παραδόσεις, ήθη, έθιμα, διάφορες διηγήσεις καθώς και παροιμίες που αναφέρονται στην Αγία Μαρίνα

Ο Γιάννης Σπετσιώτης με το νέο άρθρο του αναδεικνύει μια σημαντική πτυχή της τοπικής μας ιστορίας και των παραδόσεών μας …

 

Υδάτινα Ιάματα της Ερμιονίδας...

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Στη Ν.Δ. άκρη της πεντακάθαρης αυλής της Μονής των Αγίων Αναργύρων βρίσκεται από πολύ παλιά ένα «υπερυψωμένο» πηγάδι, που εδώ και χρόνια έχει στερέψει. Παλαιότερα το θυμόμαστε γεμάτο νερό που πίνοντάς το σου άφηνε μια περίεργη ως αηδιαστική γεύση, που έμοιαζε με εκείνη του …χαλασμένου αβγού! 

Ωστόσο το νερό αυτό είχε ιαματικές ιδιότητες και, καθώς έλεγαν, ένα ποτήρι κάθε πρωί θεράπευε τους ανθρώπους που έπασχαν από στομάχι, νεφρά ή αρθριτικά. 

Η θαυματουργή δύναμη της πηγής βοήθησε να εξαπλωθεί η φήμη του Μοναστηριού. Μάλιστα ο περίφημος γιατρός και χημικός Ξαβιέ Λάνδερερ έστειλε στον τότε ηγούμενο της Μονής τη χημική ανάλυση και τις θεραπευτικές ιδιότητες του νερού. 

Σύμφωνα με διασωθείσα λαϊκή παράδοση τον προπερασμένο αιώνα οι καλόγεροι της Μονής επιχείρησαν να εμπορευτούν το ίαμα μα «ως εκ θαύματος» το πηγάδι …στέρεψε! 

Αντιλαμβανόμενοι το λάθος τους, προσευχήθηκαν στους Αγίους Αναργύρους οι οποίοι, γιατροί όντας, θεράπευαν τους αρρώστους δωρεάν, εισακούσθηκαν και το πηγάδι ξαναγέμισε νερό. Όποιοι επιθυμούσαν μπορούσαν πλέον να πηγαίνουν ελεύθερα στη Μονή και να γεμίζουν γαλόνια, «πεντογάλονα» και νταμιτζάνες με το ίαμα.

Ιαματικό, όμως, θεωρείται και το νερό που σταλάζει από την οροφή του Αγίου Γεωργίου. Πρόκειται για το παμπάλαιο εκκλησάκι που βρίσκεται στη νότια πλευρά της σπηλιάς των Διδύμων με χαραγμένη χρονολογία 1483. 

Οι πιστοί με το νερό αυτό βρέχουν το μέρος του σώματός τους που νοσεί και πιστεύουν πως θεραπεύονται.

Υδάτινο ίαμα (αγίασμα) ανάβλυζε, επίσης, κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Επιφανίου, που βρίσκεται στον δρόμο προς τον Δαμαλά. Σύμφωνα με την τοπική μας παράδοση ο Άγιος Επιφάνιος, «ο άγιος για τα μάτια», θεράπευε τις παθήσεις των ματιών. Οι πιστοί με το αγίασμα αυτό ξέπλεναν τα μάτια τους και θεραπεύονταν.

Σημειώσεις

Περισσότερες πληροφορίες στα βιβλία:

Γκάτσος Α. - Προκοπίου Γ. - Γκερέκος Ι.: «Το προσκύνημα της Ερμιονίδας»

Παπαβασιλείου Μιχ.: «Θρύλοι και Παραδόσεις της Ερμιόνης»

Σπετσιώτης Γ.: «Των Αγίων Αναργύρων»

και στο άρθρο που αναρτήθηκε στους τοπικούς ιστότοπους:

Σπετσιώτης Γ.: «Του Αγίου Επιφανίου».  

Αφιέρωμα εις μνήμη της πολύπτυχης προσωπικότητας του Εμμανουήλ Π. Ρέπουλη

 

Ερευνώντας και αξιολογώντας πτυχές της προσωπικότητάς του

Γράφει ο  Γιάννης Μ. Σπετσιώτη

Καθοριστικό ρόλο στην οικοδόμηση σταθερού χαρακτήρα και στη διαμόρφωση ηθικής προσωπικότητας του νεαρού Ρέπουλη, θεωρώ πως  έπαιξαν η απώλεια του πατέρα του σε μικρή ηλικία και η αυστηρή αγωγή που έλαβε στη συνέχεια από την οικογένειά του. Ανέλαβε πρόωρα οικογενειακές υποχρεώσεις και υποσχέθηκε στον εαυτό του να προχωρήσει τη ζωή του ακολουθώντας τον δρόμο της αρετής, των σπουδών, των «γραμμάτων» και της εργασίας. Ανάλογα σφυρηλατήθηκε, διαμορφώθηκε, ενισχύθηκε και εκφράστηκε ο συναισθηματικός του κόσμος. Τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Ρέπουλη ήταν αναμενόμενα: η εργατικότητα, η εντιμότητα, η υπευθυνότητα, η ακεραιότητα, η πίστη του σε αρχές και αξίες. Ανιδιοτελής, διορατικός, ειλικρινής, λιτός, δίκαιος, αυστηρός πρώτα με τον εαυτό του και στη συνέχεια με τους άλλους. Καμιά εξάρτηση από τον πλούτο και τα υλικά αγαθά. Οι αρετές του αναγνωρίσθηκαν γρήγορα από τον αρχηγό του Κόμματος των Φιλελευθέρων και πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος τον εμπιστευόταν απόλυτα, τον είχε άμεσο συνεργάτη και τον όριζε αντικαταστάτη του, όταν απουσίαζε. Μελετώντας την Ιστορία της Ελλάδας εκείνων των ταραγμένων χρόνων και την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τον Ρέπουλη, τις ομιλίες του στη Βουλή και τις διαλέξεις του για διάφορα εθνικά και κοινωνικά γεγονότα, διακόσια και πλέον έγγραφα που αφορούσαν την ενασχόλησή του με την πολιτική και τη συμμετοχή του στις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου, καθώς και τις επικήδειες ομιλίες του, συμπεραίνουμε ό,τι:

Οι χαρακτηρισμοί που αποδόθηκαν στο πρόσωπό του δεν απέχουν καθόλου από την πραγματικότητα. Γιατί πώς μπορείς να χαρακτηρίσεις έναν άνθρωπο που ενώ κατείχε μια τέτοια θέση, έδινε λεπτομερή αναφορά και για τα πλέον ασήμαντα θέματα στον Ελευθέριο Βενιζέλο, όταν αυτός απουσίαζε από την πρωτεύουσα; Κι εκείνος αναγνωρίζοντας και τιμώντας την αφοσίωση, την εντιμότητα και την υπευθυνότητα που τον διέκριναν, τού εκμυστηρευόταν τις μύχιες σκέψεις του,  μοιραζόταν μαζί του όλα όσα τού μετέφεραν οι συνεργάτες του ζητώντας πάντα την άποψή του και αποκαλώντας τον «άλλο του εαυτό»! Και ποια άποψη μπορείς να εκφράσεις για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν έδωσε το δικαίωμα να κατηγορηθεί για αθέμιτες συναλλαγές, κρυφές συμφωνίες, παράνομο πλουτισμό και τα παρόμοια;

Πατριώτης μέχρι το τελευταίο του κύτταρο επιζητούσε να έχει σε κάθε περίπτωση θέση εθνική και να στηρίζει τα συμφέροντα της Πατρίδας έναντι των ποικίλων και ετερόκλητων συμμαχιών που κάθε τόσο διαμορφώνονταν, ιδιαίτερα μεταξύ των Βαλκανικών χωρών και της Τουρκίας. Οι τεράστιες ευθύνες που επωμιζόταν, η μεγάλη υπευθυνότητα που ένιωθε για τις αποφάσεις που έπαιρνε και ο υπερβολικός του ζήλος για εργασία τελικά υπέσκαψαν την υγεία του. Έζησε ολόκληρη τη ζωή του στα όρια της φτώχειας, χωρίς να επιτρέψει στον εαυτό του έστω και τις στοιχειώδεις ανέσεις. Είναι γνωστή, άλλωστε, η ιστορία με την τρύπια φανέλα που είδε ο γιατρός Πέτρου, επιστήθιος φίλος του, όταν κάποια φορά τον εξέτασε. Το ίδιο μαρτυρεί και η διαθήκη που άφησε για τα πενιχρά αντικείμενα που είχε στην κατοχή του και ο ίδιος κατέγραψε. Έφυγε σε ηλικία 61 ετών σκορπώντας βαθιά θλίψη στον Ελευθέριο Βενιζέλο και σ’ ολόκληρο το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Η οδύνη της απώλειάς του κάλυψε την ιδιαίτερη πατρίδα του το Κρανίδι και ολόκληρη την επαρχία Ερμιονίδας. Η τελετή της κηδείας του ήταν ένα μήνυμα της ματαιότητας και της αξιοπρέπειας για όλους όσους την παρακολούθησαν. Τέλος, θεωρώ, πως τόσο τα θετικά προσωνύμια που του αποδόθηκαν, όπως «Υποβενιζέλος», όσο και τα αρνητικά, όπως «ο Υπουργός τύραννος» ή «ο Υπουργός με τη σκληρή καρδιά», ένα και μόνο στοιχείο της προσωπικότητάς του υπογραμμίζουν: Την ακεραιότητά του!

Η παρούσα αναφορά γίνεται με αφορμή την επέτειο των 101 χρόνων από τον θάνατο (13 Μαΐου 1924) του επιφανούς πολιτικού. 

Επιστολές, σημειώματα, κείμενα στον διαχειριστή του blog -> που δεν ξεθωριάζουν, μένουν για πάντα…

 Ευχαριστίες από τον αγαπητό φίλο μου Γιάννη Μ. Σπεστιώτη...

Αθήνα, 29 Δεκεμβρίου 2020

Φίλε Μάκη,

Με ιδιαίτερη συγκίνηση διάβασα την ανάρτησή σου με το «ανανεωμένο» ρεπορτάζ της 22^ας Αυγούστου 2010. 

κλικ -> Εδώ

Τότε που στη διάρκεια της Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών, κρυστάλλινες φωνές του σήμερα αντάμωσαν ερμιονίτικες ουρανοφόρες φωνές του χθες και ενώθηκαν σε μια ιερή πανδαισία που θέρμαινε η πίστη!

Χάρη και πάλι στη δημοσιογραφική παρουσία σου οι αλησμόνητες εκείνες στιγμές παραμένουν «ζωντανές» εμπλουτίζοντας την ιστορία της γενέτειρας γης. 

Σε ευχαριστώ και σου εύχομαι να έχεις μια ευλογημένη χρονιά!

Γιάννης Σπετσιώτης

Ο Γιάννης Σπετσιώτης με την ιστορική έρευνά του – στα άδυτα της θρησκευτικής παράδοσης και χριστιανικής μας πίστης !! …

 Μέρες μεγάλων εορτών  ο Γιάννης Σπ. με το κείμενό αυτό, προσπαθεί να  στρέψουν οι χριστιανοί τη σκέψη τους αυτές τις Άγιες ημέρες και σε τέτοια γεγονότα που γαληνεύουν την ψυχή των ανθρώπων, μακριά από τη μιζέρια και άλλα πολλά... της καθημερινής ζωής μας …

Τον ευχαριστούμε!

ΣΤΑΜ.ΔΑΜ.

=================================================================================================

Χριστούγεννα με τον Ρωμανό Μελωδό

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη 

Η λυτρωτική ποίηση και οι τερψικάρδιες μελωδίες των ύμνων της εκκλησίας μας στη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, φέρνουν στον νου μας τον μέγιστο των λυρικών ποιητών των βυζαντινών χρόνων τον Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό, «τον Πίνδαρον της ρυθμικής ποιήσεως», όπως αποκαλείται από ξένους και Έλληνες μελετητές.

Ο Ρωμανός, γεννημένος στα Έμμεσα της Συρίας στα μέσα του 5^ου αιώνα μ.Χ., είχε χειροτονηθεί διάκονος υπηρετώντας σε εκκλησία της Βηρυτού.    Αργότερα ήρθε στην Κωνσταντινούπολη όντας αυτοκράτορας ο Αναστάσιος Α΄(491-518) και εγκαταστάθηκε στο Μοναστήρι της Θεοτόκου του Κύρου, που είχε το όνομα του κτήτορά της.

Ήταν άμουσος και κακόφωνος ο Ρωμανός, όπως αναφέρει «ο σοφός» Νικόλαος Ξανθόπουλος. Πολλοί σύγχρονοί του τον περιέπαιζαν, αφού δεν μπορούσε ούτε σωστά να απαγγείλει ούτε σωστά να ψάλλει. Αυτός ήταν άλλωστε και ο κύριος λόγος που είχε εγκατασταθεί στη Μονή της Θεοτόκου του Κύρου, όπου υπήρχε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας προκειμένου να ζητήσει τη βοήθειά της γι’ αυτή του την αδυναμία. Ήθελε ο Ρωμανός όλη του την ευλάβεια και τον σεβασμό που ένιωθε για το πρόσωπο του Χριστού, της Θεοτόκου και των Αγίων να έχει το χάρισμα να τα αποδίδει με ύμνους, άσματα και ωδές πνευματικές. Τα όσα στη συνέχεια η παράδοση μας πληροφορεί είναι ενδεικτικά της πίστης του.

Τη νύχτα της μεγάλης γιορτής των Χριστουγέννων ο Ρωμανός βρισκόταν στον ναό της Θεοτόκου, πλησίον του άμβωνα και προς στιγμή φάνηκε να τον παίρνει ο ύπνος. Τότε σαν σε όνειρο βλέπει την Παναγία να του δίνει τυλιγμένο χαρτί και να του λέει:

-      Λάβε τον χάρτην και κατάφαγε αυτόν. Ο Ρωμανός νόμισε πως έπρεπε να καταπιεί το τυλιγμένο στο ξύλο χαρτί. Ξύπνησε ταραγμένος. Κατάλαβε όμως γρήγορα πως εκείνη τη στιγμή κάτι σπουδαίο συντελέστηκε και αξιώθηκε των χαρισμάτων που χρόνια παρακαλούσε τη Θεοτόκο να του δώσει. Η φωνή του έγινε μελωδική και ο άμουσος κληρικός καλλικέλαδος ψάλτης! Ανέβηκε στον άμβωνα και άρχισε να ψάλλει τον ύμνο «Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει» ενώ το εκκλησίασμα θαύμαζε το μεγαλείο της συνύπαρξης της Ποίησης και της Μουσικής. Ο Ρωμανός τον ύμνο αυτόν τον ονόμασε «Κοντάκιον», γιατί το χαρτί του ύμνου ήταν τυλιγμένο σε κοντό (ξύλο) και η υπόθεση της γιορτής, με τη βοήθεια της Θεοτόκου, παρουσιαζόταν με συντομία, δηλαδή «εν κοντώ». Από τότε τα κοντάκια ψάλλονταν ακριβώς μετά την έκτη ωδή, γιατί τότε ο Άγιος δέχθηκε το χάρισμα. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν το 495 μ.Χ.

Ο Ρωμανός στιχούργησε και μελοποίησε περισσότερα από χίλια κοντάκια ενώ συνέταξε και ύμνους για Δεσποτικές, Θεομητορικές εορτές και εορτές Αγίων. Τη μνήμη του η Εκκλησία μας γιορτάζει την 1^η Οκτωβρίου μαζί με τη μνήμη του άλλου μεγάλου μελουργού Ιωάννη Κουκουζέλη.

Σύμφωνα με την παράδοση των απίστευτων γεγονότων της πίστης και της ιστορίας, όπως και των κορυφαίων δημιουργημάτων της Τέχνης και του Πολιτισμού που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει, προηγούνται όνειρα και οράματα. Αυτό, σημαίνει, πως ο άνθρωπος καθοδηγούμενος μόνο από ανώτερες δυνάμεις είναι σε θέση να πραγματοποιήσει παρόμοια αριστουργήματα.

Ένα τέτοιο απαράμιλλο έργο, τεράστιας ποιητικής και μουσικής αξίας είναι και το περίφημο Κοντάκιο των Χριστουγέννων, εφάμιλλο με τα θρησκευτικά μουσικά έργα των ονομαστών συνθετών της Δύσης. Το Κοντάκιο αυτό αποτελείται από το προοίμιο και 24 οίκους, ψαλλόταν ολόκληρο ως τον 12^ο αιώνα μ.Χ. στο ιερό παλάτι, στα επίσημα δείπνα που δίνονταν την περίοδο του 12ημέρου από τους χορούς των ψαλτών της Αγίας Σοφίας και των Αγίων Αποστόλων. Σήμερα έχει επικρατήσει να ψάλλεται στους ναούς δίχορο από τους ιερείς και τους χορούς των ψαλτών σε ήχο τρίτο, μόνο το πάντερπνο γνωστό προοίμιο:

«Η Παρθένος σήμερον/ τον υπερούσιον τίκτει και η γη το σπήλαιον/ τω απροσίτω προσάγει./ Άγγελοι μετά ποιμένων/ δοξολογούσι/ Μάγοι δε/ μετά αστέρος/ οδοιπορούσι/ δι’ ημάς γαρ εγεννήθη/ παιδίον νέον ο προ αιώνων Θεός».

Ο Γιάννης Μ. Σπετσιώτης για τα μνημεία του τόπου μας -> [...] Ας σταθούμε, λοιπόν, έστω και την ύστατη στιγμή, με αίσθηση χρέους απέναντι στη γενέτειρά μας....

 «ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ ΣΕ …ΑΜΥΝΑ»

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

Τρισχιλιετής η ιστορία του τόπου μας όση και του Ελληνικού έθνους. Πολλά τα μνημεία της, φανερά και αφανέρωτα, από την αρχαία, τη βυζαντινή και τη νεότερη εποχή. Τα περισσότερα αφημένα στη φθορά του χρόνου και την «τύχη» τους αμύνονται σθεναρά με όση δύναμη τους έχει απομείνει. Περιμένουν «χείρα βοηθείας» για να μπορέσουν προτού καταρρεύσουν και εξαφανιστούν να παραμείνουν ζωντανά και να συνεχίσουν το αιώνιο ταξίδι τους στην Ιστορία.

Παραφωνία εμείς οι «Νεοερμιονίτες» εξοργιστικά αδιάφοροι και αδικαιολόγητα απρόσεχτοι, φαφλατάδες και κομπορρήμονες. Έτσι, η Παλαιοχριστιανική Βασιλική, δίπλα στο Κοινοτικό Κατάστημα (παλαιό Δημοτικό Σχολείο), παραμένει αναξιοποίητη και χορταριασμένη.

Το Καποδιστριακό σε πλήρη εγκατάλειψη και οι διπλανοί Στρατώνες εδώ και δεκαετίες με έντονες φθορές «έχουν βαρέσει διάλυση». Η Ρωμαϊκή Σαρκοφάγος «κείται εν τω Λιμεναρχείω» αναμένοντας την τοποθέτηση των «οστών της» στο …οστεοφυλάκιο!

Ο Μητροπολιτικός μας Ιερός Ναός των Ταξιαρχών βαδίζει, ήδη, τη δεύτερη 10/ετία της καταφρόνιας από την αξιοθρήνητη συμπεριφορά μας, ημιέρημος και ημιθανής. Ακολουθεί του «Συγγρού» που η εξωτερική φθορά του είναι πλέον εμφανής. Τέλος οι προτομές των Γιάννη και Σταμάτη Μήτσα «καρτερούν» τον έλεγχο του ειδικού που εκτιμώντας τη σημερινή τους κατάσταση θα πράξει τα δέοντα...

Ας σταθούμε, λοιπόν, έστω και την ύστατη στιγμή, με αίσθηση χρέους απέναντι στη γενέτειρά μας, γιατί δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε πως ό,τι είμαστε σ’ αυτή το οφείλουμε! 

Συνεχίζει ο Γιάννης Σπετσιώτης με αμείωτο ρυθμό και αγάπη για την ιδιαιτέρα μας πατρίδα την Ερμιόνη την καταγραφή των παραδόσεών μας στο νέο του βιβλίο ….

 

ΤΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ

Κυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της σειράς «ΤΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ» το οποίο περιλαμβάνει τις θρησκευτικές συνήθειες, θέματα μαγείας, προλήψεων, δεισιδαιμονιών καθώς και τρία κεφάλαια που αναφέρονται στα τοπωνύμια, τα πηγάδια και τα πηλοτεχνήματα του τόπου μας. Θεωρώ πως και στο βιβλίο αυτό οι αναγνώστες θα βρουν ενδιαφέροντα στοιχεία για μια ζωή που πέρασε αλλά πάντοτε είναι παρούσα.

Έτσι, για μια ακόμη φορά, επιβεβαιώνεται ότι ο μεγάλος δαμαστής του χρόνου παραμένει ο γραπτός λόγος για χάρη της ιδιαίτερης πατρίδας και των παιδιών μας.

Καλή ανάγνωση!

Γιάννης Μ. Σπετσιώτης

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στις δημοτικές βιβλιοθήκες Κρανιδίου και Ερμιόνης καθώς και στην Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη.