Είχαμε γνωριστεί νέα παιδιά στην ταβέρνα του Παντελή Μενεξή στην παλιά Ερμιόνη, όταν συχνάζαμε εκεί για τους ίδιους λόγους... που ερχόταν κι’ αυτός…
Αυτός από την Κοιλάδα γιός του πρώτου ναυπηγού ξύλινων σκαφών – τύπου τρεχαντήρια – κούντουλες κ.α… καταγωγή από τις Σπέτσες Αντώνη Μαργέτα και αδερφός του υποψήφιου Δημάρχου και δ.σ. Γιάννη Μαργέτα.
Έτσι ο Παναής ερχόταν σχεδόν κάθε μέρα στην ταβέρνα με ένα
μοτοποδήλατο τύπου «φλορέτα» - αν
θυμάμαι καλά. Στις αρχές παραξενευτήκαμε εμείς τα Ερμιονιτόπουλα, αλλά όπως
λέει ο λαός – «ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβεται»… Μας είπε πως ερχόταν για το κορίτσι
του πού έμενε στην επάνω Ερμιόνη. Αυτή με άλλα κορίτσια της γειτονιάς
περνούσαν από μπροστά μας που καθόμαστε έξω από την ταβέρνα, τρώγαμε το μεζέ μας, πίναμε το κρασί ή το ούζο μας, βάζαμε δίσκους στο Τζουμπόξ και χορεύαμε, - χασάπικο ζεϊμπέκικο, συρτο κ.α. και
τα κορίτσια πίσω - μπρος στα στενοσόκακα να σουλατσάριζαν… - Σωστό πανηγύρι…
Τα χρόνια πέρασαν, ο Παναής τελικά παντρεύτηκε το κορίτσι του και οι δρόμοι μας .χωρίσανε...
Και ήταν γραφτό μας να συναντηθούμε πάλι, μια μέρα πριν 7 χρόνια όταν
μπήκα στην αιμοκάθαρση, καθώς και η γυναίκα του η Σοφία έκανε και αυτή
αιμοκάθαρση.
Το τέλος της Σοφίας ήταν οικτρό… και μετά από δύο χρόνια
περίπου, - σήμερα πληροφορήθηκα και για το δικό του φευγιά…
Εύχομαι από τα βάθη τηυς καρδιάς μου, με ένα από τα τρεχαντήρια που σκάρωνε, να
ταξιδέψει γαλήνια γι’αυτό που λέμε άλλη ζωή….
ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
