27 Μαρτίου 1827 πέφτει μαχόμενος στην Αττική γη η θρυλική φυσιογνωμία της Επανάστασης ο Ερμιονίτης οπλαρχηγός Γιάννης Μήτσας!! ...

[…]Τέτοιοι άνδρες πραγματικά πεθαίνουν όρθιοι!

Γίνονται σύμβολα παντοτινά, που καθοδηγούν και εμπνέουν! ...

========================================================================================================================

Ο Γιάννης Σπετσιώτης συνεχίζοντας την ιστορική (κι' όχι μόνο) έρευνά του, με ένα εκπληκτικό γλαφυρό λόγο και περιγραφή, συνυφασμένα με το υψηλό πατριωτικό αίσθημα, μας ενημερώνει μέσα από τις πηγές του, για το γεγονός της ηρωικής πτώσης... του "Καστρίτη Ήρωα "Γιάννη Μήτσα, αλλά και την επίσης ηρωική στάση του αδελφού του Σταμάτη όταν αντίκρισε το άψυχο κορμί του!!... Σ.Δ. 

===========================================================================================================================

      27 Μαρτίου 1827

199 χρόνια από τη θυσία του Γιάννη Μήτσα 

υπέρ Πίστεως και Πατρίδος

Γράφει ο Γιάννης Μ. Σπετσιώτης

α)Το παλικάρι

«Όστις δεν εγνώρισεν τον Ιωάννην Μήτσαν δεν εγνώρισεν τι σημαίνει γίγας. 
Ηρωική ήτο η καρδιά του και το ανάστημά του υπερφυές».¹

Ο καπετάν Γιάννης Μήτσας, ο Καστρίτης, γεννηθείς εις Ερμιόνη το 1794, ήταν μια θρυλική φυσιογνωμία των χρόνων της Επανάστασης… Η εξωτερική του εμφάνιση είχε κάτι το υπερβολικό. Η κορμοστασιά του επιβλητική και αγέρωχη με υπερφυσική σωματική δύναμη. Το μέτωπό του φαρδύ, νεανικό, ολοκάθαρο. Τα φρύδια του πυκνά, σε ευθεία γραμμή, τα μάτια του σπινθηροβόλα και άτρομα μέσα στις βαθιές κόγχες τους. Η μύτη του ευθεία, με ελαφρύ γύρισμα στο τελείωμά της, προεξείχε από το μεγάλο μουστάκι, που κάλυπτε ολόκληρο το πάνω χείλος. Το στήθος του αντρίκιο, έδινε την εντύπωση πως βόλι δεν τον άγγιζε...

…Πρώτος έφθανε στις μάχες και δεν δίσταζε να χτυπηθεί με πολλαπλάσιες εχθρικές δυνάμεις, καθώς διέθετε εκτός από ανδρεία και τεράστια αποθέματα ψυχικού σθένους.

Η παρουσία του εμψύχωνε τους ραγιάδες και τ’ όνομά του, συνώνυμο της τόλμης, της αποφασιστικότητας και της λεβεντιάς, ενθάρρυνε τους Κατωναχαγιώτες, όταν απογοητευμένοι, ορισμένες φορές, κυριεύονταν από απελπισία…

β)Η τελευταία πράξη

…Οι μάχες που δόθηκαν τις επόμενες ημέρες ήσαν φονικότατες. Οι Τούρκοι του Κιουταχή και οι Έλληνες του Καραϊσκάκη πολεμούσαν με λύσσα και πολλές φορές πιάνονταν στα χέρια.

Στις 27 Μαρτίου -η ημερομηνία δεν επιβεβαιώνεται, όπως και κάποιες άλλες του αγώνα- γράφτηκε η τελευταία πράξη της ζωής του Γιάννη Μήτσα. Κατά τη διάρκεια νυχτερινής αντεπίθεσης των Ελλήνων για να ανακαταλάβουν τις θέσεις τους, αφού πολέμησαν ηρωικά μπούκα προς μπούκα, δηλ. σώμα με σώμα, έπεσε νεκρός κάτω από το ταμπούρι του ο γίγαντας! Βρισκόταν στο συγκρότημα Ταμπουρίων του Μπιν-Βασίρι ανάμεσα στο Κερατσίνι και τον Πειραιά, στην ονομαστή μάχη και σφράγισε με τη συγκλονιστική του θυσία τον αγώνα. «Την Ε^η της προ του τότε Πάσχα Μεγάλης Εβδομάδας εφονεύθησαν οι υπό τον Γενναίον οπλαρχηγόν, ο εξ Ερμιόνης Ιωάννης Μήτσας και ο εκ Στεμνίτσης Μηλιώνης, εις τα μεταξύ Πειραιώς και Κερατσινίου Ταμπούρια του Μπιν-Βασάρι, επιπεσόντες νυκτός να κυριεύσουν και κυριεύσαντες το μεγαλύτερον», γράφει ο Μ. Οικονόμου.

Γύρω από το άψυχο σώμα του ήρωα ακολούθησε ομηρική μάχη. Οι Τούρκοι επεδίωξαν να το λαφυραγωγήσουν και να το ατιμάσουν. Οι Έλληνες, ωστόσο, κατόρθωσαν να διασώσουν τον νεκρό και τα όπλα του.

Ο αδελφός του Σταμάτης, όταν πληροφορήθηκε το θλιβερό γεγονός, κατέφτασε σιωπηλός, για να παραλάβει το άψυχο κορμί. Με δυσκολία έκρυβε την ταραχή και τον μεγάλο του πόνο. Μόλις το αντίκρισε, ασκεπής σταυροκοπήθηκε και αγκάλιασε τον νεκρό. Ύστερα ευλαβικά τον τοποθέτησε σε ασφαλές μέρος μακριά από το πεδίο της μάχης, τον ασπάσθηκε με σεβασμό, σκούπισε τα δάκρυα που ανάβλυζαν απ’ τα μάτια του με τα δυο του χέρια και την άκρη της φουστανέλας, σταυροκοπήθηκε ξανά και κάνοντας ένα βήμα πίσω, έφυγε τρέχοντας για τη μάχη, που δεν είχε ακόμα τελειώσει!

Τον γενναίο Ερμιονίτη πολέμαρχο έκλαψε πικρά και ο αχώριστος συμπολίτης μπιστικός του, Θοδωράκης Μάλλωσης. Ένα ξεχωριστό παλληκάρι του αγώνα, που ακολουθούσε τον Μήτσα σε όλες τις μάχες. Έτσι βρέθηκε στο πλευρό του και την ύστατη στιγμή, όπως η μοίρα των πιστών ορίζει.

Το θρηνητικό φύσημα του αέρα, ο λυγμός των πουλιών, το μοιρολόγι των κυμάτων της ερμιονίτικης θάλασσας μετέφεραν το θλιβερό και αναπάντεχο άγγελμα του θανάτου στην Ερμιόνη πολύ γρήγορα. Ο γίγαντας Γεώργιος Μήτσας έπεσε! Σείστηκε ο Κουλάς συθέμελα! Η γυναίκα του και η μικρή μονάκριβη κόρη του παρέμειναν ασάλευτες, βουβές...²

γ) «Η θυσία του αντρειωμένου»

Πίνακας της Ανθούλας Λαζαρίδου - Δουρούκου (+)

Πολλές φορές κρίνεται σκόπιμο να παρακολουθεί κανείς την Ιστορία μέσα από την Τέχνη. Έργα ζωγράφων, ποιήματα και πεζά λογοτεχνών «διδάσκουν με ευχαρίστηση», καθώς η αισθητική πλήρωση συνοδεύει τη γνώση.³ Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πίνακας της Ανθούλας Λαζαρίδου – Δουρούκου, που παριστά με συγκλονιστικό τρόπο τον θάνατο του Γιάννη Μήτσα. 

«Η ανδρεία του κληρονομιά μας», σχολίασε σχετικά η ζωγράφος εντυπωσιάζοντας και πρωτοτυπώντας στην παρουσίαση του ηρωικού πολέμαρχου την ύστατη ώρα. Ορθός, άφοβος, μοναχός, ήρεμος αντιμετωπίζει στωικά τον θάνατο, αψηφώντας τη φύση που στην πιο γλυκιά της ώρα, προσκαλεί και προκαλεί για ζωή.

«Στην κεφαλή του κρέμεται ο ήλιος μαγεμένος, ο ουρανός καμάρωνε κι η γη χεροκροτούσε»,⁴ θα έγραφε ο εθνικός μας ποιητής συμπάσχοντας με τον ήρωα.   

Τέτοιοι άνδρες πραγματικά πεθαίνουν όρθιοι! Γίνονται σύμβολα παντοτινά που καθοδηγούν και εμπνέουν.

δ) «Οι νεκροί του Φαλήρου» - «Ελεγείον επί του τάφου του στρατηγού Αναστασίου Μαυρομιχάλη»

Ποιήματα του Αχιλλέα Παράσχου

Η ηρωική θυσία των αγωνιστών στη μάχη του Φαλήρου συγκίνησε ιδιαίτερα τον ελληνολάτρη ποιητή Αχιλλέα Παράσχο. Στο ποίημά του «Οι νεκροί του Φαλήρου» (Η΄ μέρος) αναφέρεται και στον θρυλικό Γιάννη Μήτσα. Μια δεύτερη αναφορά υπάρχει και στο «Ελεγείον» (Γ΄ μέρος), που ειπώθηκε «Επί του τάφου του στρατηγού Αναστασίου Μαυρομιχάλη». Στους φλογερούς και πατριωτικούς στίχους του ποιητή συναντάμε όλους τους ήρωες της Επανάστασης, που τον ενέπνευσαν.

 

«Οι νεκροί του Φαλήρου», (Η΄)

…Τους ήρωας, που πρόφθασα παιδάκι, ξαναείδα!

Είδα του Γρίβα τη ματιά, τον πυργωτό Γκρηζιώτη,

το Βάσσο, τον Νικηταρά κοντά στο Γαρδικιώτη.

Ματιές αϊτών, στήθια πλατιά, κορμιά πλατάνια είδα,

πιστόλες μέσ’ στο μάλαμα, σπαθιών γερτή λεπίδα.

Είδα τον Κώστα Μπότσαρη, τον Κίτσο τον Τζαβέλλα,

είδα του Χατζή – Πέτρου μας την άσπρη φουστανέλλα.

Του Μακρυγιάννη το κορμί, στηλόνετο μπροστά μου

και του Πλαπούτα τ’ άρματα καμάρον’ η ματιά μου.  

Όλους εκείνους έβλεπα που πρόφθασα, κι ακόμα

το Μήτσα μας, που σκέπασε προχθές το μαύρο χώμα.

Τη λεβεντιά της Ρούμελης και του Μοριά τα κάλλη

εχόρτασε το μάτι μου, και ξαναείδα πάλι

εκείνους που ελάτρευσα, εκείνους που λατρεύω

και μέσ’ στο κοιμητήριο τη νύχτα τούς γυρεύω!

 

«Ελεγείον - Επί του τάφου του στρατηγού Αναστασίου Μαυρομιχάλη», (Γ΄).

…Φευ! Όσοι διεφύγατε του Χάρωνος το όμμα,

Μη έτι μας αφήνετε, ημίθεοι πολέμου.

Μένε, Κανάρη, με ημάς περίμενε ακόμα.

Μη αποθνήσκεις, Βέρη μου, μη φεύγεις, Βαλτινέ μου!

Μη, Γιάννη – Κώστα, τους νεκρούς συντρόφους σου ποθήσεις,

Και μένε, Μήτσα, με ημάς, Δαγκλή, μη μας αφήσεις!

1.  Αναφορά στον Γιάννη Μήτσα του εισηγητή του Νομοσχεδίου «Περί συντάξεως των χηρών και προικίσεως των ορφανών του αγώνος», στη διάρκεια της ΝΖ’ (57^ης) συνεδρίασης της Βουλής, στις 21 Απριλίου 1858.

2.  Γιάννης Μ. Σπετσιώτης, «Ιστορικές σελίδες της Ερμιόνης» - Ημερολόγιο.

3.  Δημήτριος Ιω. Κουκουλομμάτης, «Λογοτεχνία και Παιδαγωγική», Αθήναι 1990.

4.  Διονύσιος Σολωμός, «Ελεύθεροι πολιορκημένοι».

 

200 χρόνια από την Ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου και ο εμβληματικός πίνακας του Ντελακρουά…

Το  blog ως ελάχιστη τιμή με σεβασμό και βαθύ προβληματισμό, στην ηρωική θυσία όλων των προγόνων μας(!) που θυσιάστηκαν για να ζούμε εμείς Ελεύθεροι ...  

Για όλο το ρεπορτάζ ->>> https://www.rthess.gr/ 

Ο εμβληματικός πίνακας του Γάλλου φιλέλληνα Ευγένιου Ντελακρουά «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» (La Grèce sur les ruines de Missolonghi) φιλοξενείται από τις 14 Μαρτίου 2026 στο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσολογγίου.

Φέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου και το Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπορντώ παραχώρησε το έργο στην πόλη του Μεσολογγίου ως τον Νοέμβριο 2026.

Ο πίνακας διαστάσεων 209 Χ 147 είναι ελαιογραφία σε καμβά και απεικονίζει μια γυναίκα που συμβολίζει την Ελλάδα με παραδοσιακή ενδυμασία, σχεδόν γυμνόστηθη, σαστισμένη πάνω στα ερείπια και στο βάθος έναν Τούρκο στρατιώτη.

Ο Ντελακρουά αν και ποτέ δεν επισκέφτηκε την Ελλάδα, μάθαινε από επιστολές άλλων φιλελλήνων όπως ο Λόρδος Βύρωνας για την επανάσταση και φιλοτέχνησε τον πίνακα λίγους μήνες μετά από την ηρωική Έξοδο θέλοντας να ευαισθητοποιήσει την Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για τον αγώνα των Ελλήνων.

Τι έγινε τον Απρίλιο του 1826;

Ποια γεγονότα προηγήθηκαν και πολιορκήθηκε για τρίτη φορά το Μεσολόγγι;

Ποια η κατάσταση των Ελλήνων σε μια πολιορκημένη πόλη χωρίς δυνατότητα εξόδου στη θάλασσα;

Ο καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης ιστορίας του Α.Π.Θ, Ιάκωβος Μιχαηλίδης, περιγράφει στο Ράδιο Θεσσαλονίκη τα συγκλονιστικά γεγονότα. Πώς η πείνα ανάγκασε τους κατοίκους του Μεσολογγίου να τρώνε μέχρι και ζώα για να επιβιώσουν και η ηρωική στιγμή της εξόδου και ο θάνατος εκατοντάδων ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους για την ελευθερία

25η Μαρτίου 2019 στην Ερμιόνη - Ρεπορτάζ μου μετά το ρημαδιό του χακερ στο blog ...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ  

 Με λαμπρότητα ο εορτασμός της Εθνικής μας γιορτής στην Ερμιόνη...

Ωστόσο, παρά τον πολύ καλο καιρό, λιγότερος κόσμος   παρακολούθησε την κατάθεση στεφάνων και την παρέλαση μαθητών των εκπαιδευτικών μας  ιδρυμάτων...

Φώτο - ρεπορτάζ 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Μετά το πέρας της παρέλασης οι μαθητές χόρεψαν με λεβεντιά και χάρη ελληνικούς παραδοσιακούς  χορούς μπροστά στο Μνημείο των Ηρώων

Ποίημα του Στέλιου Σπεράτζα που απήγγειλα στην επέτειο της 25 Μαρτίου το 1957 στο μνημείο των Ηρώων στην Ερμιόνη ως μαθητής της Στ΄τάξης του Δημοτικού σχολείου…

Μετά από 69 χρόνια το θυμάμαι ακόμα και χωρίς καμία πρόβα το βιντεοσκόπησα μπροστά στη γαλανόλευκη σημαία μας, που κυματίζει στη βεράντα του σπιτιού μου …  

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ. 

Εικόνες στη γειτονιά μας εν όψει του εορτασμού της Εθνικής μας γιορτής...

  Η γαλανόλευκη ελληνική σημαία κυματίζει υπερήφανα  με τη βοήθεια του βόρειου ανέμου που πνέει στην περιοχή...

Μακάρι σε όλες τις γειτονιές της Ερμιόνης να κυματίζει τέτοιες μέρες η σημαία μας!! – Τόσο δύσκολο είναι;;; …

Με αφορμή το πιο κάτω άρθρο του Γιάννη Σπετσιώτη για το Θερμήσι και το κάστρο - αναδημοσιεύω δικό μου ρεπορτάζ για να φρεσκάρω τη μνήμη αυτών που τους αφορά …

Αφιέρωμα του blog... 

> Το ιστορικό κάστρο της Θερμησίας, - στην αναλγησία και την αδιαφορία των δημοτικών μας αρχόντων…

Α μέρος >>>  ΚΛΙΚ ΕΔΩ 

Β μέρος>>> ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

Ο Γιάννης Μιχ. Σπετσιώτης ερευνώντας στο διάβα του χρόνου -> την ιστορία, τους θρύλους και τις παραδόσειςτης Ερμιονίδας...

 

Το Θερμήσι και το Κάστρο του στην Ιστορία, τις Παραδόσεις 

και τα Δημοτικά Τραγούδια

Δύο παλαιότατες μαρτυρίες που αναφέρονται στο βιβλίο «Acta et Diplomata Craeca medii aevi sacra et profama collectaediderunt»των Franciscus Miklosich και Josephus Muller με θέμα τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Βενετών και Τούρκων για την καλοτυχία του κάστρου, εμπλουτίζουν τα πενιχρά στοιχεία της ιστορίας της Θερμησίας εκείνων των χρόνων και μαρτυρούν την παραχώρηση του κάστρου από τους Τούρκους στους Βενετούς.¹

Στην πρώτη, με ημερομηνία 17 Μαρτίου 1480, σελ. 3, σημειώνεται: «Του… σουλτάν Μουχαμέτ προς τους ευγενεστάτους άρχωντας και προβεδούρα του Ναυπλίου και της Μωνεμβασία… όταν επηήσαμεν συμφονίαν μετά την εκλαμπροτάτην αυθεντίαν της Βενετήας ή από τον δεσπότην του Μωρέως και εις τον καιρόν τις μάχης ενάρθησαν πάλην εκ της αυθεντίας μου, όλα να στρέφονται προς ημάς. εστέρχθηγουν και από τα δύο μέρη η τιαύτη συμφωνία. Νυν δε τα κάστρι τα λεγώμενα Θερμίς και Βάτηκα και Αμπερτόκαστρο ήταν πρότα εις την εξουσίαν τις αυθεντίας μου, και εις τον καιρόν τις μάχις επάρθησαν αφημών.  καθώς ήνε γνόριμων και φανερόν εις τους πάντες και «ουδέν αντιστράφησαν προς την αυθεντίαν μου, το ληπόν οι χρεοφειλέτε και οι χαρατζάρι της αυθεντίας μου φεύγουν και έρχοντε και κατοικούν εις τα ιρημένα κάστρι και ευγένουσιν και ζημιόνουν τον τόπον μου. επηδίκαι φάλεα της αγάπης μας διαλαμβάνουσιν, ότι να στρέφουντε τα ιριμένα κάστρι προς την αυθεντίαν μου και επιδί ουδέν αντιστράφηκαν να χαλαστούσιν, να ένε χαλαζμένα παντελός δια να μιδέν φεύγουν οι άνθρωποι της αυθεντίας μου…».

Στη δεύτερη επιστολή, με ημερομηνία 30 Απριλίου 1481, σελ. 308, αναφέρεται: «Σουλτάν Μουχαμέτ… Περί δε του Θερμιτζίου και της αλυκής αυτού και Καστριτζίου άπερ εν τοις ημετέροις κατά στίχοις εγράφησαν και εις τρόπον τιμαρίον εδόθησαν τοις ημετέροις δούλοις, ούτω γαρ απεφήναντο και οι εκείσε επιστήμονες άνθρωποι, ότι υπό την εμήν και αυτοίς  εξουσίαν ήλθον, ότε επήρα τον Μορέαν, και έως του νυν τα περίχωρα αυτών οι ημέτεροι νέμονται δούλοι, αλλά δια την ημών αγάπην και καθαράν φιλίαν και διότι προσεχώς εισί τοις υμετέροις τόποις, έστωσαν τη αυθεντία των Βενετών, αυτά δηλονότι τα ειρημένα κάστρη, έστω δε και τόπος αυτοίς περί αυτά, όσον αναγκαίως χρήζουσι τους δε περί αυτά τόπους, ους οι ημέτεροι νέμονται δούλοι νεμέσθωσαν άνευ λόγου τινός και οχλήσεως της αφ’ υμών».

Επίσης στο βιβλίο του Ματθαίου Κιγάλα με τίτλο «Νέα σύνοψις διαφόρων ιστοριών…», διαβάζουμε: «Τότε, το 1537, παρεδόθη εις τους Τούρκους το Θερμίση, σελ. 462».  Ίσως, στους χρόνους εκείνους, να υπήρχε κάποιος μικρός οικισμός που παραδόθηκε κατά την Α΄ Τουρκική κυριαρχία (1540-1686).² Αργότερα ο Μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος³ στο βιβλίο του «Γεωγραφία Παλαιά και Νέα», σημειώνει: «Φλιούς πόλις παραθαλασσία (της Αργολίδος) κοινώς λεγομένη Θερμήσι, σελ. 427».⁴ Αλλά και ο Μητροπολίτης Μονεμβασίας Δωρόθεος στο «Βιβλίον ιστορικόν» αναφέρει ότι «το 1537 παρεδόθη και το Θερμήσι. Πρόκειται πιθανώς περί του Φλιούντος κατά το Ναύπλιον παρεδόθη εις τον Κασίμπασιάν».⁵ 

Θεωρούμε, πως οι δύο ιεράρχες για λόγους που δεν γνωρίζουμε, ίσως, συγχέουν το Θερμήσι με την αρχαία πόλη Φλιούς που βρισκόταν στην περιοχή της Νεμέας και αποτελούσε μαζί με τις όμορες πόλεις το Άργος, την Κόρινθο, την Σικυώνα, την Επίδαυρο και την Τροιζήνα την εξάπολη της Πελοποννήσου. Είναι, επίσης, πιθανόν κάποια περιοχή γύρω από τον Φλιούντα να ονομάζεται Θερμήσι. 

Ο Αντώνιος Μηλιαράκης⁶ στα μέσα του 19^ου αιώνα κάνει λόγο για το «κώμιον» Θερμήσι που κατοικείται από Βαλτετσιώτες ποιμένες και γεωργούς και μερικούς Καστριώτες, συνολικά εκατόν δέκα τέσσερα άτομα, που ασχολούνται και με την «ελαιοφυτείαν». 

Εκεί βρίσκεται η περίφημη αλυκή της Θερμησίας, μία από τις μεγαλύτερες του ελληνικού κράτους,⁷  που η ύπαρξή της συνδέθηκε με την ιστορία και τη λαογραφία του κάστρου.

Σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση, μετά την ψήφιση του νόμου Β΄ΤΜΘ/1895, ιδρύθηκε στο Θερμήσι Γραμματοσχολείο που καταργήθηκε, ωστόσο, τον επόμενο χρόνο «ένεκεν ελλείψεως μαθητών». Το σχετικό με την κατάργηση του Σχολείου ΦΕΚ 107/21 Σεπτεμβρίου 1896, στηρίχθηκε στην ΣΤ΄ πράξη της 5^ης Σεπτεμβρίου 1896 του Εποπτικού Συμβουλίου Αργολίδος προς το Υπουργείο Παιδείας που ανέφερε ότι: «Καταργείται το Γραμματοσχολείο Θερμησίου διότι, πλην ελαχίστων παραχειμαζόντων οι οποίοι διαμένουν, δεν υπάρχουν ενταύθα άλλοι κάτοικοι». Σύμφωνα με τα στατιστικά αποτελέσματα της απογραφής του Οκτωβρίου 1896 το Θερμήσι είχε τότε διακόσιους εξήντα τρεις κατοίκους (εκατόν πενήντα τρεις άνδρες και εκατόν δέκα γυναίκες).⁸

Το μεσαιωνικό-ενετικό κάστρο του Θερμησίου ή της Θερμησίας, αν και μικρότερο σε σχέση με άλλα παρόμοια κάστρα της Ελλάδας, έχει πλούσιο παρελθόν. Το κατέγραψαν ο αείμνηστος Λίνος Μπενάκης⁹ που ασχολήθηκε πρώτος με την ιστορία του και στη συνέχεια ο Γιάννης Ησαΐας.¹⁰

Αξιόλογα, όμως, είναι και τα λαογραφικά στοιχεία, οι παραδόσεις και τα τραγούδια που σχετίζονται τόσο με τοπικά όσο και με γενικότερα στοιχεία που διασώζονται για τα κάστρα. Την παρακάτω παράδοση με τον τίτλο «Παράδοσις περί του φρουρίου της Θερμησίας» βρήκαμε στο περιοδικό «Λαογραφία» καταγεγραμμένη από τον Νικόλαο Γ. Πολίτη.¹¹ Τη μεταφέρουμε στη σημερινή μας γλώσσα. «Οι αλυκές της Θερμησίας (χωριού) της Ερμιονίδας ήσαν θαυμαστές από την εποχή της βενετοκρατίας όπως βλέπουμε στις εκθέσεις των Βενετών που προνοούσαν και ενδιαφέρονταν για την Πελοπόννησο. Υπερασπιζόταν (τις αλυκές) ένα βενετικό φρούριο κτισμένο πάνω σε απότομο βράχο που απέχει από τη θάλασσα περίπου μισή ώρα. Με το φρούριο αυτό συνδέεται μια παράδοση που την άκουσα από τους κατοίκους της περιοχής το 1878 όταν πέρασα από την Ερμιονίδα και μου τη διηγήθηκε ο Γεώργιος Π. Φωτόπουλος. Σύμφωνα με εκείνη την παράδοση μέσα στο φρούριο που για πολλά χρόνια πολιορκούσαν οι Τούρκοι κατοικούσε μια νέα και όμορφη βασιλοπούλα. Το κάστρο όμως ήταν δυσπόρθητο και οι Τούρκοι δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να το κυριεύσουν. Ο βεζίρης τους τότε αφού εγκαταστάθηκε στον απέναντι λόφο κατόρθωσε με δόλο να μπει μέσα στο κάστρο. Ένας δερβίσης του μεταμορφώθηκε σε μοναχό, εξαπάτησε τους φρουρούς και μπήκε μέσα στο κάστρο. Τότε η βασιλοπούλα για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων γκρεμίστηκε από τις επάλξεις του φρουρίου και τότε ο λόφος αυτός ονομάστηκε «η ράχη του βεζίρη».

Είναι προφανές ότι και στη διήγηση αυτή έχουμε μια παραλλαγή της παράδοσης «Περί του κάστρου της Ωριάς (Η ωραία του κάστρου, Το Ωραιόκαστρο). Τα δημοτικά τραγούδια που «αφηγούνται» τέτοιου είδους γεγονότα ονομάζονται παραλογές. Ακολουθούν στίχοι δημοτικών τραγουδιών με βάση την παράδοση που αναφέραμε:

Καλογεράκι εγίνη, ράσα φόρεσε,

πάγει στην πόρτα, κλαίει, πέφτει, προσκυνάει,

κλαίει και γονατίζει και παρακαλάει:

-      Άνοιξ’ άνοιξε πόρτα, πόρτα της Ωριάς,

πόρτα της μαυρομάτας της Βασίλισσας.

Κι η κόρη σαν τον είδε, έπεσε στο γιαλό.

Και αλλού:

Η πόρτα μισανοίγει, γέμισε η αυλή.

Άλλοι στ’ άσπρα χυθήκαν κι άλλοι στα φλουριά.

Κι αυτός μέσα στην κόρην, πούναι στα γυαλιά,

κι η κόρη σαν τον είδε, πέσε στο γιαλό.¹²

 =======================================================================================================================

ΦΩΤΟ: «Εκδρομή φίλων στο κάστρο του Θερμησιού με τα …μέσα της εποχής, 10 Μαΐου 1936». Μιχ. Παπαβασιλείου, Μιχ. Σπετσιώτης, Γ. Μαρμαρινός, Απ. Φραγκούλης, Στ. Μαρμαρινός. 

Από το προσωπικό αρχείο του αγαπητού φίλου και συμμαθητή Λευτέρη Μαρμαρινού. 

Τον ευχαριστώ θερμά!

ΣΗΜ. >>>>>>>>>>>

Έβαλε ο Θεός σημάδι... τη Φυσιολατρική Ομάδα Ερμιιονίδας!!

 Το τελευταίο αντίο στον Άγγελο Ν. Φοίβα

Μετά τον Δαμιανό Νάκο αποχαιρετούμε με θλίψη ένα άλλο μέλος της Φ. Ο. Ε. τον Άγγελο  Φοίβα.

Πάντα ένας απροσδόκητος Θάνατος και μάλιστα σε νέους ανθρώπους πάντα συνταράζει τους ανθρώπους. 

Αυτό συνέβη και αυτή τη φορά στην τοπική μας κοινωνία, με το φευγιό του Άγγελου ένας άνθρωπος πράος, επικοινωνιακός και χαμογελαστός.

Εγώ προσωπικά έθρεφα ειλικρινή συμπάθεια στο πρόσωπό του καθότι ήταν και ο κουρέας μου με ιδιαίτερη περιποίηση και πάντα ευγενικός..

Στην οικογένειά του εκφράζουμε τα βαθιά  συλλυπητήριά  μας και εσύ  Άγγελε αναπαύσου εν ειρήνη και βρες την αιώνια γαλήνη σου. 

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 3μ.μ. από τον Ι.Ν Κοιμήσεως Θεοτόκου στην Ερμιόνη 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Ως μνημόσυνο στον Γιώργο Νοταρά γιατί τα γραπτά μένουν…

Προφητικό άρθρο του - γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται και στο Δήμο μας – 2 ημέρες μετά το ρημαδιό που άφησε πίσω ο χάκερ με την παρέα του… στο blog!

Μιλάμε για τη μαύρη ήμερα – 13 Ιανουαρίου 2019 που 20.000 αναρτήσεις διαγράφηκαν από το αρχείο του blog και μετά από το τρομερό σοκ που έπαθα – το θυμάμαι και ανατριχιάζω! – άρχισα να το κτίζω ξανά πετραδάκι - πετραδάκι... και στις μέρες μας  καταγράφεται απίστευτος αριθμόςπολλών   χιλιάδων  επισκέψεις αναγνωστών από όλο τον κόσμο!! …

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

=============================================================================================================================================================

 

 Οι ΥΠΕΡ - εκτιμημένοι της γης που δεν τους γέννησε ...

Γράφει ο Γιώργος Νοταράς στο blog του «Ο Αλιβάνιστος»

http://oalivanistos.blogspot.com/

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

Η αλήθεια πέρασε από Ιερά εξέταση από τροχούς από την πυρά μα πάντα έλαμψε και η λάμψη της διέλυσε το σκότος της μισαλλοδοξίας του ανόητου εγωισμού και του δογματισμού!!! 

Όμως  τίποτε από όλα αυτά δεν πρόσβαλε περισσότερο από τα προσωνύμια (Αρχόντισσα Ερμιόνη) από στόματα υποκριτών ξένων προς μια  πατρίδα, που έδειξε ανοχή μέχρι σημείου ενοχής από συμπόνια, σε ανθρώπους που αντί ευγνωμοσύνης την πότισαν χολή.

Όμως στο δικαστήριο του μέλλοντος θα προσκομίσει ένα καθοριστικό ελαφρυντικό ότι αυτή δεν τους γέννησε, αλλά τους περιέθαλψε σαν στοργική μητέρα τους μεγάλωσε και από υπερβολή τους  ΥΠΕΡ-εκτίμησε.

Κ,  Δαμαλίτη η θυσία του αρχείου σου ανεξάρτητα του όποιου αποτελέσματος, είναι η επιβραβεύσει της ακατανίκητης πίστης σου στην ελεύθερη διατύπωση των απόψεών σου και σε όποιους αρέσει.

Γεώργιος  Νοταράς

Εκδόθηκε και κυκλοφορεί από την "Εταιρεία Μελετών Ερμιονιδας" το 38 τεύχος του ερμιονίτικου περιοδικού «Στην Ερμιόνη άλλοτε και τώρα»! ...

...Κάθε έκδοσή του αισθανόμαστε ότι ένα ΦΩΣ αχνοφέγγει(!) 

στο σκοτεινό τούνελ…

Μη ξεχνάτε, τις ταλαιπωρίες που πέρασε το περιοδικό μας και η ομάδα έκδοσής του, από τις καταγγελίες του δημάρχου του τέως Δήμου Ερμιόνης (η υπογραφή του…) για να σταματήσει την κυκλοφορία του….

Άλλη μια «νίκη» του ανίκητου δήμαρχου. όπως αυτοαποκαλείται… -> Αυτός είναι ο πολιτισμός του ….

Ωστόσο, έκτοτε συνεχίζεται η κυκλοφορία του -> ΖΕΙ και βασιλεύει... προσφέροντας με την αρθρογραφία των συντακτών και άλλων αρθρογράφων του πολύτιμη ενημέρωση με θέματα πολιτιστικού, ιστορικού, κοινωνικού και άλλου περιεχομένου…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

 

Εξώφυλλο

Πίνακας ζωγραφικής της Ερμιονίτησσας

Νίας  Παγώνη

Οπισθόφυλλο

«Στο Αλατωρυχείο της Θερμησίας»

-> Φωτο Βιβής Σκούρτης