Το τελευταίο αντίο στην υπεραιωνόβια Αγγελική Ηλία Παπαμιχαήλ…

 

Με εξέπληξε η είδηση για την απώλεια της Αγγελικής Παπαμιχαήλ, διότι λίγες ημέρες πριν – παραμονή της γιορτής του  Προφήτη Ηλία στο οικογενειακό τους εξωκλήσι στο λόφο αριστερά στην έξοδο μας από την Ερμιόνη  ήταν εκεί μαζί με την οικογένειά της, στον καθιερωμένο πανηγυρικό εορτασμό.Μάλιστα, έμαθα, πως το τέλος της ήταν ειρηνικό!  

Η αετίσια ματιά της, οι ΄γρήγορες κινήσεις της, η λεβεντοσύνη της, το περιποιημένο ντύσιμο της κ.α. τίποτα δεν προμηνύανε το φευγιό της. Ωστόσο παρατήρησα, πως ήθελε εναγωνίως να φωτογραφηθεί  με τα παιδιά της, τη νύφη της  και τα εγγόνια της…  

Και να τώρα εκ του γεγονότος, που αυτή η φωτογράφιση ήταν η τελευταία της για να την θυμόμαστε.

Η εκλιπούσα ήταν βαλτετσιώτικης καταγωγής, μεγαλωμένη στη Νεμέα και μετοίκησε στη Θερμησία.

Γνωρίστηκαν με τον αείμνηστο σύζυγό της  Ηλία ήρθαν σε γάμο και  έκαναν οικογένεια – δύο αγόρια, τον Δημήτρη και τον Χρήστο.  

Δύσκολα χρόνια τότε, αλλά αυτή συμπαραστάθηκε στο σύζυγο της και ανταπεξήλθαν τις δυσκολίες.

Μακάρι όλων το τέλος μας να είναι  όμοιο όπως της εκλιπούσας…

Η κηδεία της θα γίνει στις 6 ώρα το απόγευμα 

και από τον Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου.

Εύχομαι γαλήνιο να είναι το τελευταίο της ταξίδι της και τα παιδια΄της η νύφη της και τα εγγόνια της να την θυμούνται και να την τιμούν κατά τις παραδόσεις ..  

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ  

Περιδιαβαίνοντας την παλιά Ερμιόνη, με ένα κλικ στο φωτογραφικό φακό μου, περνούν στην αιωνιότητα, πρόσωπα και πράγματα…- Μέχρι πότε;;; …

 Η αρχιτεκτονική ορισμένων σπιτιών ευκατάστατων ιδιοκτητών τα παλιά χρόνια στην Ερμιόνη!!

Οι απόγονοί τους σήμερα θέλοντας να τιμήσουν από σεβασμό τους 

προγόνους τους και την παράδοση,  τα συντηρούν στην ίδια κατάσταση! 

Αποτελούν μουσειακά είδη και ένα κόσμημα για τον τόπο, εκφράζοντας παράλληλα   αισθήματα κουλτούρας και καλαισθησίας...

Οικία Κατερίνας Παπαμιχαήλ - Ρήγα  στο κέντρο της παλιάς Ερμιόνης

Φωτο 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ. 

Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και ιστορικοί μας έδωσαν τα φώτα τους και εμείς επιλέξαμε το σκοτάδι....

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Θουκυδίδης του Ολόρου ο Αλιμούσιος (πιθ.455-399 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Πρόκειται για ένα κλασικό ιστορικό έργο, το πρώτο στο είδος του, που αφηγείται με τεκμηριωμένο τρόπο τα γεγονότα του Πελοποννησιακού Πολέμου(431 - 404 π.Χ.), μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης. Ο Θουκυδίδης έζησε ως το τέλος του πολέμου, όπως λέει ο ίδιος στο Ε 26 της Ιστορίας, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη συγγραφή του έργου.

Το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή σε ιστορικούς και μελετάται ως σήμερα από πολιτικούς επιστήμονες, καθώς θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού ρεαλισμού ως προσέγγιση στη μελέτη των διεθνών σχέσεων.^[1]

«Για ποιον κτυπάει η καμπάνα»…

Με αφορμή την απώλεια του συμπολίτη μας Κωσταντή Ν. η σκέψη μου πήγε ξανά,- όπως κάθε φορά άλλωστε, στο άκουσμα ενός θανάτου στην πόλη μας με το πένθιμο κτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας  μας.

Έτσι και αυτή τη φορά, πάλι θυμήθηκα το μήνυμα από το ομώνυμο βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Έρνεστ Χεμινγουέι -1940 με τίτλο «Για ποιον κτυπάει η καμπάνα»

[…] «Γι’ αυτό μη στείλεις να ρωτήσεις για ποιόν κτυπάει η καμπάνα. Χτυπάει για εσένα»...  

Και εγώ συμπληρώνω, 

- Γιατί άλλωστε, για όλους μας  κάποτε κτυπάει μια καμπάνα…

Θεωρώ, ότι αυτό το μήνυμα πρέπει να εισδύει μέσα μας και να επηρεάζει άμεσα τη ζωή  μας.

Έτσι, κάθε φορά που ακούμε να κτυπάει πένθιμα η καμπάνα  να ρωτάμε για ποιόν κτυπάει, - είναι κοινωνική μας  υποχρέωση, αλλά  ταυτόχρονα, να αναλογιζόμαστε, τη δική μας πορεία…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Το τελευταίο αντίο στον Κωσταντή Νίκα…

Με το φευγιό του πιο φτωχότερη η ψαράδικη τάξη της Ερμιόνης!

Φεύγουμε ένας – ένας και αραιώνουμε, μέχρι τον τελικό αφανισμό -χωρίς να υπάρχει συνέχεια της παρουσίας μας στο επάγγελμα του ψαρά στη θάλασσα ...

Ο εκλιπών, δεν ακολούθησε από την αρχή το επάγγελμα του ψαρά. Έκανε άλλες δουλειές. Τελικά όμως, τον τράβηξε η θάλασσα και ακολούθησε το επάγγελμα του ψαρά που ήταν και αυτό  του πατέρα του. Αγωνίστηκε για δημιουργία και προκοπή, ταξιδεύοντας ακόμα και με πλοία αλιευτικά ωκεάνιας αλιείας.

Όμως, πολλά  χρόνια ασχολήθηκε ψαρεύοντας με δικό του αλιευτικό σκάφος εδώ στην Ερμιόνη και πολύς κόσμος πήγαινε στα «Μαντράκια» και αγόραζε τα φρέσκα ψάρια του.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις σειρές για τον εκλιπόντα συνάδελφο, η σκέψη μου με πάει σε ένα άλλον φίλο που έχει φύγει από τη ζωή μας, τον Κώστα Γκάτσο γέννημα θρέμμα «Μαντρακιώτης» κι’ αυτός, που  όσοι του ευχόντουσαν «Χρόνια Πολλά» για τη γιορτή του κατά τον εορτασμό του Αγίου Κωσταντίνου & Ελένης, αυτός τους απαντούσε: «Δεν γιορτάζω σήμερα,  αλλά μαζί με τον Κωσταντή τον Νίκα στις 14 Νοεμβρίου -  του Αγίου Κωσταντίνου του Υδραίου».

Το τέλος του Κωσταντή όμως, ήταν δύσκολο με το πρόβλημα της Υγείας του, 

ταλαιπωρήθηκε πολύ, ώσπου  ήρθε η ώρα που μας αποχαιρέτησε!

Από τη θέση αυτή τον αποχαιρετώ και εγώ και του εύχομαι,  

γαλήνιο να είναι το τελευταίο του ταξίδι…

Στα παιδιά του - τον Γιώργο, τον Παντελή και την αδερφή του την Φωτεινή,  εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια, να τον τιμούν και να τον μνημονεύουν…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Πολύ διδακτικό κείμενο για κάθε άνθρωπο που σέβεται την αξιοπρέπειά του όταν έρθει αντιμέτωπος με κάποιο τέλος στη ζωή του ή ακόμα και με το θάνατό του ...

 Πηγή διαδίκτυο 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»

Κωνσταντίνος Μάντης | Κωνσταντίνος Καβάφης «Απολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»  

 

Paul Bond

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»

Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί

ἀόρατος θίασος νά περνᾶ

μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –

τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου

πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου

πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.

Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν

ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙

μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,

κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι

με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,

ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,

τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,

κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.

[1911].

Το «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον» του Κωνσταντίνου Καβάφη, αναφέρεται στη μεγάλη αξία που έχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια. >>>>>>>