Με την αισθητική, την παρατηρητικότητα
και το γλαφυρό λόγο(!) της Τζένης Ντεστάκου...
=================================================================================================
Η παρουσίαση του βιβλίου για τον Εμμανουήλ Ρέπουλη από
τον Σύλλογο των Απανταχού Κρανιδιωτών «ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ»
Η παρουσίαση του βιβλίου για τον Εμμανουήλ
Ρέπουλη στην κατάμεστη αίθουσα της Παλαιάς Βουλής εξελίχθηκε σε μια
κορυφαία πνευματική και ιστορική στιγμή. Μέσα από τον μεστό λόγο του εκπαιδευτικού
και μελετητή της Τοπικής Ιστορίας κ. Γιάννη Σπετσιώτη, ο οποίος
είχε τον άψογο συντονισμό, η «αύρα» του μεγάλου πολιτικού πλημμύρισε τον χώρο
όπου κάποτε αγόρευε. Η σύμπτωση δε των επετείων θανάτου του Εμμανουήλ
Ρέπουλη και του Ελευθερίου Βενιζέλου έδωσε μια ιδιαίτερη ιστορική βαρύτητα στην
εκδήλωση.
Η έναρξη με το σπάνιο ηχητικό από τηλεοπτικό αφιέρωμα
της ΕΡΤ (1983), λειτούργησε ως μια «μηχανή του χρόνου» αποδεικνύοντας τη
διαχρονικότητα των μηνυμάτων του μεγάλου πολιτικού.
Η εκδήλωση φωτίστηκε από τη σπουδαία προσφορά
της κας Δήμητρας Φωστίνη – Δέμου (Αντιπροέδρου
του Συλλόγου). Η ευγενική χορηγία για την έκδοση στη μνήμη των γονέων και του
συζύγου της, Σταύρου Δέμου, ιδρυτή της φαρμακοβιομηχανίας DEMO, αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα σύγχρονης
ευεργεσίας με βαθιά ανθρώπινο πρόσωπο. Η αναφορά στα κοινά μαθητικά χρόνια
της χορηγού με τον συντονιστή στο Γυμνάσιο Κρανιδίου πρόσθεσε μια νότα γνήσιας
τοπικής συγκίνησης…
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η παρουσία της συγγραφέως
και ποιήτριας κας Λενέτας Στράνη, η οποία είχε την
ευθύνη της έκδοσης μαζί με τον κ. Πάνο Αστίθα. Η κυρία Στράνη
δεν περιορίστηκε σε μια στεγνή ακαδημαϊκή παρουσίαση. Με έναν
καθηλωτικό, θεατρικό και βαθιά αφηγηματικό τρόπο ομιλίας, κατάφερε να
μαγνητίσει το κοινό και να «ταξιδέψει» τους παρευρισκόμενους στην εποχή του
Ρέπουλη. Η λυρικότητα της φωνής της και η θεατρική της πλαστικότητα στο βήμα
«ζωντάνεψαν» τους καρπούς της πολυετούς έρευνάς της. Φώτισε άγνωστες πτυχές της
ζωής του μεγάλου πολιτικού, αποδεικνύοντας στην πράξη πως όταν η ιστορική γνώση
μεταδίδεται με πάθος και καλλιτεχνική ευαισθησία, νικά οριστικά τη λήθη και την
αφάνεια.
Η παρουσία του κ. Δημήτρη Καμιζή (γιατρού,
πρώην Δημάρχου Κρανιδίου και Ερμιονίδας) έδειξε πώς η ιατρική και η πολιτική
δράση μπορούν να συνδυαστούν με το πάθος για την Τοπική Ιστορία. Η προσπάθειά
του να φέρει την ιστορική μνήμη σε κάθε σπίτι συγκίνησε το κοινό. Ως
εμπνευστής αυτής της προσπάθειας, ανέλυσε τον εσωτερικό κόσμο του Ρέπουλη και
το ηθικό του ανάστημα στη σκιά του Εθνικού Διχασμού. Η πιο συγκλονιστική στιγμή
της ομιλίας του κ. Καμιζή ήταν η ανάγνωση της διαθήκης
του Εμμανουήλ Ρέπουλη, ένα ντοκουμέντο που αποκάλυψε το μέγεθος της αφιλοχρηματίας και
της απόλυτης εντιμότητάς του. Ένας άνθρωπος που διαχειρίστηκε τις τύχες της
χώρας ως Υπουργός και Αντιπρόεδρος Κυβερνήσεως, πέθανε χωρίς κανένα περιουσιακό
στοιχείο, αφήνοντας πίσω του μονάχα ένα μικρό κτήμα και τα καθημερινά οικιακά
του σκεύη!
Ωστόσο, αυτή η υποδειγματική πολιτική ηθική, δεν
γλίτωσε τον Ρέπουλη από τα πολιτικά πάθη της εποχής του. Όπως αποκαλύφθηκε,
η μαρμάρινη προτομή του, αν και είχε κατασκευαστεί έγκαιρα, άργησε
να στηθεί στο Κρανίδι εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων
και των εμποδίων που έθετε η τότε τοπική πολιτική αρχή. Μια ιστορική αδικία που
φωτίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ακόμη και οι πιο ακέραιοι ηγέτες
απέναντι στον φανατισμό...
Την επιστημονική σφραγίδα στη βραδιά έβαλε ο
Καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο
Πελοποννήσου, κ. Αθανάσιος Χρήστου, που υπογράφει
και τον πρόλογο της έκδοσης. Με την καθηλωτική του ομιλία, ανέδειξε την
πολυδιάστατη προσωπικότητα του Ρέπουλη ως πολιτικού με σπάνιο ήθος, οξυδερκούς
δημοσιογράφου, χαρισματικού ρήτορα και φωτισμένου διανοητή.
Στον επίλογο της βραδιάς, ο συντονιστής κ. Σπετσιώτης προχώρησε
σε τρεις εξαιρετικά σημαντικές και σημειολογικές επισημάνσεις που φωτίζουν τη
διαδρομή αλλά και τη μεταθανάτια μοίρα του μεγάλου πολιτικού:
1. Αναλύθηκε η ρίζα και η προέλευση
του ονόματος «Ρέπουλης ή Λέπουρης», (λεπούρ=λαγός) προσφέροντας ένα σπάνιο
γλωσσολογικό και ιστορικό στοιχείο, από τη μελέτη για την
προέλευση των κρανιδιώτικων επωνύμων της ιστορικού κ. Μαρίνας
Τσιρτσίκου.
2. Έγινε ειδική αναφορά στο
Σχολαρχείο Ναυπλίου, από το οποίο αποφοίτησε ο Κρανιδιώτης πολιτικός.
3. Υπογραμμίστηκε με πικρία ότι:
Παρά το τεράστιο εθνικό του έργο, δεν υπάρχει, σήμερα, κεντρική οδός
«Εμμανουήλ Ρέπουλη» στην πρωτεύουσα ή σε μεγάλους δήμους, παρά
μόνο ένας μικρός, σχεδόν άγνωστος δρόμος στην περιοχή του Κερατσινίου. Μια
επισήμανση που αναδεικνύει την ανάγκη να αποκατασταθεί η μνήμη του και στον
δημόσιο χώρο...
Η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς επιφυλάχθηκε για
το τέλος. Η απαγγελία από τον κ. Σπετσιώτη των στίχων του
αείμνηστου καθηγητή του Γυμνασίου Κρανιδίου Γεωργίου Κομίνη για
τον «Αθάνατο Νεκρό» Ρέπουλη, τον άνδρα που «δεν σεμνύνεται από τον
τόπο, αλλά σεμνύνει τον τόπο», προκάλεσε ρίγη δέους στην
αίθουσα. Η εικόνα με τα πουλιά που παίρνουν τη γνώμη του Ρέπουλη για να τη
φέρουν στη Βουλή συνέδεσε το παρελθόν με το παρόν και τον ανέδειξε σε πολιτικό
πρότυπο – μια πολύτιμη πυξίδα για τις μέρες μας!
Φύγαμε από την Παλαιά Βουλή έχοντας στο μυαλό μας το
ρητό του Ευριπίδη που ακούστηκε από τον κ. Σπετσιώτη ως τελική
παρακαταθήκη: «Όλβιος όστις της Ιστορίης έσχεν μάθησιν» (Ευτυχισμένος
είναι εκείνος που κατέκτησε τη γνώση της Ιστορίας). Παράλληλα, η εκδήλωση
μάς υπενθύμισε τη σπουδαιότητα της Τοπικής Ιστορίας. Όπως τονίστηκε στην
έναρξη, «η καταγραφή της πορείας ενός τόπου ενισχύει την αγάπη για την
πατρίδα και οφείλει να αποτελεί προτεραιότητα στα σχολεία μας».
Θερμά συγχαρητήρια στον Σύλλογο των Απανταχού
Κρανιδιωτών «ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ» και
στις εκδόσεις «ΚΟΥΚΙΔΑ».
Ήταν μια βραδιά – πηγή
ιστορικής μνήμης, που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όσων είχαμε την τύχη να
παρευρεθούμε.
Αθήνα, 14 Μαΐου 2026
Τζένη Δ. Ντεστάκου
.jpg)
.jpg)
