Πολύπτυχο σημαντικό ιστορικό άρθρο, του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη και Τζένης Δ. Ντεστάκου...

Αθανάσιος Διάκος: 

205 χρόνια από την ηρωική του θυσία στην Αλαμάνα

Η αφορμή

Αφορμή για τη σύντομη παρουσίαση της ζωής του ήρωα Αθανασίου Διάκου στάθηκαν δύο γεγονότα:

Η συμπλήρωση 205 χρόνων από τον μαρτυρικό θάνατό του (23 Απριλίου 1821) αλλά και ο εξαιρετικός πίνακας που φιλοτέχνησε ο εκλεκτός καλλιτέχνης και φίλος, Δημήτρης Καπόγιαννης.

Το έργο αυτό, που πλέον κοσμεί το Μουσείο Παιχνιδιών Ερμιόνης, μας καλεί να ξαναδούμε την πορεία του εθνομάρτυρα μέσα από τους θρύλους που τον συνοδεύουν και την ιστορία.

Η οικογένειά του

Ο Νίκος Μασαβέτας, με καταγωγή από τη Μουσονίτσα, με τη σύζυγό του Χρυσούλα Καφούρου, εγκαταστάθηκαν στην Αρτοτίνα της Δωρίδας (Φωκίδα) και απόκτησαν πέντε παιδιά: τη Σοφία, την Καλομοίρα, τον Αποστόλη, τον Κώστα και τον μικρότερο όλων, τον Θανάση. Σε ηλικία μόλις 10 ετών ο Θανάσης αρρώστησε βαριά από πνευμονία. Όταν τα γιατρικά της εποχής απέτυχαν και κινδύνευε η ζωή του,  η μητέρα του τον έταξε στο Μοναστήρι του Αϊ-Γιάννη του Προδρόμου, που βρισκόταν περίπου δύο χιλιόμετρα έξω από την Αρτοτίνα. Το θαύμα δεν άργησε να γίνει και μέσα σε τρεις ημέρες ο Θανάσης ανάρρωσε. Με τον νέο χρόνο (1799) ο εντεκάχρονος πια Θανάσης φόρεσε το ράσο και το καλογεροσκούφι και ξεκίνησε τη νέα του ζωή στο φτωχικό μοναστήρι, εκπληρώνοντας το τάμα της μητέρας του.

Η ζωή του στο Μοναστήρι

Στο Μοναστήρι του Αϊ-Γιάννη ο νεαρός Θανάσης έμαθε τα πρώτα του γράμματα κοντά στον μοναχό Αβέρκιο. Λέγεται, μάλιστα, πως ήταν ιδιαίτερα καλλίφωνος και διακρινόταν στην ψαλμωδία. Χρόνια είχε να ακουστεί τέτοια φωνή, έλεγαν οι παλαιότεροι καλόγεροι. Στο Μοναστήρι, σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς νόμους, έλαβε το όνομα Άνθιμος. Μετά από πέντε χρόνια παραμονής, χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Δεσπότη Ανανία.

Ο Διάκος στα λημέρια των κλεφτών

Σε μια γιορτή στο Μοναστήρι ο μοναχός Άνθιμος γνώρισε τον Τσάμη Καλόγερο, φημισμένο πρωτοκλέφτη. Θαύμασε την παλικαροσύνη του και όταν του δόθηκε η ευκαιρία τον αναζήτησε στα λημέρια του στα Βαρδούσια όρη. Μετά από σύντομη κουβέντα «ο Άνθιμος» τάχθηκε ως κλέφτης στον νταϊφά του και πήρε ξανά το κοσμικό του όνομα. «Αθανάσιο Διάκο, έτσι θέλω να με φωνάζετε», δήλωσε στους συναγωνιστές του κρατώντας το αξίωμά του ως το νέο του επώνυμο. Πέρασε, επίσης, και από τον νταϊφά του Σκαλτσοδήμου ο Διάκος αλλά μια παρεξήγηση, που πιθανότατα αφορούσε γυναίκα, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη Δωρίδα και να βρεθεί στην αυλή του Αλή Πασά στα Γιάννενα. Εκεί γνωρίζεται με σημαντικούς καπεταναίους, τον Καραϊσκάκη τους Τζαβελαίους και άλλους και συνδέεται φιλικά με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.

Στο αρματολίκι του Ανδρούτσου

Το 1817 εγκαθίσταται στη Λιβαδειά στο αρματολίκι του Ανδρούτσου, που τον έκανε αμέσως πρωτοπαλίκαρό του. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάστηκε τη Ρωξάνη (Ρόζα) Φίλωνα. Μετά την αποχώρηση του Ανδρούτσου, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου του 1820, ο Διάκος διορίστηκε καπετάνιος της Λιβαδειάς, όπως αναφέρεται στο διασωθέν «χαρτί του διορισμού του». Παράλληλα ανέλαβε και το αρματολίκι της Αταλάντης. Ο ίδιος δεν επιδίωκε τα αξιώματα, του ήταν, όμως, απαραίτητα για την οργάνωση της Επανάστασης που πλησίαζε.

Η έναρξη της Επανάστασης

Στις αρχές του Μάρτη του 1821 ο καπετάν Θανάσης Διάκος συναντά μυστικά στο Μοναστήρι του Οσίου Λουκά τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα, με σκοπό να συζητήσουν για τον ξεσηκωμό. Αφού οι δύο άνδρες συμφώνησαν σε όλα, ο Ησαΐας έφυγε για τα Σάλωνα και ο Θανάσης Διάκος με τα παλικάρια του για τη Λιβαδειά.

Στις 27 του Μάρτη, οι δύο άντρες ξανασυναντιούνται στο Μοναστήρι του Οσίου Λουκά, που γεμάτο από καλόγερους και παλληκάρια του Διάκου, μεταμορφώνεται στην Αγία Λαύρα της Ρούμελης και ο Σαλώνων Ησαΐας αναδεικνύεται στον Παλαιών Πατρών της Στερεάς Ελλάδας. Η επανάσταση στη Ρούμελη κηρύσσεται επίσημα και ο Διάκος επικεφαλής αγωνιστών, τη νύχτα της 28^ης Μαρτίου, κινείται προς τη Λιβαδειά. Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τους Τούρκους, η πόλη και το κάστρο της περνούν στα χέρια των Ελλήνων.

Η μάχη της Αλαμάνας

Η κατάσταση, ωστόσο, μεταβλήθηκε υπέρ των Τούρκων, όταν έφτασαν στο Λιανοκλάδι οι δύο πασάδες, ο Κιοσέ Μεχμέντ και ο Ομέρ Βρυώνης, με πανίσχυρη στρατιά οκτώ χιλιάδων (8.000) ανδρών. Η μάχη της Αλαμάνας της 23^ης Απριλίου έληξε με νίκη των Τούρκων. Στην κρίσιμη φάση της ο Διάκος σαν άλλος Λεωνίδας, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τη θέση του. Με απαράμιλλη ανδρεία και έχοντας στο πλευρό του μια χούφτα παλληκάρια, συνέχισε να μάχεται ακόμα και τραυματισμένος, μέχρι που έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια των εχθρών. Η θυσία των διακοσίων (200) περίπου Ελλήνων, που έπεσαν στο πεδίο της μάχης, παραλληλίστηκε με εκείνη των τριακόσιων (300) Σπαρτιατών του Λεωνίδα.

Η ηρωική του θυσία

Αιχμάλωτος πια ο Διάκος, ανήμερα του Άη Γιώργη, σύρθηκε στη Λαμία «έμπροσθεν των ηγεμόνων», που αδίσταχτα του ζήτησαν να αλλαξοπιστήσει τάζοντάς του δώρα, αξιώματα και τιμές. Εκείνος περήφανα απάντησε: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω». Η καταδίκη του ήταν θάνατος με ανασκολοπισμό! Και όταν εκτέλεσαν το έργο τους «εβλασφήμουν αυτόν», τον χλεύαζαν και τον χτυπούσαν με τον βούρδουλά τους. Με ξεψυχισμένη φωνή ζήτησε λίγο νερό, όπως Εκείνος είπε «Διψώ» και εντός ολίγου «αφήκε το πνεύμα του». Οι συμπτώσεις συγκλονίζουν. Και οι δύο ήταν μόλις τριάντα τριών χρόνων. Και οι δύο υπέστησαν τον πλέον ατιμωτικό θάνατο στον ανθό της ηλικίας τους, την εποχή που «ανθίζουν τα κλαριά και βγάνει η γη χορτάρι». 

Την επόμενη ημέρα στην είδηση του μαρτυρικού θανάτου του Διάκου προστέθηκε η είδηση της θυσίας του Δεσπότη Σαλώνων Ησαΐα, του πρώτου ιεράρχη που έπεσε στο πεδίο της μάχης κατά τη διάρκεια του Αγώνα, προκαλώντας συγκίνηση και βαρύτατο πένθος στους χριστιανούς.

Την πολεμική δράση του Διάκου, τον πατριωτισμό, την ανδρεία και τέλος τον μαρτυρικό του θάνατο η λαϊκή μούσα τα έκανε τραγούδι πλέκοντας ένα στεφάνι δόξας που μένει αμάραντο στο πέρασμα των αιώνων.

Του Διάκου το τραγούδι

Τρία πουλάκια κάθονταν ψηλά στη Χαλκομάτα

τονα τηράει τη Λιβαδειά και τ’ άλλο το Ζητούνι.

Το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:

Σκυλιά κι αν με σουβλίσατε ένας Γραικός εχάθη,

ας ειν ο Δυσσέας καλά κι ο καπετάν Νικήτας,

που θα σας σβήσουν την Τουρκιά κι όλο σας το ντοβλέτι.

Το πορτρέτο του ήρωα

Αν και καμιά αυθεντική εικόνα του Διάκου δεν διασώθηκε, η μορφή του έμεινε ζωντανή χάρη στην περιγραφή του εξαδέλφου και συμπολεμιστή του, Γεράντωνου (Αντώνη Κοντουσόπουλου). Ο Διάκος είχε ανάστημα μέτριο, γύρω στο 1,70 μ. Το πρόσωπό του ήταν λευκό με ροδαλή χροιά ενώ τα καστανόμαυρα μάτια του είχαν ένα ιδιαίτερο, ελαφρώς λοξό βλέμμα. Τα μακριά μαλλιά, τα φρύδια και το κατσαρό του μουστάκι ήταν κατάμαυρα. Φορούσε το μικρό του φέσι, χωρίς δίπλες, ελαφρώς στραβά, χρυσό κεντητό γιλέκο, φουστανέλα ολόλευκη, κάλτσες γονατιστές και πλεχτά τσαρούχια. Όλα επάνω του, η κορμοστασιά και το περπάτημά του, εξέπεμπαν περηφάνια.

Πίσω, ωστόσο, από την παλικαρίσια εμφάνιση κρυβόταν ένας άνθρωπος  ταπεινός και δίκαιος. Πρόσχαρος και φιλότιμος μιλούσε με γλυκύτητα  στους στρατιώτες του. Γι’ αυτό κι εκείνοι τον λάτρευαν και τον υπάκουαν με όλη τη δύναμη της ψυχής του.

Ο Διάκος στο Θέατρο Σκιων: Μια παιδική ανάμνηση

Ανασύροντας μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια στην Ερμιόνη, θυμάμαι, πως η πιο αγαπημένη παράσταση του «φιλοθεάμονος κοινού», κάθε ηλικίας, ήταν πάντα «Η μάχη της Αλαμάνας και ο θάνατος του Αθανασίου Διάκου». Είτε στην αίθουσα του «Τροκαντερό», όπου έπαιζαν οι επαγγελματίες Καραγκιοζοπαίχτες, είτε στις αυλές των σπιτιών, όπου εμείς, τα παιδιά, στήναμε τις δικές μας «παραστάσεις», το κοινό ήταν πάντα εκεί, καθηλωμένο. Και καθώς η επιβλητική φιγούρα του Διάκου πρόβαλλε στον φωτισμένο μπερντέ,  «αιχμαλώτιζε» τα βλέμματα όλων μας...

Ένα νέο όμορφο παλληκάρι με τα μαλλιά του να πέφτουν ελεύθερα στους ώμους και την ολόλευκη πολύπτυχη φουστανέλα του να ανεμίζει! Στο προτεταμένο του χέρι κρατούσε πάντα όρθιο το γιαταγάνι, έτοιμος για τη μάχη. Όσο εξελισσόταν η παράσταση, η συγκίνηση του κόσμου κορυφωνόταν. Στις τελευταίες σκηνές επικρατούσε «άκρα σιωπή». Τη στιγμή που ο ήρωας άφηνε την τελευταία του πνοή, μια άλλη φιγούρα εμφανιζόταν: η Ελλάδα, με τη μορφή αγγέλου, πλησίαζε για να δαφνοστεφανώσει τον Εθνομάρτυρα. Ταυτόχρονα ο Εθνικός Ύμνος πλημμύριζε τον χώρο και όλοι, μικροί και μεγάλοι, ξεσπούσαν σε χειροκροτήματα, ενώ τα φώτα χαμήλωναν αργά, σφραγίζοντας το τέλος της παράστασης.

Μια απρόοπτη στιγμή στο «Τροκαντερό»

Το φινάλε της παράστασης ήταν πάντα ευρηματικό, όμως μια χρονιά στο «Τροκαντερό» έμεινε αξέχαστη. 

Καραγκιοζοπαίχτης ήταν ο Σωτήρης Σπαθάρης, ο πατέρας του Ευγένιου. Ο κυρ - Σωτήρης, έτσι τον ξέραμε, είχε αδυναμία στο κρασί, το οποίο φαίνεται ότι τον …ενέπνεε. Εκείνο το βράδυ, ενώ γινόταν η μάχη της Αλαμάνας και το κοινό ήταν καθηλωμένο, ακούστηκε μια βροντερή φωνή.

-      Βρε τον κερατά! Ακόμα και σήμερα που παίζει πατριωτικό έργο, μεθυσμένος έχει έρθει! Ήταν ο Βαγγέλης, ένας σωματώδης εργάτης του λιμανιού, που αντιλήφθηκε από τις ατάκες και το κέφι του Σπαθάρη πως το κρασάκι είχε κάνει πάλι το …θαύμα του!

Ιστορικά Τεκμήρια

Για τη σύνταξη του αφιερώματος στον Αθανάσιο Διάκο αντλήθηκαν στοιχεία από τα παρακάτω τεκμήρια.

-      «Αθανάσιος Διάκος», Λόγος πανηγυρικός εκφωνηθείς την 26^η Μαρτίου 1894…υπό Χ.Α. Ηλιοπούλου, Εν Αθήναις, 1895.

-      «Ο Αθανάσιος Διάκος», τραγωδία εις τρεις πράξεις, Εν Αθήναις, 1859.

-      «Βίοι παράλληλοι», υπό Αναστασίου Ν. Γούδα, τόμος Η΄, Ήρωες της Στεριάς,  Εν Αθήναις, 1876.

-      «Τα προεόρτια του Ελληνικού Αγώνος - ο Αθανάσιος Διάκος», υπό Παναγιώτη Συνοδινού, Πάτραι, 1862.

-      «Ανάλεκτα», Έκδοση της Κεντρικής Επιστασίας για την ανέγερση του κενοταφίου του ήρωα Αθανασίου Διάκου, τευχ. Α, Αθήνησι, 1876.

-      «Ο Θανάσης Διάκος στην Τέχνη», της Ευθυμίας Παπασπύρου, (ΙΕΕΕ), Αθήνα.

-      «Ο ήρωας της Αλαμάνας», του Τάκη Λάππα, εκδ. Πεδίου, Αθήνα, 2021.

Μνημεία και Τέχνη

Η θυσία του Αθανασίου Διάκου παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα μέσα από την τέχνη και τον δημόσιο χώρο. 

Έχουν στηθεί μνημείο στην Αλαμάνα, ανδριάντας και προτομές στη Λαμία αλλά και στο Πολεμικό Μουσείο. 

Μεγάλοι δημιουργοί, όπως ο  Μόραλης, ο Θεόφιλος και ο Σπαθάρης,τον αποθανάτισαν στους πίνακές τους και μοναδικά γλυπτά στο Μουσείο Φαλτάιτς και λιθογραφίες στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, απεικονίζουν τη μορφή του.

Επίσης στην Πλάκα, επί της οδού Επιμενίδου 5, βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου, πλησίον του μνημείου του Λυσικράτους. Στην είσοδο του ναού μια εντοιχισμένη πλάκα θυμίζει στους περαστικούς, ότι, σύμφωνα με την παράδοση, εκεί διακόνησε ο Αθανάσιος Διάκος, χωρίς, ωστόσο, να αναγράφεται χρονολογία.   

8 Σεπτεμβρίου η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης και σπουδαία γεγονότα από την νεότερη πολιτική μας ιστορία...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Γιάννη Σπετσιώτη – Τζένης Ντεστάκου

«Το Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου»¹

«Αυτή η ημέρα Κυρίου αγαλλιάσθε λαοί!», ψάλλει ο μελωδός εγκωμιάζοντας το μεγάλο γεγονός της Γέννησης της Θεοτόκου, που η εκκλησία μας τιμά κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου. 

Οι παλαιοί Ερμιονίτες, τρέφοντας ιδιαίτερο σεβασμό στο πρόσωπο της Μάνας όλων των ανθρώπων, οικοδόμησαν Ναό στην περιοχή της Κιάφας², που σε όλους μας είναι γνωστός ως «Η Παναγίτσα της Κιάφας». Ο Ναός είναι χτισμένος σε μικρό ύψωμα κοντά στο συνοικισμό των Μεταλλείων, στα δεξιά του δρόμου, καθώς πηγαίνουμε προς το Θερμήσι. 
Η ημέρα αυτή ήταν αργία για τους εργαζόμενους στα Μεταλλεία και η διοίκηση της επιχείρησης «διέθετε τη βενζίνα»³ για να μεταφέρει τους προσκυνητές από την Ερμιόνη. Στη συνέχεια το τρενάκι τούς έβγαζε στο Ναό που βρίσκεται, περίπου, 2 χιλιόμετρα από το σημείο της αποβίβασης.⁴

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1822

Έγινε η περίφημη ναυμαχία των Σπετσών που απέτρεψε τον ανεφοδιασμό των Τούρκων που βρίσκονταν οχυρωμένοι στο Παλαμήδι του Ναυπλίου. Αρχηγός του ελληνικού στόλου ήταν ο ναύαρχος Ανδρέας Μιαούλης, ενώ του τουρκικού ο Καρα-Αλής. «Η σφοδρότητα της ναυμαχίας ήταν τόσο μεγάλη που έκανε το έδαφος στην Ύδρα και την απέναντι στεριά να σείεται». 
Όσοι παρακολουθούσαν τα διαδραματιζόμενα, βλέποντας τους πυκνούς καπνούς, νόμιζαν ότι οι Σπέτσες καίγονταν. Ο Σπετσιώτης πυρπολητής Κοσμάς Μπαρμπάτσης, αψηφώντας τον κίνδυνο, όρμησε με το πυρπολικό του στο κέντρο του τουρκικού σχηματισμού και έβαλε φωτιά στη ναυαρχίδα του στόλου, η οποία βυθίστηκε μπροστά στο λιμάνι των Σπετσών. Οι Σπετσιώτες απέδωσαν τη μεγάλη νίκη στη βοήθεια της Παναγίας, που την ημέρα αυτή έχει τα γενέθλιά της, γεγονός που τονίζεται, ιδιαίτερα, από τους ομιλητές, κάθε χρόνο, στη γιορτή της «Αρμάτας». 
Στη διάρκεια της ναυμαχίας, σύμφωνα με την παράδοση, ένα πυρπολικό (μπουρλότο) μισοκαμένο, παρασυρμένο από τον αέρα, προσάραξε στην απέναντι στεριά, στη νότια παραλία της Κουβέρτας που από τότε ονομάστηκε «Μπουρλότο». 

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1913

Επανεκλέγεται ως Δήμαρχος Αθηναίων ο Ερμιονίτης Σπύρος Μερκούρης, ο οποίος υπηρέτησε τη θέση αυτή, με μεγάλη επιτυχία, για 18 χρόνια (1899-1914 & 1929-1932). Ήταν γιος του καπεταν - Γιώργη Μερκούρη που είχε ένα μικρό καΐκι, ένα καρλάκι και έμενε στα Μαντράκια, στο σπίτι που ανήκει σήμερα στον κ. Απόστολο Γκάτσο. Ο Σ.Μ. ήταν και αθλητής δρόμων. Είχε λάβει μέρος στα Γ΄ Ολύμπια, το Μάιο του 1875 στην Αθήνα και είχε καταλάβει την τρίτη θέση. Γιος του Σπύρου Μερκούρη ήταν ο μετέπειτα βουλευτής Σταμάτης Μερκούρης και εγγονή του η Μελίνα Μερκούρη βουλευτίνα και υπουργός Πολιτισμού για πολλά χρόνια. Ο Σπύρος Μερκούρης, καλοδεχόταν και εξυπηρετούσε τους Ερμιονίτες συμπατριώτες του στο Δημαρχείο Αθηνών. 

Στις 8 Σεπτεμβρίου1944

Οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, στο Άλσος Χαϊδαρίου και άφησε εκεί την τελευταία της πνοή η ηρωίδα της Αντίστασης Λέλα Καραγιάννη μαζί με άλλους 24 αντιστασιακούς. 

Η Λ.Κ. γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας και ήταν μητέρα επτά παιδιών. Υπήρξε αρχηγός της αντιναζιστικής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα»⁵ και πριν από την εκτέλεσή της βασανίστηκε φριχτά, προκειμένου να μαρτυρήσει τους συναγωνιστές της, καθώς και τα σχέδια της οργάνωσης. Το 1947 η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το βραβείο «Αριστείας και Αυτοθυσίας», ενώ στις 8 Σεπτεμβρίου του 1987 αναρτήθηκε, με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων, στη σωζόμενη οικία της που αποτελεί ιστορικό μνημείο, σχετική μαρμάρινη επιγραφή.

Στις 8 Σεπτεμβρίου1965

Καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της UNESCO, κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Τεχεράνης, η «Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη του Αναλφαβητισμού». Σύμφωνα με την UNESCO, 781 εκατομμύρια ενήλικες (το 64% γυναίκες) σ' όλο τον κόσμο είναι αναλφάβητοι και περισσότερα από 115 εκατομμύρια παιδιά, κυρίως στις φτωχές χώρες της Ασίας και της Αφρικής. 

Έτσι προβάλλονται τα ιστορικά και μοναδικά γεγονότα του τόπου μας…

 Στο βιβλίο αυτό του Γιάννη Μιχ. Σπετσιώτη και Τζένης Δ. Ντεστάκου εκτός από λεπτομερή αναφορά για τους Φιλέλληνες της Γ Εθνοσυνέλευσης στην Ερμιόνη και πολλά ιστορικά στοιχεία.... 

....θα διαβάσετε ακόμα, την ιστορική – από στήθους – Ομιλία του Πρόεδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπιου Παυλόπουλου, κατά την επίσκεψή του στην Ερμιόνη τον Μάρτιο του 2017 για τον εορτασμό της πανηγυρικής επετείου των 190 χρόνων της Γ’ Εθνοσυνέλευσης στην Ερμιόνη. >>>>> ΕΔΩ...

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

Γιάννης Μιχ. Σπετσιώτης & Τζένη Δ. Ντεστάκου ακούραστοι εργάτες στην έρευνα και στη συγγραφή, με μοναδικό αντάλλαγμα ως αμοιβή, την ικανοποίηση της ψυχής τους!!! ...

[…] Είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο και χρήσιμο, όσοι βρίσκονται στη ζωή να συνειδητοποιούν ότι όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, μπορούν να συνεισφέρουν στην ενίσχυση της συλλογικής μνήμης και την καταγραφή της τοπικής ιστορίας....

==========================================================================================================================================

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ 1900 -1939: ΕΝΑ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΖΩΗΣ

Με ιδιαίτερη χαρά παραδίδουμε στους φίλους αναγνώστες το νέο μας βιβλίο που έχει τίτλο «ΕΡΜΙΟΝΙΔΑ 1900 -1939: ΕΝΑ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΖΩΗΣ». Πρόκειται για το τέταρτο βιβλίο της ιστορικής σειράς στο οποίο, σε συνέχεια των προηγούμενων, παρουσιάζονται πρόσωπα και γεγονότα της θρησκευτικής, πολιτικής, πολιτιστικής, κοινωνικοοικονομικής, εκπαιδευτικής ζωής της Ερμιονίδας κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων δεκαετιών του 20^ου αιώνα.

Κάθε τόπος, όπως είναι γνωστό, είναι οι άνθρωποί του. Αυτοί που έφυγαν, αυτοί που τον κατοικούν, αυτοί που θα έρθουν. Είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο και χρήσιμο, όσοι βρίσκονται στη ζωή να συνειδητοποιούν ότι όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, μπορούν να συνεισφέρουν στην ενίσχυση της συλλογικής μνήμης και την καταγραφή της τοπικής ιστορίας.

Μνημεία, γραπτά τεκμήρια, φωτογραφίες, τοπικά αρχεία, επισκέψεις ιστορικών χώρων, ήθη, έθιμα, προφορικές παραδόσεις και συνήθειες, όλα αποτελούν ντοκουμέντα της τοπικής ιστορίας που είναι ανάγκη να επικοινωνούνται και να αναδεικνύονται πάντα με επάρκεια και σοβαρότητα. Με αυτό τον τρόπο το άγνωστο γίνεται γνωστό, το καλό καλύτερο και οι κοινωνίες γνωρίζουν την Ιστορία και τις Παραδόσεις του τόπου που κατοικούν.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αναζητήσουν το εν λόγω βιβλίο στις δημοτικές βιβλιοθήκες Κρανιδίου, Ερμιόνης καθώς και στην Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη, απ’ όπου διατίθεται και σε ηλεκτρονική μορφή.

Γιάννης Σπετσιώτης – Τζένη Ντεστάκου