Η σκέψη μου πηγαίνει στις μέρες του χειμώνα, που για πρώτη φορά στη ζωή μου – στα 81- δεν σταμάτησα να κολυμπάω…
Θυμάμαι τα βουνά τις Αρκαδίας να είναι χιονισμένα, και εγώ μόνος μου να με περιβάλλει γλυκά η γαλάζια θεά…
Βέβαια, βγαίνει και αυτό το δυνατό συναίσθημα και ο δεσμός που έχω μαζί της από πολύ μικρό παιδί, αφού μετά τη μητέρα μου, αυτή με ανέθρεψε, με έκανε παλικάρι…
Στις μέρες μας το σκηνικό έχει αλλάξει στις νότιες παραλίες, μπανιέρες τις λέμε, με πολλούς λουόμενους κυρίως έφηβοι που χαλάνε τον κόσμο με τις βουτιές τους και τις ηχηρές συζητήσεις τους! - Παιδιά είναι άλλωστε…
Έτσι, αυτή η χειμωνιάτικη μοναξιά μου έλαβε προσωρινά τέλος ....
===================================================================================================================================
Χριστούγεννα είδα ένα όνειρο, πως ο Χριστός γεννήθηκε στη θάλασσα...
- και πήγα να τον συναντήσω ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου