Γ,Π,Ν,Π – Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών « Παναγία η Βοήθεια» (Ρίο)

Χθες ημέρα< Τρίτη 4 Αυγούστου , βίωσα  για 3η φορά και για τον ίδιο λόγο μια περιπετειώδη ημέρα με την Υγεία μου, αλλά και την Ελπίδα ότι τίποτα δεν τέλειωσε στην ανθρώπινη κοινωνία μας αλλά και στην χώρα μας, με αρκετά περιστατικά ανθρωπιάς απρόσμενα…

Αυτό όμως που προέχει και με γεμίζει αισιοδοξία, είναι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό τουλάχιστον του νοσοκομειακού τμήματος – «Αγγειογραφικό – Αιμοδυναμικό Εργαστηρίο» που έκανε επέμβαση στα αγγεία του χεριού μου που κάνω  αιμοκάθαρση.

Έξω από το τμήμα αυτό, γεμάτος ο χώρος από ασθενείς με συνοδούς ή μη, - όπως εγώ, έμοιαζε σαν την κολυμπήθρα του Σιλωάμ… που είχαν έρθει για διάφορα προβλήματα Υγείας και συνεχώς ερχόντουσαν και άλλοι…

Στο χώρο της επέμβασης - χειρουργείο, η ιατρική και νοσηλευτική ομάδα με επικεφαλής καθηγητή αγγειοχειρουργό, (γόνος της οικογένειας του μεγάλου αγγειοχειρουργού Νικόλαου Χρηστέα (1905 -2001) με ένα άκρως επαγγελματισμό εργαζόντουσαν σαν καλοκουρντισμένο ρολόι μπροστά σε υπερσύγχρονα μηχανήματα  πάνω από το χειρουργικό κρεβάτι για την αποκατάσταση του χεριού μου. -Δηλαδή, της ίδιας της ζωής μου…

Κι'εγώ, στον δικό μου κόσμο… να παρατηρώ με τη δική μου ματιά αυτή την αρμονία! 

Εκεί δεν έβλεπες τον καθηγητή  και τους ειδικευόμενους νεαρούς γιατρούς να παρακολουθούν τις κινήσεις του σύμφωνα με τις εικόνες του χεριού μου που έβλεπε στη οθόνη του χειρουργικού μηχανήματος..

Εκεί, παρατηρούσες, ότι, εκτός από τα αεικίνητα μάτια τους΄κολλημένα πάνω στην οθόνη και το δικαίωμα της άποψης!  

-Αυτό άλλωστε υποθέτω, ήταν και η εξέταση για  το μέρος του μαθήματος που έδιναν οι εκπαιδευόμενοι γιατροί σ’ αυτή την ειδικότητά.. 

Κάτι που με γεμίζει χαρά και Ελπίδα όπως προαναφέρθηκα..  

Γι’ αυτό  το μέρος της περιπετειώδους χθεσινής μέρας μου μέσα στο νοσοκομείο, θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους τους γιατρούς, νοσηλευτές και άλλο προσωπικό του εν λόγω τμήματος για τον ακραίο επαγγελματισμό τους, την ευγένεια τους, που είναι τόσο αναγκαία να αναπτερώσουν την Ελπίδα και το ηθικό των ασθενών που την έχουν τόση ανάγκη αυτές τις ώρες, με την αγωνία, πολλές φορές και με τον πόνο  που τους κατατρέχει...  

Ωστόσο, έχω να παρατηρήσω όσα είδαν τα ματιά μου, κατά την επίσκεψή μου στο εν λόγω νοσοκομειακό ίδρυμα που επίσης είναι σημαντικά, τόσο για το εν γένει προσωπικό που εργάζεται εκεί, αλλά και για το ευαίσθητο μέρος που είναι οι ασθενείς που το επισκέπτονται … 

Αφορούν το Υπουργείο Υγείας της χώρας μας και τον εκάστοτε Υπουργό. 

Στις μέρες μας, τον Υπουργό Υγείας κ Άδωνη Γεωργιάδη...

Κύριε Υπουργέ, το ότι λειτουργών τα δημόσια νοσοκομεία στη χώρα μας, είναι των πάντων γνωστό., αυτό οφείλεται στις άοκνες και αφυδατωμένες υπερπροσπάθειες, του ιατρικού, νοσηλευτικού και άλλου προσωπικού.

Αυτό το γνωρίζουν όλοι οι Έλληνες που τα επισκέπτονται για θέματα Υγείας, τα νοσοκομειακά ιδρύματα.

Αυτό ισχύει και για το νοσοκομείο του Ρίο.

Κύριε Υπουργέ, θέλουμε να θίξουμε και ένα άλλο θέμα, αυτό της συντήρησης των κτηρίων. Το νοσοκομείο του Ρίο οι χώροι που επισκεφτήκαμε παρουσιάζουν εγκατάλειψη, σε ό,τι αφορά μικροσυντηρήσεις και νοικοκυριό. Η εικόνα που βλέπουμε στη δημόσια περιουσία μας είναι αποκαρδιωτική, κάτι που μας χαλάει περαιτέρω  την ψυχική  διάθεση που έτσι κι’ αλλιώς είναι πεσμένη αν βρισκόμαστε εκεί, για θέματα Υγείας.

Τέλος, η συμβολική  ονομασία του εν λόγω νοσοκομείου «Παναγία η Βοήθεια» θεωρούμε πως είναι πολύ εύστοχη και επιτυχημένη...

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ .