Τότε που για τον Δήμαρχο Δημήτρη Καμιζή πρωταρχικός στόχος του ήταν να λειτουργήσει ο Δήμος με βάση τον εθελοντισμό, με την ιστορία του και τον πολιτισμό του, τα ήθη και τα έθιμα… - Γιατί όλα αυτά είναι οι ρίζες μας που ποτίζουν το αιώνιο δέντρο της φυλής μας…
Άγνωστες
ιδεολογίες στις μέρες μας, γι’ αυτό φτάσαμε ως εδώ και μη παρέκει…
Γιατί τέτοιες εκδηλώσεις και δραστηριότητες απαιτούν κοινωνική συνοχή και άλλα ιδανικά, που είναι άγνωστα στο Δήμο μας αυτά τα χρόνια κι' αυτές τις μέρες...
ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.
================================================================================================================================================
3 Φεβρουαρίου 2012
Από το blog της εθελοντικής ομάδας "Φροντίδα Οικισμών"
 |
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------.
Λύριζα...για να θυμούνται οι μεγάλοι και να μαθαίνουν οι μικροί...
Για μας η αναβίωση του εθίμου δεν αποτελεί απλά και μόνο μια μέρα
διασκέδασης, αλλά είναι ταυτόχρονα μια σύνδεση με την παράδοση και τους
προγόνους μας...
".....Τότε είχανε και τις Λύριζες. Όποιος είχε χώρο μπροστά στο σπίτι
του, όχι μέσα στην αυλή έξω στο δρόμο. Σε μερικά μέρη έχει άπλα. Και εκεί,
όποιος ήθελε κι ήτανε κοντά στο σπίτι του άνοιγε λύριζα. Γέμιζε με τραπέζια,
καρέκλες κι ερχόταν πολύς κόσμος και τα όργανα, οι βιολιτζήδες, οι
λαουτιέρηδες, και χορεύανε, τραγουδούσανε και τρώγανε και πίνανε.....
Πληρώνανε αυτόν πο' χε την λύριζα. Και τότες ήσανε πιο πολύ οι μασκαράδες.
Άλλοι κάνανε τα ζώα. Άλλος τον γάιδαρο με το σαμάρι από πάνω. Κι ένας, θυμάμαι,
γείτονας ήτανε, έκανε την καμήλα και φορούσε στο κεφάλι ένα πράγμα σαν το
κεφάλι της γκαμήλας. Κι' χε ένα στόμα τόσο και το ανοιγόκλεινε και μεις
φοβομαστον κι ερχομαστον κι κλεινομάστον εδώ πάνω. Τη γκαμήλα την έφτιαχνε ο
μπαρμπα-Γιάννης ο Τραχιώτης. Άλλοι όμως ήσανε με φράγκικα, άλλοι με φουφούλες,
κανονικά. Άλλοι, μεγάλοι άνθρωποι, ντυνόντουσαν βλάχζες (=βλαχούλες).
Τα παλικάρια ντυνόντουσαν απάχηδες πιο πολύ. Φορούσαν μπλε παντελόνι, που'
χε στα πλάγια μια λουρίδα κόκκινη, από πάνω μέχρι κάτω, άσπρο πουκάμισο και στα
μάτια μαύρη μάσκα. Στο λαιμό φορούσανε μαντήλι μεταξωτό. Αυτά τα μαντήλια τα
φέρνανε οι σφουγγαράδες, οι ναυτικοί, από την Μπαρμπαριά. Κι όποιος θα
ντυνότανε απάχης ή είχε ή ζητούσε δανεικό. Κι ήσανε ωραία μαντήλια, πολύχρωμα,
με κρόσια. Και κοιτάζανε ποιος θα είχε το πιο ωραίο μαντήλι.
Ντόμινα, καραμάνια, δηλαδή φουφούλες, φέσι κόκκινο ό,τι βρίσκανε. Και οι
κοπέλες τα ίδια. Εγώ μια φορά ντύθηκα με παντελόνια.
Κι άμα είχανε απλωμένα ρούχα που τα ΄χανε πλύνει για να στεγνώσουν, τα παίρνανε κι αυτά και μασκαρευόντουσαν. Γι' αυτό τέτοιες μέρες, οι γυναίκες δεν πολυαπλώνανε...."
Απόσπασμα από την αφήγηση μιας Κρανιδιώτισας στο βιβλίο Λαογραφικά που βρίσκεται στο Λαογραφικό Κέντρο Κρανιδίου του Δήμου Ερμιονίδας.>>>>
