Ταξιδεύοντας και ψαρεύοντας από μικρό παιδί στο απέραντο γαλάζιο, οι πιο δυνατές μνήμες που με συνταράζουν είναι αυτές για 50 περίπου χρόνια στα Κυκλαδονήσια…
Η ζωή μου
ήταν ένα ταξίδι, αλλά τέτοιες εικόνες όπως στα νησιά του Νότιου Αιγαίου πουθενά
αλλού…
Διαβάστε το κείμενο που βρήκαμε στο διαδίκτυο και θα δείτε τα
καινά σημεία…
ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.
====================================
Καλό ταξίδι στις απέραντες θάλασσας του ουρανού …
Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το ταξίδι στην Αμοργό ....
Θα σε θυμάμαι για πάντα ...
Καλό ταξιδι καπετάν Γιάννη ....
Καλό ταξίδι στις απέραντες θάλασσες του ουρανού ....
Στον Καπετάν Γιάννη Σκοπελίτη και στο Αιγαίο που αγάπησε.....
Γιατί σε τούτη την ζωή υπάρχουν ξέρετε άνθρωποι που την ζουν σαν απλοί περαστικοί από αυτήν ...
Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που γίνονται ένα με τον τόπο τους σαν να τους γέννησε το ίδιο το κύμα.
Ένας από αυτούς ήταν ο καπετάν Γιάννης Σκοπελίτης.
Η ψυχή του άρρηκτα δεμένη με το Αιγαίο, ένας θαλασσόλυκος που γνώριζε τη γλώσσα των ανέμων, τις σιωπές των πελάγων ...
Τα αιώνια μυστικά των νησιών.
Για χρόνια οργώνοντας τα νερά του Αιγαίου έγινε ο ίδιος μια νοητή γέφυρα ανάμεσα σε βράχους και ανθρώπους, σε λιμάνια και προσδοκίες. Το καράβι του δεν μετέφερε μόνο επιβάτες· μετέφερε χαρές, νοσταλγίες, ανταμώματα και όνειρα. Κάθε ταξίδι ήταν ένα μικρό ποίημα γραμμένο πάνω στον αφρό της θάλασσας.
Το Αιγαίο τον αγκάλιασε σαν δικό του παιδί. Στις φουρτούνες τον δοκίμασε, στις γαλήνες τον αντάμειψε. Κι εκείνος το αγάπησε με πίστη και αφοσίωση, όπως αγαπά κανείς κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Έγινε κομμάτι του ορίζοντα, μια γνώριμη μορφή ανάμεσα στο μπλε του ουρανού και στο βαθύ χρώμα της θάλασσας.
Το καράβι του ... Ο Σκοπελίτης του πρέπει να μάθει να ζει χωρίς εκείνον .... Μα ακόμη κι αν το τιμόνι έμεινε ακίνητο, η ψυχή του θα ταξιδεύει για πάντα μαζί του ... Οι νησιώτες του Αιγαίου θα νιώθουν την ψυχή του καπετάν Γιάννη στο σφύριγμα του βοριά, στο φως που χρυσίζει τα νησιά το δειλινό, στο απόνερο ενός καραβιού που χαράζει τη γνώριμη ρότα. Εκεί, ανάμεσα στις Κυκλάδες, θα ζει η μνήμη του· ακοίμητος φρουρός των θαλασσινών δρόμων που τόσο αγάπησε.
Καπετάν Γιάννη, το Αιγαίο κρατά το όνομά σου στις αλμυρές του ανάσες. Και κάθε κύμα που σκάει στα βράχια μοιάζει να ψιθυρίζει ένα ευχαριστώ για την αγάπη, την προσφορά και την ψυχή που του χάρισες. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά· γίνονται θάλασσα, γίνονται άνεμος, γίνονται φως πάνω στο πέλαγος...... Καλό ταξίδι στο φως του Αιγαίου
