Ως μνημόσυνο ! - Με λίγα λόγια "η ταυτότητα"…. και το έργο ζωής του αγαπημένου μας - αείμνηστου ΔΑΣΚΑΛΟΥ Χρήστου Γιανναρά….

 Σε ένα άρθρο όλη η προσωπικότητα και το μεγάλο πολιτικό, θεολογικό και διδασκαλικό  του έργο μέσω της συγγραφής και της αρθρογραφίας του... >>>Επιφυλλίδες τα αποκαλούσε...

====================================================================================================================

---

Pantelis Savvidis

13 ώρ. ·

Ο Γιανναράς υπήρξε από τις πιο ισχυρές και πιο ανήσυχες μορφές του ελληνικού δημόσιου λόγου των τελευταίων δεκαετιών.

Γεννημένος το 1935, σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία, δίδαξε στο Πάντειο, έγραψε δεκάδες βιβλία, μετέφερε τη θεολογική γλώσσα έξω από τα στενά όρια της ακαδημαϊκής και εκκλησιαστικής ορολογίας και την έφερε στο κέντρο της δημόσιας αγωνίας.

Αλλά η σημασία του δεν βρίσκεται μόνο στον όγκο του έργου του. Βρίσκεται κυρίως στο είδος του ερωτήματος που έθεσε.

Ο Γιανναράς δεν ρωτούσε απλώς τι πιστεύουμε, τι ψηφίζουμε, τι δηλώνουμε, σε ποια παράταξη ανήκουμε, ποια ιδεολογία υιοθετούμε. Ρωτούσε κάτι βαθύτερο: με ποιον τρόπο υπάρχουμε;

Αυτή η λέξη, ο «τρόπος», είναι ίσως ένα από τα κλειδιά για να τον καταλάβει κανείς.

Για τον Γιανναρά, η αλήθεια δεν είναι απλώς μια έννοια που την κατέχεις.

Είναι τρόπος σχέσης. Είναι μετοχή.

Είναι η έξοδος του ανθρώπου από την αυτάρκεια του εγώ προς τον άλλον.

Γι’ αυτό και η έννοια του προσώπου έγινε τόσο κεντρική στη σκέψη του.

Το πρόσωπο δεν είναι απλώς το άτομο με άλλο όνομα.

Το άτομο μπορεί να κλειστεί στον εαυτό του, να κατοχυρώσει δικαιώματα, να απαιτήσει ασφάλεια, να βλέπει τον άλλον ως απειλή ή ως εργαλείο.

Το πρόσωπο, αντίθετα, υπάρχει μόνο σε σχέση. Δεν καταργεί την ελευθερία· τη βαθαίνει. Δεν εξαφανίζει τη μοναδικότητα· την αναδεικνύει μέσα από την κοινωνία.

Από εκεί ξεκινούσαν όλα στον Γιανναρά: η θεολογία, η πολιτική, η παιδεία, η κριτική του στη Δύση, η αγωνία του για τον Ελληνισμό, η οξύτητα της παρέμβασής του στην επικαιρότητα.

Δεν του αρκούσε μια Εκκλησία ως θεσμός. 

Ζητούσε την Εκκλησία ως γεγονός σχέσης.

Δεν του αρκούσε μια Ελλάδα ως κράτος ή ως σύνθημα. Ζητούσε έναν ελληνικό τρόπο: γλώσσα, παιδεία, κοινότητα, ευθύνη, ελευθερία που δεν εξαντλείται στην ατομική αυθαιρεσία.

Δεν του αρκούσε μια πολιτική ως διαχείριση εξουσίας. Ζητούσε πολιτική ως φροντίδα του κοινού βίου.

Γι’ αυτό και ο λόγος του υπήρξε συχνά ενοχλητικός.

Ο Γιανναράς δεν χάιδευε.

Η κριτική του μπορεί να ήταν κάποτε απόλυτη, κάποτε σκληρή, κάποτε άδικη στις διατυπώσεις της. 

Αλλά ακόμη και τότε είχε μια ιδιότητα σπάνια: υποχρέωνε τη συζήτηση να εγκαταλείψει την επιφάνεια.

Όταν καταλάβεις... -> η κοινωνία σου, η πατρίδα σου, θα είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ...

Γράφτηκε το 1920 αλλά δεν μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη, η φράση της Ayn Rand. (Εβραία δραπέτης από τη Ρωσία το 1920 που πήγε στις Η.Π.Α όπου ζήτησε και της δόθηκε πολιτικό άσυλο)

- Όταν καταλάβεις ότι, για να δημιουργήσεις κάτι, πρέπει να πάρεις άδεια από κάποιον που δεν δημιουργεί απολύτως τίποτα...

- Όταν αποδείξεις ότι τα λεφτά δεν τα παίρνεις εσύ που δουλεύεις τίμια, αλλά πάνε σε αυτόν που κάνει ύποπτες δουλειές ή έχει μια θέση με μέσον...

- Όταν καταλάβεις ότι πολλοί γίνονται πλούσιοι, όχι με τη δουλειά, αλλά με δωροδοκίες και κρατικά χρήματα επειδή ελέγχουν το πολιτικό σύστημα και ότι δεν τους προστατεύουν οι νόμοι, αλλά το αντίθετο και όμως, τους προστατεύεις εσύ ο ίδιος...

- Όταν καταλάβεις ότι η διαφθορά ανταμείβεται, 

ενώ η τιμιότητα μετατρέπεται σε θυσία...

Τότε μπορείς να βεβαιώσεις, χωρίς το φόβο να κάνεις λάθος ότι, η κοινωνία σου, η πατρίδα σου, είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ...

Alissa Zinovievna Rosenbau

==========================================

Υστερόγραφο:

Προσυπογράφω το κείμενο, γιατί τα αναφερόμενα είναι 

και δικές μου αρχές και πιστεύω…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

Το άρθρο το διαβάζουν από το βράδυ αναγνώστες από το αρχείο του blog! – Χαίρομαι και το αναδημοσιεύω …

Ερεθίσματα, σκέψεις, προβληματισμοί(!) 

-> κάθε φορά που κάτι φεύγει ανεπιστρεπτί από τη ζωή μας …

… « Ο πολιτισμός ενός τόπου φαίνεται, με το πώς κτίζεις τα σπίτια σου και πως κηδεύεις τους νεκρούς σου….»

Αυτό το διάβασα κάπου και το πέρασα στις σημειώσεις μου. Τώρα που το διαβάζω από εκεί σκέπτομαι,  ανέκαθεν τα σπίτια μας εδώ στην Ερμιόνη δεν παρουσιάζανε καμιά αρχιτεκτονική κουλτούρα πλην ολίγων, πολύ ολίγων εξαιρέσεων.

Φτωχός ο τόπος και οι κάτοικοί του – ψαράδες, γεωργοί, κ.α. Όλοι τους, άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης.«Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους»… ήταν το όνειρό τους, άμποτε αυτό  γινόταν πραγματικότητα…

Όμως, τους νεκρούς μας, τους κηδεύαμε με πολιτισμένο τρόπο και με ένα ιδιαίτερο σεβασμό!

Αναφέρομαι ειδικά στον  τρόπο που τους μεταφέραμε από το σπίτι τους στην εκκλησία και από εκεί στην τελευταία τους κατοικία... 

Και το θεωρούσαν  υποχρέωση και σεβασμό στο νεκρό να ακολουθούν τη σορό  ντόπιοι αλλά και ξένοι πολίτες σε όλη αυτή τη διαδρομή. 

Ωστόσο, αυτό που έχει μεγαλύτερη πολιτιστική και πολιτισμική αξία και σημασία κατά τη γνώμη μου,  είναι  το αίσθημα και η εσωτερική ανάγκη που  αισθανόντουσαν όσοι είχαν δυνάμεις – νέοι άνθρωποι, να μεταφέρουν στα χέρια τους με εναλλαγές το φέρετρο με το νεκρό! 

Αυτό εκτός των άλλων που δεν χωράνε στο μικρό σημείωμα της στιγμής… έχω τη γνώμη πως ήταν ένας πολιτισμός! που χάθηκε στο βάθος του χρόνου!!   

Έπειτα, μπήκε στη ζωή μας το αυτοκίνητο,  αυτό το ειδικά κατασκευασμένο για την περίπτωση, μαύρο αυτοκίνητο... Και παρ’ όλα αυτά, πολλοί λίγοι ακολουθούν το νεκρό μέχρι τον τελευταίο τόπο της κατοικίας του…

Πρέπει να παρατηρήσω όμως, πως τα τελευταία χρόνια για λόγους καθαρά επικοινωνιακούς, συμμετέχουν πολλοί πολίτες σε αυτή την τελετουργία, όμως επιτρέψτε μου να πω, για τους λόγους και με τον τρόπο που προανέφερα.

Έτσι καταλήγω στη σκέψη,  πως τελικά χάσαμε 

και αυτόν τον έσχατο πολιτισμό μας!!!

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Ρεζιλίκια και κατάντια στο Δήμο μας …

  Τελικά η γνωστή υπόθεση μεταξύ του κ. δημάρχου και δ.σ. της αντιπολίτευσης που δεν τιμά τη Δημοτική αρχή, καταλήγει στα όργανα του νόμου…

==============================================================================================================================

e-mail στο blog…

=======================================================================

Μισές αλήθειες και μισά έγγραφα

Αντί για δημόσια συγνώμη για την πρωτοφανή για τα αυτοδιοικητικά χρονικά χειρονομία Δημάρχου προς Δημοτικό Σύμβουλο και την αποπροσανατολιστική συμπεριφορά Προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου, επιχαίρουν γιατί σε πρώτη φάση γλύτωσαν τον πειθαρχικό έλεγχο. 

Δεν παρουσιάζουν όμως το υπολειπόμενο τμήμα του εγγράφου που αναφέρει ότι:«Τέλος, επειδή αναφέρετε στην καταγγελία σας ότι θίγεται η προσωπικότητά σας, σας ενημερώνουμε, ότι για προσβολή προσωπικότητας μπορείτε να προσφύγετε ενώπιον των αρμόδιων δικαστικών Αρχών». 

Παραπέμπεται λοιπόν το θέμα στην κρίση των Δικαστηρίων....

Κρανίδι 7 Μαΐου 2026

Γιάννης Μαργέτας

Θέλανε να δώσουν έργο μελέτης με το ποσο 1.250. 000 ευρώ χωρίς προηγούμενη δημοσίευση ανοικτού διαγωνισμού…

ΕΔΩ >>>https://stamdamd.blogspot.com/2026/05/

Άραγε πόσες φορές το έχουν κάνει αυτό και έχει περάσει απαρατήρητο…

Κύριε δήμαρχε και λοιποί αιρετοί και μη συνεργάτες, καθημερινά μού έρχονται στο νου, τα λόγια του Χριστού πάνω στα Σταυρό, - 

«Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»... 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Όταν οι μαθητές λένε το τελευταίο αντίο στους δασκάλους τους …

Αποχαιρετισμός στη δασκάλα μας Ελένη Ζωγράφου-Σιωρά 

Παρασκευή Σκούρτη

Η δασκάλα μας, η δασκάλα χιλιάδων παιδιών αποχώρησε από τη ζωή μ’ ένα καλάθι φως στον ώμο, και πορεύεται προς το δρόμο να αγγίξει τα σύννεφα, όπως θα ‘λεγε και ο ποιητής.

Και πού δεν υπηρέτησε, και πού δεν δίδαξε με τη συνέπεια στο εκπαιδευτικό έργο που επέλεξε.

Στη δική μου τάξη δίδαξε τις απογευματινές ώρες, σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σύστημα της εποχής, χειροτεχνία. Είχε ένα τετράδιο με διάφορα σχέδια χαρτοκολλητικής. Το άνοιγε με τα νεανικά κρινοδάχτυλά της πάντα περιποιημένα και βαμμένα διακριτικά· ήταν αυτό που παρατηρούσαν και θαύμαζαν τα παιδικά μου μάτια γιατί δεν αποτελούσε συχνή γυναικεία συνήθεια.

Με τον άνδρα της, τον Γιάννη Σιωρά, ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά, μάς δίδαξαν, μάς ενέπνευσαν, έχτισαν με την αγάπη τους το «σχολείο» με τα τούβλα της υπομονής, της συνέπειας, της εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής διαδικασίας, συνάμα με τη σκαλωσιά των ονείρων.

Μάς έμαθαν πώς γράφεται το μάθημα της ζωής.

«Φανατική» αναγνώστρια του Περιοδικού μας 

«Στην Ερμιόνη άλλοτε και τώρα», 

αλλά και αρθρογράφος του. 

Όταν αργούσα να το πάω με έπαιρνε τηλέφωνο. 

Ευτυχώς για εμένα την επισκέφθηκα πρόσφατα. Ήταν εκεί ο γιός της ο Βασίλης που την συντρόφευε και με λαχτάρα μου ανακοίνωσε πως περίμενε τον άλλον της γιό τον Άγγελο.

Ευτυχισμένη μάνα και γιαγιά, την λάτρευαν γιοί, νύφες κι εγγόνια.

Όμως, αχ, αυτός ο κύκλος της ζωής μεγάλωσε!

Καλή Ανάπαυση ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΑΣ!

Βιβή Σκούρτη

Τρυφερές θύμισες από τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια, που ανακαλούνται στο γέρμα μας…

Από το μολύβι στο μελάνι

Γράφει ο Γιάννης Σπετσιώτης 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι πρώτες μας προσπάθειες στην Α΄ Δημοτικού, «ζωντάνευαν» με τα «διάσημα» μαύρα μολύβια  «Faber Νο 2»! Με την καθοδήγηση των δασκάλων μας, γεμίζαμε τα 12φυλλα τετράδια με γράμματα, λέξεις και αριθμούς!

Έγραφαν μαλακά, αθόρυβα στο χαρτί, ξύνονταν εύκολα χωρίς να σπάνε και, παρά την αδεξιότητα των μικρών μας χεριών, άντεχαν σε κάθε …κακοποίηση. Δεν επέτρεπαν ατυχήματα, ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή μας στα πρώτα μας βήματα στον κόσμο της γραφής.

Κι όταν η μύτη του μολυβιού σωνόταν, επιστρατεύονταν τα παλιά, μεταχειρισμένα ξυραφάκια των μεγάλων -οι ξύστρες ήταν πολυτέλεια που ήρθε αργότερα. Για τα λάθη υπήρχε η κλασική άσπρη γομολάστιχα, το σβηστήρι. Κι αν τύχαινε να λείπει, λίγη ψίχα από ψωμί έκανε τη δουλειά ή το σαλιωμένο δάχτυλο, που τις περισσότερες φορές τρυπούσε το λεπτό και …ανίσχυρο χαρτί του τετραδίου μας. Υπήρχαν, όμως, και τα «μαγικά» μολύβια, εκείνα που βαφτίζαμε «μελανιά». Μόλις  σαλιώναμε τη μύτη τους, έγραφαν μ’ ένα βαθύ μωβ χρώμα, που θύμιζε αληθινό μελάνι! «Άθελά τους», βέβαια, άφηναν τα σημάδια τους παντού: στο στόμα, τη γλώσσα και τα δόντια μας! 

Ήταν ένα μεταβατικό στάδιο, για όσα θα ακολουθούσαν…

Στην Πέμπτη τάξη περνούσαμε πια στο μελάνι, τη σκούρα, υγρή ουσία μέσα στα μικρά γυάλινα δοχεία, τα μελανοδοχεία, που γεμίζαμε ξανά και ξανά. Το βασικό μας εργαλείο ήταν ο κονδυλοφόρος, ένα απλό ξύλινο όργανο, που στην άκρη του φιλοξενούσε τη μεταλλική πένα (γραφίδα). Βουτούσαμε την πένα στο μελανοδοχείο, γράφαμε μια-δυο λέξεις στο χαρτί και ξανά το ίδιο. Υπήρχαν τριών ειδών πένες: Οι Χήνες, οι Καμπουρίτσες και οι Ιριντινόιτ. Μικροσκοπικές, μόλις τρία εκατοστά, που καθόριζαν, ωστόσο, την …καλλιγραφία μας.

Η πένα «Χήνα», με το παχύ της σώμα που κατέληγε σε δύο λεπτές ακίδες, ήταν η πρωταγωνίστρια της Καλλιγραφίας! Μας επέτρεπε, ανάλογα με το άνοιγμα των ακίδων στο χαρτί, να γράφουμε γράμματα άλλοτε ισόπαχα και άλλοτε με εναλλαγή ανάμεσα σε παχιές και λεπτές γραμμές, καλλιγραφικά.

Από την άλλη η «Καμπουρίτσα»,  με τη χαρακτηριστική κύρτωση στη μέση, ανάλογα με την πίεση που της ασκούσαμε, χάραζε λεπτές, αέρινες γραμμές αλλά και πιο χοντρές και επιβλητικές.

Η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα, όμως, ήταν η «Ιριντινόιτ»! Ξεχώριζε από το όνομά της, που ήταν χαραγμένο στο επίπεδο βαθούλωμα της μέσης της. Ήταν η πιο ακριβή και υπερτερούσε από τις άλλες, καθώς η λεπτή μύτη της γλιστρούσε μαλακά στο χαρτί και σε βοηθούσε να γράφεις ωραία γράμματα. Επίσης, «φυλάκιζε» περισσότερο μελάνι  απαλλάσσοντάς μας από το συνεχές βούτηγμα του κονδυλοφόρου στο μελανοδοχείο. Με μια μόνο βουτιά, μπορούσε να γράψεις τρεις ή και περισσότερες λέξεις.

Μην φανταστείτε, βέβαια, πως το γράψιμο με το μελάνι ήταν μια εύκολη υπόθεση. Πολλές φορές μουντζουρώναμε τα χέρια μας, άλλες πάλι λερώναμε τα τετράδια και τα ρούχα μας. Κι όταν χυνόταν το μελάνι ή έσταζε το μελανοδοχείο, τότε όλα γίνονταν «σύγχρηστα», μια λέξη που περιέγραφε το απόλυτο …χάος!

Η σωτηρία ήρθε με τα νέα κοκάλινα μελανοδοχεία. Στρογγυλά, λίγο μεγαλύτερα από το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, διέθεταν μια σταθερή βάση που τα κρατούσε «όρθια» στο θρανίο. Και το σπουδαιότερο; η τρύπα απ’ όπου βουτούσαμε τον κονδυλοφόρο ήταν έτσι φτιαγμένη που το μελάνι δεν χυνόταν εύκολα.

Σε αυτή τη συνεχή προσπάθεια με το υγρό μελάνι, ο πολυτιμότερος σύμμαχος ήταν το στυπόχαρτο. Αυτό το παχύ χαρτί, με την υψηλή απορροφητικότητα, ήταν το μόνο που μπορούσε να στεγνώνει τις λέξεις μας πριν προλάβουν να γίνουν μουτζούρα.

Ακόμα και σήμερα, ανακαλώ με θαυμασμό το κρυστάλλινο διπλό μελανοδοχείο με τους κομψούς κονδυλοφόρους, που κοσμούσαν το γραφείο του δασκάλου, όπως και το στυπόχαρτο που βρισκόταν ενσωματωμένο στην κάτω πλευρά του ξύλινου εξαρτήματος, που έμοιαζε με αιώρα!

Με τα χρόνια μελάνια σε νέα, ζωντανά χρώματα γέμιζαν τα τετράδιά μας, σηματοδοτώντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Στα πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια απόκτησα τον πρώτο στυλό μελάνης. Ένιωσα μια πρωτόγνωρη ελευθερία, καθώς μπορούσα να γράφω σταθερά και αδιάκοπα, χωρίς το βάρος όλων εκείνων των «σύνεργων», που με συνόδευαν μέχρι τότε. Εκείνη την περίοδο έκαναν την εμφάνισή τους και τα πρώτα στυλό διαρκείας. Στην αρχή, η χρήση τους στο σχολείο ήταν αυστηρά απαγορευμένη, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί… Πολύ σύντομα, όμως, δεν υπήρχε μαθητής που να μην τα χρησιμοποιεί, αφήνοντας οριστικά πίσω την εποχή του κονδυλοφόρου και του μελανοδοχείου.

Μια ακόμα επιτυχία του επικ. της μείζονος αντιπολίτευσης Γιάννη Μαργέτα στο αντιπολιτευτικό του έργο…

ο κ. Μαργέτας με προσφυγή του στα αρμόδια όργανα ακύρωσε μη νόμιμη απόφαση, την οποία έλαβε η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΕΡ και αφορούσε προκήρυξη με διαπραγμάτευση... χωρίς προηγούμενη δημοσίευση - δηλαδή δεν θα γινόταν ανοικτός διαγωνισμός!! - για το έργο «Λειτουργία και συντήρηση Ε.Ε.Λ (Εργοστασίου Επεξεργασίας Λυμάτων) Ερμιόνης και Ε.Ε.Λ Κρανιδίου»,προϋπολογισμού 1.237.520,00€ (συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α). 

Όσοι ξέρουν αυτά τα τερτίπια… γνωρίζουν πολύ καλά γιατί οι άρχοντές μας, ακολουθούν αυτές τις πρακτικές.

Ο κ. Μαργέτας καταλήγει στην αναφορά του ως εξής: Σε μια ευνομούμενη πολιτεία αυτό δεν μπορεί να περάσει έτσι απλά. Αναμένουμε…

Και εμείς λέμε. Γιάννη Μ. μην αναμένεις τίποτα…

 -> Ολοκλήρωσέ το μόνος σου …

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

=====================================================================================================================

 e-mail στο blog... 

Απόφαση κόλαφος κατά της Δ.Ε.Υ.Α.Ερμιονίδας

Απόφαση κόλαφος κατά της Δ.Ε.Υ.Α.Ερμιονίδας εξεδόθη από την Α΄ Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152ν3463/20026 κατόπιν σχετικής προσφυγής του επικεφαλής της Μείζονος Αντιπολίτευσης του Δήμου Ερμιονίδας κ Γιάννη Μαργέτα. Η Α΄ Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152ν.3463/2006, που εδρεύει στην Τρίπολη, στην οποία Προεδρεύει Πάρεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ύστερα από προσφυγή του κ. Μαργέτα Ιωάννη, επικεφαλής του Μείζονος Αντιπολίτευσης-Δημοτικού Συμβούλου στο Δήμο Ερμιονίδας, ακύρωσε την υπ΄ αριθμ 161/2025 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ, βάσει της οποίας η Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ θα προέβαινε σε προκήρυξη πρόσκλησης με διαπραγμάτευση, χωρίς προηγούμενη δημοσίευση (δηλαδή δεν θα γινόταν ανοικτός διαγωνισμός), για το έργο «Λειτουργία και συντήρηση Ε.Ε.Λ(Εργοστασίου Επεξεργασίας Λυμάτων) Ερμιόνης και Ε.Ε.Λ Κρανιδίου», προϋπολογισμού 1.237.520,00€ (συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α). Η αιτιολογία ήταν «λόγω κατεπείγουσας ανάγκης οφειλόμενης σε γεγονότα απρόβλεπτα και ύστερα από την απόφαση του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας με την οποία ο Δήμος Ερμιονίδας κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έως την 31-12-2025».

Στο Δ.Σ της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ της 25 Νοεμβρίου 2025 που εισήχθη το θέμα και το εισηγήθηκε ο Πρόεδρός της, ο κ . Μαργέτας Γιάννης διαφώνησε και καταψήφισε υποστηρίζοντας ότι α) η έγκριση για την κατ΄ εξαίρεση διαδικασία από την Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων έπρεπε να είχε προηγηθεί της απόφασης του Δ.Σ της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ

και β) ότι μη νόμιμα αποφασίστηκε η προκήρυξη πρόσκλησης χωρίς διαπραγμάτευση  με χρήση των εξαιρετικών διατάξεων για έργο τόσο μεγάλου ποσού, όταν μάλιστα το αντικείμενο της μελέτης δεν αφορά άμεσα το σκοπό κήρυξης του Δήμου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.  

Βέβαια ο Πρόεδρος του Δ.Σ και η πλειοψηφία των μελών του, ψήφισαν υπέρ και έτσι λήφθηκε η 161/2025 απόφαση. 

Ύστερα από τη λήψη της απόφασης, εμπρόθεσμα ο κ. Μαργέτας Ι. προσέφυγε κατά της απόφασης ,ζητώντας την ακύρωσή της αρχικά στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου. Κατόπιν της σιωπηρής απόρριψης της προσφυγής του, προσέφυγε στην Α΄ Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152 ν 3463/2006.  

Η Α΄ Ειδική Επιτροπή αποδεχόμενη πλήρως το σκεπτικό του προσφεύγοντος ακύρωσε α) τη σιωπηρή απόρριψη από τον Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης της από 4-12-2025 προσφυγής του κ. Μαργέτα Ι. και β) την υπ΄ αριθμ 161/2025 απόφαση του Δ.Σ της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ.

Να σημειωθεί ότι κατά τη συνεδρίαση της Α΄ Ειδικής Επιτροπής ήταν παρών και ο κ. Μπίμπας Αριστείδης.            

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκεπτικό της Α΄ Ειδικής Επιτροπής που αναφέρεται παρακάτω:>>>>

Η μαρμάρινη προτομή του Εμμανουήλ Ρέπουλη στην ομώνυμη πλατεία στο Κρανίδι, έχει τη δική της ιστορία που δεν μας τιμά …

Τον καθαρισμό κάνει ο Μάκης Κατσαΐτης 

Έχω κάνει αναφορά σ’ αυτή αλλά μέρες που έρχονται με το μνημόσυνο την ημερομηνία της εκδημίας του – 13 Μάιου- 1924 και την παρουσίαση του νέου βιβλίου δεν θα ήθελε να αναφερθώ ξανά, ούτε ο ίδιος ο Ρέπουλης – αν ζούσε σήμερα….

ΦΩΤΟ 1) από το ρεπορτάζ μου >>> ΕΔΩ με την  εξόρμηση της εθελοντικής ομάδας «Φροντίδα οικισμών» του Δήμου το  Μάρτιο του 2011 στην εν λόγω πλατεία στο Κρανίδι με πρώτο Δήμαρχο του νεοσύστατου Δήμου Ερμιονιδας Δημήτρη Καμιζή.

Ήμουν και εγώ εκεί ως εθελοντής και ταυτόχρονα ως δημοσιογράφος. 

– Ωραία χρόνια αναλογίζομαι νοσταλγικά(!) που δεν ξαναγυρίζουν …

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Αναφορές μας από το αρχειο του blog - αφιέρωμα στον μεγάλο πολιτικό και δημοσιογράφο-τον Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη...

Ανάρτηση με αφορμή την παρουσίαση του νέου βιβλίου για τον Εμμ. Ρέπουλη Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ελ Βενιζέλου 1917-1920, όπως έχουμε αναφερθεί...- 

Το μήνυμα για το φευγιό του Εμμανουήλ Ρέπουλη...

Ο δημοσιογράφος αυτών των χρόνων Κώστας Αθάνατος που παραβρέθηκε στην κηδεία του Εμ. Ρέπουλη στο Κρανίδι, γράφει εκτός των άλλων στο ρεπορτάζ του, που δημοσιεύτηκε στις 16 Μαΐου 1924 στην εφημερίδα «Ελεύθερο Βήμα»

 […] Τον ειδοποίησε ο χάρος να’ρθή στο χωριό του, και να τελειώσει τη ζωή, καθώς την είχε αρχίσει κάποτε, σεμνός κι’ ωραίος και ανεπιτήδευτος.

Να μάθουμε άλλοτε, να μην περιφρονούμε τα Κρανίδια μας, οι μάταιοι άνθρωποι.

Να καταλάβουμε ότι τα Κρανίδια του καθενός μας είναι το παν.

Τα Κρανίδια, που μας έβγαλαν δικαιούνται και να μας παίρνουν. 

Τα Κρανίδια, που αυτά μόνον θα ξαναβγάλουν άλλους μια μέρα σαν κι’ εμάς… 

 ============================================

Ιστορικό γεγονός στην Ερμιονίδα η παρουσίαση του βιβλίου για τον Εμμανουήλ Ρέπουλη – έκδοση του Δήμου Κρανιδίου...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 

Παραθέτουμε  το ρεπορτάζ μας για την παρουσίαση  του βιβλίου του Εμμανουήλ Ρέπουλη που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα «ΑΡΓΟΛΙΔΑ» τον Αύγουστο του 2001

Παραλειπόμενα με αφορμή αυτή την ανάρτηση 

Ναι, οι δημοσιογράφοι ανήκουν στην κατηγόρια των επίσημων πολιτών... 

...Αυτό, εκτός των άλλων... το ήξερε πολύ καλά  ο ξεχωριστός Δήμαρχος   Δημήτρης Καμιζής! 

Ήταν μήνας Αύγουστος του 2001, όταν ο Δήμαρχος Κρανιδίου Δ. Καμιζής σε μια λαμπρή εκδήλωση στο Κρανίδι παρουσίασε την ιστορική έκδοση βιβλίου από το Δήμο, με αναφορά στον μεγάλο πολιτικό της πρώτης 20ετίας του περασμένου αιώνα αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ελευθέριου Βενιζέλου τον Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη. 

Λοιπόν, εκεί στην ομώνυμη πλατεία, παραβρεθήκαμε μαζί με τον τότε εκδότη της εφημερίδας «ΕΡΜΙΟΝΙΣ» συμπατριώτη μας Γιώργο Νοταρά να παρακολουθήσουμε την εκδήλωση και να καταγράψουμε δημοσιογραφικά το γεγονός. 

Βρεθήκαμε εκεί από τους πρώτους και καθίσαμε σε καθίσματα της τέταρτης σειράς. Σε λίγο προσήλθε στο χώρο και ο δήμαρχος Δ. Καμιζής, μας χαιρέτησε και μας είπε να περάσουμε μπροστά στις πρώτες θέσεις κάτι που κάναμε, παρά την απορία μας.

Η εκδήλωση αρχίζει και ο Δήμαρχος παίρνοντας το λόγο, προσφωνεί τους επισήμους με τη σειρά που επιβάλλει το πρωτόκολλο σε αυτές τις περιπτώσεις και, έκπληκτοι ακούμε  (για πρώτη φορά στα χρονικά της Ερμιονίδας) στην προσφώνηση των επισήμων να μας προσφωνεί, λέγοντας  -  «Κύριοι Δημοσιογράφοι»!! 

Ναι, ο Δ. Καμιζής γνωρίζει του Τύπους! Και τους σέβεται!! Γιατί πράγματι οι Δημοσιογράφοι,  θεωρούνται επίσημοι και είναι αυτοί που μένουν να υπηρετούν την κοινωνία με την ενημέρωση που κάνουν στους πολίτες, ενώ οι άλλοι, αιρετοί και κλπ φεύγουν…

Να πούμε ακόμα,  πως και η Περιφέρεια Πελοποννήσου στην εγκύκλιο που έστελνε στους Δήμους για τις Εθνικές εορτές εκτός των άλλων επισήμων που αναφέρονται σ' αυτό το έγγραφο αναφέρει και τους τοπικούς δημοσιογράφους. Ο Δήμος Ερμιόνης παλιότερα που λάβαινε τέτοιες εγκυκλίους δεν είχε συμμορφωθεί ποτέ με αυτό το μέρος της εγκυκλίου.

Δεν ξέρουμε τώρα με τους ενιαίους Δήμους τι αναφέρουν οι σημερινοί εγκύκλιοι της Περιφέρειας.  

Αφορμή αυτής της αναφοράς μας στάθηκε  η ψηφοθηρική συμπεριφορά και αντίληψη των διαφόρων αιρετών και άλλων, που προσκαλούνται από τους διοργανωτές των εκδηλώσεων για την κοπή της Βασιλόπιτας σε μια ατέλειωτη «πασαρέλα» που έχει γίνει πλέον θεσμός… για τους γνωστούς λόγους... να συνεχίσουν την κοπή της πίτας. Μετά τις ευχές τους κ.α. ... κόβοντας το δικό τους κομμάτι, το αφιερώνουν – προσφέροντάς το σε όποιον συμπολίτη μας αυτοί νομίζουν, ακόμα και σε κάποιους που δεν είναι παρόντες!!…

Ένας εξ αυτών, επίσημος - αιρετός έχει αποκτήσει το δικαίωμα… να κόβει διπλό κομμάτι πίτας και να το προσφέρει με τα δικά του κριτήρια... όπου αυτός νομίζει και, για τους δικούς του πραγματικούς λόγους! 

Τα υπόλοιπα σχόλια και τα συμπεράσματα δικά σας...

==========================================================================================================

Επίσης, παραθέτουμε μικρά αποσπάσματα από τις περίφημες επιστολές του Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη, στενού συνεργάτη του Εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου..
Αντιγραφή από το βιβλίο - ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ "ΚΕΙΜΕΝΑ" (Επιστολές, Άρθρα, Ομιλίες) -, 
Kάνουμε τη μεταφορά από το σημειωματάριό μας, στο οποίο καταχωρούμε από τις αναγνώσεις μας «πολύτιμα γλωσσικά πετράδια», μεγάλων ανδρών και φιλοσόφων…

[…]«Είναι η πολυτιμότερη όλων των ανθρώπινων φιλιών – η φιλία της συνειδήσεως...

[…]«Είναι ο άριστος των φίλων η συνείδησης, όταν γνωρίζει κανείς να την σέβεται εις την εκτέλεση των καθηκόντων του»...

.[…]«Ιστορία δε σημαίνει απλή αναγραφή και κατάταξη γεγονότων. Αυτή λέγεται απλή χρονογραφία, επιβλαβέστατη δε, όταν επιχειρεί όχι να αφηγείται μόνο και να εξηγεί τα πράγματα αλλά και να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, φόβω μήπως πικράνην την εθνική φιλοτιμίαν...

[…]«Η αληθή ιστορία εκθέτει τα γεγονότα δια να τα μελετά και να φέρει τα διδακτικά της συμπεράσματα. Είναι η ψυχολογική ανατομία των αιτιών των θριάμβων και των συμφορών. Και ποτέ δεν διδάσκεται ένας Λαός από τας εθνικάς περιπετείας, αν δεν μαθαίνει ειλικρινώς και τας αιτίας αυτών. Τοιουτοτρόπως μόνον ημπορεί να γνωρίσει και τον εαυτό του..
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ...

ΥΓ. Στην εποχή του έλεγαν πως 

->  "τα ελληνικά του Ρέπουλη τα μιλούσαν μόνο οι αρχαίοι Θεοί στον Όλυμπο"!!

============================================================================ 

Από το σημειωματάριό μου – συνέχεια …

[…]Ιστορία δε σημαίνει απλή αναγραφή των γεγονότων. Αυτή λέγεται απλή χρονογραφία, επιβλαβέστατη δε, όταν επιχειρεί όχι να αφηγείται μόνο και να εξηγεί τα πράγματα, αλλά να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, φόβω, μήπως πικράνην την εθνικήν φιλοτιμίαν…

[…] Η αληθή ιστορία εκθέτει τα γεγονότα δια να τα μελετά και να φέρει τα διδακτικά της συμπεράσματα. Είναι  η ψυχολογική ανατομία των θριάμβων και των συμφορών. Και ποτέ δεν διδάσκεται ένας Λαός από τας εθνικάς του περιπετείας, αν δεν μαθαίνει ειλικρινώς και τας αιτίας αυτών. Τοιουτρόπως,  μόνον ημπορεί να γνωρίσει και τον εαυτό του…

Από τις περίφημες επιστολές του Εμμανουήλ Ρέπουλη όταν ήταν αυτοεξόριστος

 μαζί με  τον Μεγάλο Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο στη Γαλλία