Μνήμες από εκείνα τα χρόνια, με αφορμή τις εικόνες που είδα το Σάββατο 11 του μηνός 2026 στο Πορτοχέλι…
=======================================================================
27/2/2011
Άλλαξαν όψη το κεντρικό πάρκο με το σιντριβάνι και το μνημείο των Ηρώων στην παραλία.
Γεμάτος ενθουσιασμό και υπερηφάνεια ο Δήμαρχος Δημήτρης Καμιζής βλέποντας αυτήν την εικόνα της δουλειάς που γινόταν από τους εθελοντές και με το ζήλο που εργαζόντουσαν θα πει:
«Η πόλις που οι πολίτες της είναι μπροστά από αυτήν, δεν χρειάζεται δήμαρχο!!...»
Από τις 10.00 ώρα το πρωί σήμερα στο Πορτοχέλι προσήλθαν οι πρώτοι εθελοντές και συνεχώς προσέρχονταν και άλλοι.
Η εικόνα που δημιουργήθηκε στους χώρους που είχε προγραμματιστεί να φροντίσουμε από τους εθελοντές μικρούς και μεγάλους ήταν πρωτόγνωρη και συγκινητική.
Ο καθένας με τη συμπεριφορά και την εργασία του έδειχνε το καλό παράδειγμα στους άλλους και χωρίς κανένας να συντονίζει τις εργασίες, δημιουργήθηκε μια αρμονία στη δράση και στις κινήσεις μας αξιοζήλευτη!
Το βάψιμο των μεταλλικών κιγκλιδωμάτων το είχα αναλάβει εγώ …
Η κόρη του Μάκη Κατσαϊτη στη Φώτο ήταν βοηθός μου...
Υπάρχουν
σήμερα – δεν το πρόσεξα- ή εξαρμόσθηκαν γιατί
δεν βολέβανε στη σημερινή χρήση του πάρκου;;;….
Παρασυρμένος από την απρόσμενη εικόνα που έβλεπαν τα μάτια μου, η μνήμη μου με ταξίδεψε στα παλιά, όταν οι ανθρώπινες κοινωνίες ήταν πιο ενωμένες και στο αποτέλεσμα κάθε συλλογικής προσπάθειας,οι πρόγονοί μας συνήθιζαν να λένε τη λαϊκή ρήση «ευλογημένα χέρια, καταραμένα στόματα»
Στις 3.30 ώρα απογευματινή καθίσαμε για λίγο να καμαρώσουμε το έργο μας, που ήταν μια εικόνα πολύ διαφορετική στους χώρους που φροντίσαμε και νοικοκυρέψαμε από αυτή της προηγούμενης και αυτό που αισθανθήκαμε ήταν και αμοιβή μας!!
Πρέπει να σας πούμε, πως για εμάς ήταν μια πολύ μεγάλη άυλη αμοιβή…
Τώρα το λόγο μπορούν να τον πάρουν, «τα
καταραμένα στόματα…»
ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
