Ως μνημόσυνο στον μεγάλο Πολιτικό Άνδρα της Ερμιονιδας - τον Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη! - συνέχεια ...

 Ρεπορτάζ μου από τα χρόνια πού πάντα ήμουν εκεί στα μικρά και μεγάλα γεγονότα της Ερμιονιδας…

Από το προσωπικό μου αρχείο - 14 Μαΐου 2014

============================================================================================================================

Με μια σεμνή τελετή σήμερα η επιμνημόσυνος δέηση στον τάφο του Εμμανουήλ Ρέπουλη στο νεκροταφείο της ιδιαιτέρας του πατρίδας το Κρανίδι.

102 χρόνια πριν  από την ημέρα του θανάτου του

- 13 Μαΐου 1924

Για την προσωπικότητα του μεγάλου  πολιτικού ανδρός έχουμε αναφερθεί πολλές φορές, όπως επίσης και στις πιο κάτω αναφορές μας.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία της, σύσσωμη η τοπική Εκκλησία με τους εκπροσώπους της, η δημοτική αρχή με τον Δήμαρχο Ερμιονίδας Δ. Καμιζή όπου ήταν  και διοργανωτής αυτής της εκδήλωσης και  λίγοι πολίτες (φώτο)

Αυτό ήταν η αφορμή για τον κ. δήμαρχο (μετά το τρισάγιο που εψάλλει από τους ιερείς μας) με την έναρξη της ομιλίας του με αναφορά στη ζωή και την προσφορά του Εμμ. Ρέπουλη στον πολιτικό βίο της Ελλάδας μας σε πολύ δύσκολους καιρούς, να αρχίσει ως εξής λέγοντας με νόημα: «Ευχαριστώ όλους εσάς που τιμήσατε με την παρουσία σας  την πρόσκλησή μας. Αισθάνομαι ότι είσαστε πολλοί, περίμενα λιγότερους»….

Λίγο πριν, είχε καταθέσει στο μνήμα του μικρό στεφάνι φτιαγμένο από αγριολούλουδα της γης, που γέννησε τον τιμώμενο αείμνηστο συμπατριώτη μας... 

Με τις αναφορές των ομιλητών σ’ αυτή την μεγάλη προσωπικότητα που είχαμε την τύχη και την τιμή να γεννήσει η  πόλη του Κρανιδίου και η Ερμιονίδα, δημιουργήθηκε  στο χώρο μπροστά από το τον τάφο του Ε.Ρ. μια συγκινητική και με πατριωτικό αίσθημα ατμόσφαιρα, η οποία φορτίστηκε  ακόμα  περισσότερο με τον επίλογο του δημάρχου μας πως: -  «Λάος χωρίς ιστορική μνήμη, δεν έχει κανένα μέλλον»!!!

Κρίμα,που δεν ήσαν εκεί τουλάχιστον κάποιοι εκπρόσωποι από τις έξι δημοτικές παρατάξεις   που με τους 372 υποψηφίους τους που για πρώτη φορά στην προεκλογική ιστορία της Ερμιονίδας  θέτουν υποψηφιότητα...  σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές και θα διαχειριστούν τις τύχες αυτού του τόπου....

Πάντως, εμείς εδώ θα είμαστε  πάντα και  όσο μας το επιτρέπει η υγεία  και οι συνθήκες  της ζωής μας,  θα γράφουμε την ιστορία αυτού του τόπου και τις συνέπειες που θα προέρχονται  από τέτοιες συμπεριφορές και λογικές….

 ===========================================

ΥΓ. Ένας μέρος από την ομιλία του κ. Δημάρχου ήταν και η Διαθήκη του Εμμανουήλ Ρέπουλη... >>> ΕΔΩ...

Επίσης, ο κ. Καμιζής έκανε αναφορά και στο άρθρο για τον Ε.Ρ. 

του Γιάννη Σπετσιώτη και Τζένης Ντεστάκου.

Στην πιο πάνω φώτο ο Δήμαρχος Δ. Καμιζής κατά την ομιλία του την οποία διάνθιζε διαβάζοντας ιστορικά αποσπάσματα από το γνωστό βιβλίο αφιερωμένο στη ζωή και το  έργο του Ε.Ρ

 

Με λίγα λόγια μίλησε για τον Ε. Ρ.  και ο γηραιότερος ιερέας της Ερμιονίδας  ο Κρανιδιώτης  πρωτοπρεσβύτερος π. Γκίκας Παπαδημητρίου

Επίσης ο λόγος δόθηκε  και στον εκ Διδύμων παλιό δικηγόρο κ. Αντωνόπουλου 

μύστη του Εμμ. Ρέπουλη όπως τον αποκάλεσε ο κ. δήμαρχος...

Φώτο - ρεπορτάζ 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Εμμανουήλ Ρέπουλης ο Κρανιδιώτης μεγάλος Πολιτικός και Δημοσιογραφος...

Σταχυολογήματα από τη ζωή και το έργο του ως μνημόσυνο … 

«Η μοίρα μου ήτο να δουλέψω δύο κυρίους αυταρχικούς, οι οποίοι όλο εταξίδευαν και με άφηναν αντικαταστάτη των: 

Τον Βλάσην Γαβριηλίδην και τον Βενιζέλον, 

και οι οποίοι μου εζητούσαν δι’ όλα ευθύνας. 

Ως δημοσιογράφος είχα τον Γαβριηλίδην ταξιδεύοντα διαρκώς και διά τηλεγραφημάτων του ζητοΰντα δι’ όλα παρ’ εμού ευθΰνας διά το τάδε και τάδε ζήτημα. 

Και ο Βενιζέλος από μένα εζητούσεν ευθΰνας…»

==========================================================================================

 Η Αρχή των μεγάλων χρόνων

Ο Ρέπουλης ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που κατέκρινε μέσα από τα άρθρα του τη συναλλαγή, τις παλαιοκομματικές μεθόδους, τη βία των χωροφυλάκων, τη στρατοκρατία, τις παρεκτροπές των φιλοβασιλικών αξιωματικών και γενικά τα κακώς κείμενα της εποχής. 

Τη δημοσιογραφία δεν την εγκατέλειψε ποτέ. 

Θεωρούσε ότι ήταν ένα από τα σημαντικότερα όπλα, που μπορούσαν να αφυπνίσουν το λαό. 

Μπορούσε να τον προβληματίσει, να τον αναγκάσει να πάρει την τύχη του στα χέρια του. 

Αργότερα συνεργάστηκε και με τις εφημερίδες «Εστία», «Νέον Άστυ» και «Σκριπ». Επίσης αρθρογραφούσε σε πολλά περιοδικά, όπως η «Ελλάδα» του Σ. Ποταμιάνου.

Η οξεία παρατηρητικότητα που διέθετε, η ικανότητά του να αντιλαμβάνεται το ουσιώδες, η φιλομάθεια, το ήθος, η εργατικότητα και οι υψηλές αισθητικές του επιλογές, τον ανέδειξαν σε ταλαντούχο δημοσιογράφο και καλλιτέχνη και σε ένα από τους ικανότερους και πιο έντιμους πολιτικούς της γενιάς του.,

https://el.wikipedia.org/wiki/

Η Διεθνής Ημέρα Νοσηλευτριών γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1965 στις 12 Μαϊου με πρωτοβουλία του Διεθνούς Συμβουλίου Νοσηλευτριών (ICN)

 

© SanSimera.grICN)

Η ημέρα αυτή τιμά την προσφορά, τον επαγγελματισμό και την αυταπάρνηση των νοσηλευτών, αναδεικνύοντας το κρίσιμο ρόλο τους ως η «ραχοκοκαλιά»των συστημάτων Υγείας παγκοσμίως! ...  

Χρόνια Πολλά στην Ημέρα της  Γιορτής τους!

 Ιδιαίτερα ευχόμαστε Υγεία και καλό έργο στους νοσηλευτές του Νεφρολογικού Κέντρου Ναυπλίου (ΙΚΑΝ) που με ιδιαίτερη φροντίδα αγκαλιάζουν τους αιμοκαθαρόμενους  στον ανηφορικό δρόμο, του δικού τους  Γολγοθά…

Στη φώτο η προϊσταμένη του Κέντρου Αθηνα Ερωνίδου με τον γράφοντα... 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Επιλογές! - «....Οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων»....

Από μικρό παιδί «γαλουχημένο» στη θάλασσα και στα κύματά της, πάει καιρός που αισθάνομαι μέσα μου βαριά την «οξείδωση» που μου προκάλεσαν οι άνθρωποι, αυτά τα λίγα χρόνια που νόμισα, πως θα βρω σίγουρο λιμάνι και απάγκιο στη στεριά… 

Αυτό ήταν ουτοπία, αφού όλη μου τη ζωή την είχα περάσει στη θάλασσα Ελεύθερος!!

- όπως ο γλάρος, πάνω από τα αφρισμένα κύματα του Αιγαίου...

 … Στις σκέψεις αυτές που είναι πάρα πολλές και θολώνει το μυαλό μου,  με πήγε η Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο τραγούδι της «Φλοίσβος Φιλί» σε στίχους του Οδυσσέα Ελύτη στο ποιητικό του έργο «ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ» με μουσική σύνθεση του Ηλία Ανδριόπουλου, 

αφήγηση - απαγγελία  Αλέξης Κωστάλας.

Ακούστε το τραγούδι και τα βαθιά μηνύματα του ποιητή και θα καταλάβετε γιατί αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σ’ αυτό τον προβληματισμό και σ’ αυτή την κατάσταση ψυχολογικά .... 

Γιατί εμείς οι άνθρωποι της θάλασσας, είμαστε σφιχταγκαλιασμένοι με το μαγικό της φίλτρο και κάθε όνειρό μας στη στεριά, γίνεται αυταπάτη, που μας κάνει δυστυχισμένους!! ....

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Για να ακούσετε το τραγούδι - 

κλικ εδώ >>> https://www.youtube.com/watch?v=PtG4GFMhvJY

Ως μνημόσυνο ! - Με λίγα λόγια "η ταυτότητα"…. και το έργο ζωής του αγαπημένου μας - αείμνηστου ΔΑΣΚΑΛΟΥ Χρήστου Γιανναρά….

 Σε ένα άρθρο όλη η προσωπικότητα και το μεγάλο πολιτικό, θεολογικό και διδασκαλικό  του έργο μέσω της συγγραφής και της αρθρογραφίας του... >>>Επιφυλλίδες τα αποκαλούσε...

====================================================================================================================

---

Pantelis Savvidis

13 ώρ. ·

Ο Γιανναράς υπήρξε από τις πιο ισχυρές και πιο ανήσυχες μορφές του ελληνικού δημόσιου λόγου των τελευταίων δεκαετιών.

Γεννημένος το 1935, σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία, δίδαξε στο Πάντειο, έγραψε δεκάδες βιβλία, μετέφερε τη θεολογική γλώσσα έξω από τα στενά όρια της ακαδημαϊκής και εκκλησιαστικής ορολογίας και την έφερε στο κέντρο της δημόσιας αγωνίας.

Αλλά η σημασία του δεν βρίσκεται μόνο στον όγκο του έργου του. Βρίσκεται κυρίως στο είδος του ερωτήματος που έθεσε.

Ο Γιανναράς δεν ρωτούσε απλώς τι πιστεύουμε, τι ψηφίζουμε, τι δηλώνουμε, σε ποια παράταξη ανήκουμε, ποια ιδεολογία υιοθετούμε. Ρωτούσε κάτι βαθύτερο: με ποιον τρόπο υπάρχουμε;

Αυτή η λέξη, ο «τρόπος», είναι ίσως ένα από τα κλειδιά για να τον καταλάβει κανείς.

Για τον Γιανναρά, η αλήθεια δεν είναι απλώς μια έννοια που την κατέχεις.

Είναι τρόπος σχέσης. Είναι μετοχή.

Είναι η έξοδος του ανθρώπου από την αυτάρκεια του εγώ προς τον άλλον.

Γι’ αυτό και η έννοια του προσώπου έγινε τόσο κεντρική στη σκέψη του.

Το πρόσωπο δεν είναι απλώς το άτομο με άλλο όνομα.

Το άτομο μπορεί να κλειστεί στον εαυτό του, να κατοχυρώσει δικαιώματα, να απαιτήσει ασφάλεια, να βλέπει τον άλλον ως απειλή ή ως εργαλείο.

Το πρόσωπο, αντίθετα, υπάρχει μόνο σε σχέση. Δεν καταργεί την ελευθερία· τη βαθαίνει. Δεν εξαφανίζει τη μοναδικότητα· την αναδεικνύει μέσα από την κοινωνία.

Από εκεί ξεκινούσαν όλα στον Γιανναρά: η θεολογία, η πολιτική, η παιδεία, η κριτική του στη Δύση, η αγωνία του για τον Ελληνισμό, η οξύτητα της παρέμβασής του στην επικαιρότητα.

Δεν του αρκούσε μια Εκκλησία ως θεσμός. 

Ζητούσε την Εκκλησία ως γεγονός σχέσης.

Δεν του αρκούσε μια Ελλάδα ως κράτος ή ως σύνθημα. Ζητούσε έναν ελληνικό τρόπο: γλώσσα, παιδεία, κοινότητα, ευθύνη, ελευθερία που δεν εξαντλείται στην ατομική αυθαιρεσία.

Δεν του αρκούσε μια πολιτική ως διαχείριση εξουσίας. Ζητούσε πολιτική ως φροντίδα του κοινού βίου.

Γι’ αυτό και ο λόγος του υπήρξε συχνά ενοχλητικός.

Ο Γιανναράς δεν χάιδευε.

Η κριτική του μπορεί να ήταν κάποτε απόλυτη, κάποτε σκληρή, κάποτε άδικη στις διατυπώσεις της. 

Αλλά ακόμη και τότε είχε μια ιδιότητα σπάνια: υποχρέωνε τη συζήτηση να εγκαταλείψει την επιφάνεια.

Όταν καταλάβεις... -> η κοινωνία σου, η πατρίδα σου, θα είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ...

Γράφτηκε το 1920 αλλά δεν μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη, η φράση της Ayn Rand. (Εβραία δραπέτης από τη Ρωσία το 1920 που πήγε στις Η.Π.Α όπου ζήτησε και της δόθηκε πολιτικό άσυλο)

- Όταν καταλάβεις ότι, για να δημιουργήσεις κάτι, πρέπει να πάρεις άδεια από κάποιον που δεν δημιουργεί απολύτως τίποτα...

- Όταν αποδείξεις ότι τα λεφτά δεν τα παίρνεις εσύ που δουλεύεις τίμια, αλλά πάνε σε αυτόν που κάνει ύποπτες δουλειές ή έχει μια θέση με μέσον...

- Όταν καταλάβεις ότι πολλοί γίνονται πλούσιοι, όχι με τη δουλειά, αλλά με δωροδοκίες και κρατικά χρήματα επειδή ελέγχουν το πολιτικό σύστημα και ότι δεν τους προστατεύουν οι νόμοι, αλλά το αντίθετο και όμως, τους προστατεύεις εσύ ο ίδιος...

- Όταν καταλάβεις ότι η διαφθορά ανταμείβεται, 

ενώ η τιμιότητα μετατρέπεται σε θυσία...

Τότε μπορείς να βεβαιώσεις, χωρίς το φόβο να κάνεις λάθος ότι, η κοινωνία σου, η πατρίδα σου, είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ...

Alissa Zinovievna Rosenbau

==========================================

Υστερόγραφο:

Προσυπογράφω το κείμενο, γιατί τα αναφερόμενα είναι 

και δικές μου αρχές και πιστεύω…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

Το άρθρο το διαβάζουν από το βράδυ αναγνώστες από το αρχείο του blog! – Χαίρομαι και το αναδημοσιεύω …

Ερεθίσματα, σκέψεις, προβληματισμοί(!) 

-> κάθε φορά που κάτι φεύγει ανεπιστρεπτί από τη ζωή μας …

… « Ο πολιτισμός ενός τόπου φαίνεται, με το πώς κτίζεις τα σπίτια σου και πως κηδεύεις τους νεκρούς σου….»

Αυτό το διάβασα κάπου και το πέρασα στις σημειώσεις μου. Τώρα που το διαβάζω από εκεί σκέπτομαι,  ανέκαθεν τα σπίτια μας εδώ στην Ερμιόνη δεν παρουσιάζανε καμιά αρχιτεκτονική κουλτούρα πλην ολίγων, πολύ ολίγων εξαιρέσεων.

Φτωχός ο τόπος και οι κάτοικοί του – ψαράδες, γεωργοί, κ.α. Όλοι τους, άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης.«Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους»… ήταν το όνειρό τους, άμποτε αυτό  γινόταν πραγματικότητα…

Όμως, τους νεκρούς μας, τους κηδεύαμε με πολιτισμένο τρόπο και με ένα ιδιαίτερο σεβασμό!

Αναφέρομαι ειδικά στον  τρόπο που τους μεταφέραμε από το σπίτι τους στην εκκλησία και από εκεί στην τελευταία τους κατοικία... 

Και το θεωρούσαν  υποχρέωση και σεβασμό στο νεκρό να ακολουθούν τη σορό  ντόπιοι αλλά και ξένοι πολίτες σε όλη αυτή τη διαδρομή. 

Ωστόσο, αυτό που έχει μεγαλύτερη πολιτιστική και πολιτισμική αξία και σημασία κατά τη γνώμη μου,  είναι  το αίσθημα και η εσωτερική ανάγκη που  αισθανόντουσαν όσοι είχαν δυνάμεις – νέοι άνθρωποι, να μεταφέρουν στα χέρια τους με εναλλαγές το φέρετρο με το νεκρό! 

Αυτό εκτός των άλλων που δεν χωράνε στο μικρό σημείωμα της στιγμής… έχω τη γνώμη πως ήταν ένας πολιτισμός! που χάθηκε στο βάθος του χρόνου!!   

Έπειτα, μπήκε στη ζωή μας το αυτοκίνητο,  αυτό το ειδικά κατασκευασμένο για την περίπτωση, μαύρο αυτοκίνητο... Και παρ’ όλα αυτά, πολλοί λίγοι ακολουθούν το νεκρό μέχρι τον τελευταίο τόπο της κατοικίας του…

Πρέπει να παρατηρήσω όμως, πως τα τελευταία χρόνια για λόγους καθαρά επικοινωνιακούς, συμμετέχουν πολλοί πολίτες σε αυτή την τελετουργία, όμως επιτρέψτε μου να πω, για τους λόγους και με τον τρόπο που προανέφερα.

Έτσι καταλήγω στη σκέψη,  πως τελικά χάσαμε 

και αυτόν τον έσχατο πολιτισμό μας!!!

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Ρεζιλίκια και κατάντια στο Δήμο μας …

  Τελικά η γνωστή υπόθεση μεταξύ του κ. δημάρχου και δ.σ. της αντιπολίτευσης που δεν τιμά τη Δημοτική αρχή, καταλήγει στα όργανα του νόμου…

==============================================================================================================================

e-mail στο blog…

=======================================================================

Μισές αλήθειες και μισά έγγραφα

Αντί για δημόσια συγνώμη για την πρωτοφανή για τα αυτοδιοικητικά χρονικά χειρονομία Δημάρχου προς Δημοτικό Σύμβουλο και την αποπροσανατολιστική συμπεριφορά Προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου, επιχαίρουν γιατί σε πρώτη φάση γλύτωσαν τον πειθαρχικό έλεγχο. 

Δεν παρουσιάζουν όμως το υπολειπόμενο τμήμα του εγγράφου που αναφέρει ότι:«Τέλος, επειδή αναφέρετε στην καταγγελία σας ότι θίγεται η προσωπικότητά σας, σας ενημερώνουμε, ότι για προσβολή προσωπικότητας μπορείτε να προσφύγετε ενώπιον των αρμόδιων δικαστικών Αρχών». 

Παραπέμπεται λοιπόν το θέμα στην κρίση των Δικαστηρίων....

Κρανίδι 7 Μαΐου 2026

Γιάννης Μαργέτας

Θέλανε να δώσουν έργο μελέτης με το ποσο 1.250. 000 ευρώ χωρίς προηγούμενη δημοσίευση ανοικτού διαγωνισμού…

ΕΔΩ >>>https://stamdamd.blogspot.com/2026/05/

Άραγε πόσες φορές το έχουν κάνει αυτό και έχει περάσει απαρατήρητο…

Κύριε δήμαρχε και λοιποί αιρετοί και μη συνεργάτες, καθημερινά μού έρχονται στο νου, τα λόγια του Χριστού πάνω στα Σταυρό, - 

«Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι»... 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Όταν οι μαθητές λένε το τελευταίο αντίο στους δασκάλους τους …

Αποχαιρετισμός στη δασκάλα μας Ελένη Ζωγράφου-Σιωρά 

Παρασκευή Σκούρτη

Η δασκάλα μας, η δασκάλα χιλιάδων παιδιών αποχώρησε από τη ζωή μ’ ένα καλάθι φως στον ώμο, και πορεύεται προς το δρόμο να αγγίξει τα σύννεφα, όπως θα ‘λεγε και ο ποιητής.

Και πού δεν υπηρέτησε, και πού δεν δίδαξε με τη συνέπεια στο εκπαιδευτικό έργο που επέλεξε.

Στη δική μου τάξη δίδαξε τις απογευματινές ώρες, σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σύστημα της εποχής, χειροτεχνία. Είχε ένα τετράδιο με διάφορα σχέδια χαρτοκολλητικής. Το άνοιγε με τα νεανικά κρινοδάχτυλά της πάντα περιποιημένα και βαμμένα διακριτικά· ήταν αυτό που παρατηρούσαν και θαύμαζαν τα παιδικά μου μάτια γιατί δεν αποτελούσε συχνή γυναικεία συνήθεια.

Με τον άνδρα της, τον Γιάννη Σιωρά, ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά, μάς δίδαξαν, μάς ενέπνευσαν, έχτισαν με την αγάπη τους το «σχολείο» με τα τούβλα της υπομονής, της συνέπειας, της εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής διαδικασίας, συνάμα με τη σκαλωσιά των ονείρων.

Μάς έμαθαν πώς γράφεται το μάθημα της ζωής.

«Φανατική» αναγνώστρια του Περιοδικού μας 

«Στην Ερμιόνη άλλοτε και τώρα», 

αλλά και αρθρογράφος του. 

Όταν αργούσα να το πάω με έπαιρνε τηλέφωνο. 

Ευτυχώς για εμένα την επισκέφθηκα πρόσφατα. Ήταν εκεί ο γιός της ο Βασίλης που την συντρόφευε και με λαχτάρα μου ανακοίνωσε πως περίμενε τον άλλον της γιό τον Άγγελο.

Ευτυχισμένη μάνα και γιαγιά, την λάτρευαν γιοί, νύφες κι εγγόνια.

Όμως, αχ, αυτός ο κύκλος της ζωής μεγάλωσε!

Καλή Ανάπαυση ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΑΣ!

Βιβή Σκούρτη

Τρυφερές θύμισες από τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια, που ανακαλούνται στο γέρμα μας…

Από το μολύβι στο μελάνι

Γράφει ο Γιάννης Σπετσιώτης 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι πρώτες μας προσπάθειες στην Α΄ Δημοτικού, «ζωντάνευαν» με τα «διάσημα» μαύρα μολύβια  «Faber Νο 2»! Με την καθοδήγηση των δασκάλων μας, γεμίζαμε τα 12φυλλα τετράδια με γράμματα, λέξεις και αριθμούς!

Έγραφαν μαλακά, αθόρυβα στο χαρτί, ξύνονταν εύκολα χωρίς να σπάνε και, παρά την αδεξιότητα των μικρών μας χεριών, άντεχαν σε κάθε …κακοποίηση. Δεν επέτρεπαν ατυχήματα, ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή μας στα πρώτα μας βήματα στον κόσμο της γραφής.

Κι όταν η μύτη του μολυβιού σωνόταν, επιστρατεύονταν τα παλιά, μεταχειρισμένα ξυραφάκια των μεγάλων -οι ξύστρες ήταν πολυτέλεια που ήρθε αργότερα. Για τα λάθη υπήρχε η κλασική άσπρη γομολάστιχα, το σβηστήρι. Κι αν τύχαινε να λείπει, λίγη ψίχα από ψωμί έκανε τη δουλειά ή το σαλιωμένο δάχτυλο, που τις περισσότερες φορές τρυπούσε το λεπτό και …ανίσχυρο χαρτί του τετραδίου μας. Υπήρχαν, όμως, και τα «μαγικά» μολύβια, εκείνα που βαφτίζαμε «μελανιά». Μόλις  σαλιώναμε τη μύτη τους, έγραφαν μ’ ένα βαθύ μωβ χρώμα, που θύμιζε αληθινό μελάνι! «Άθελά τους», βέβαια, άφηναν τα σημάδια τους παντού: στο στόμα, τη γλώσσα και τα δόντια μας! 

Ήταν ένα μεταβατικό στάδιο, για όσα θα ακολουθούσαν…

Στην Πέμπτη τάξη περνούσαμε πια στο μελάνι, τη σκούρα, υγρή ουσία μέσα στα μικρά γυάλινα δοχεία, τα μελανοδοχεία, που γεμίζαμε ξανά και ξανά. Το βασικό μας εργαλείο ήταν ο κονδυλοφόρος, ένα απλό ξύλινο όργανο, που στην άκρη του φιλοξενούσε τη μεταλλική πένα (γραφίδα). Βουτούσαμε την πένα στο μελανοδοχείο, γράφαμε μια-δυο λέξεις στο χαρτί και ξανά το ίδιο. Υπήρχαν τριών ειδών πένες: Οι Χήνες, οι Καμπουρίτσες και οι Ιριντινόιτ. Μικροσκοπικές, μόλις τρία εκατοστά, που καθόριζαν, ωστόσο, την …καλλιγραφία μας.

Η πένα «Χήνα», με το παχύ της σώμα που κατέληγε σε δύο λεπτές ακίδες, ήταν η πρωταγωνίστρια της Καλλιγραφίας! Μας επέτρεπε, ανάλογα με το άνοιγμα των ακίδων στο χαρτί, να γράφουμε γράμματα άλλοτε ισόπαχα και άλλοτε με εναλλαγή ανάμεσα σε παχιές και λεπτές γραμμές, καλλιγραφικά.

Από την άλλη η «Καμπουρίτσα»,  με τη χαρακτηριστική κύρτωση στη μέση, ανάλογα με την πίεση που της ασκούσαμε, χάραζε λεπτές, αέρινες γραμμές αλλά και πιο χοντρές και επιβλητικές.

Η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα, όμως, ήταν η «Ιριντινόιτ»! Ξεχώριζε από το όνομά της, που ήταν χαραγμένο στο επίπεδο βαθούλωμα της μέσης της. Ήταν η πιο ακριβή και υπερτερούσε από τις άλλες, καθώς η λεπτή μύτη της γλιστρούσε μαλακά στο χαρτί και σε βοηθούσε να γράφεις ωραία γράμματα. Επίσης, «φυλάκιζε» περισσότερο μελάνι  απαλλάσσοντάς μας από το συνεχές βούτηγμα του κονδυλοφόρου στο μελανοδοχείο. Με μια μόνο βουτιά, μπορούσε να γράψεις τρεις ή και περισσότερες λέξεις.

Μην φανταστείτε, βέβαια, πως το γράψιμο με το μελάνι ήταν μια εύκολη υπόθεση. Πολλές φορές μουντζουρώναμε τα χέρια μας, άλλες πάλι λερώναμε τα τετράδια και τα ρούχα μας. Κι όταν χυνόταν το μελάνι ή έσταζε το μελανοδοχείο, τότε όλα γίνονταν «σύγχρηστα», μια λέξη που περιέγραφε το απόλυτο …χάος!

Η σωτηρία ήρθε με τα νέα κοκάλινα μελανοδοχεία. Στρογγυλά, λίγο μεγαλύτερα από το μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, διέθεταν μια σταθερή βάση που τα κρατούσε «όρθια» στο θρανίο. Και το σπουδαιότερο; η τρύπα απ’ όπου βουτούσαμε τον κονδυλοφόρο ήταν έτσι φτιαγμένη που το μελάνι δεν χυνόταν εύκολα.

Σε αυτή τη συνεχή προσπάθεια με το υγρό μελάνι, ο πολυτιμότερος σύμμαχος ήταν το στυπόχαρτο. Αυτό το παχύ χαρτί, με την υψηλή απορροφητικότητα, ήταν το μόνο που μπορούσε να στεγνώνει τις λέξεις μας πριν προλάβουν να γίνουν μουτζούρα.

Ακόμα και σήμερα, ανακαλώ με θαυμασμό το κρυστάλλινο διπλό μελανοδοχείο με τους κομψούς κονδυλοφόρους, που κοσμούσαν το γραφείο του δασκάλου, όπως και το στυπόχαρτο που βρισκόταν ενσωματωμένο στην κάτω πλευρά του ξύλινου εξαρτήματος, που έμοιαζε με αιώρα!

Με τα χρόνια μελάνια σε νέα, ζωντανά χρώματα γέμιζαν τα τετράδιά μας, σηματοδοτώντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Στα πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια απόκτησα τον πρώτο στυλό μελάνης. Ένιωσα μια πρωτόγνωρη ελευθερία, καθώς μπορούσα να γράφω σταθερά και αδιάκοπα, χωρίς το βάρος όλων εκείνων των «σύνεργων», που με συνόδευαν μέχρι τότε. Εκείνη την περίοδο έκαναν την εμφάνισή τους και τα πρώτα στυλό διαρκείας. Στην αρχή, η χρήση τους στο σχολείο ήταν αυστηρά απαγορευμένη, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί… Πολύ σύντομα, όμως, δεν υπήρχε μαθητής που να μην τα χρησιμοποιεί, αφήνοντας οριστικά πίσω την εποχή του κονδυλοφόρου και του μελανοδοχείου.

Μια ακόμα επιτυχία του επικ. της μείζονος αντιπολίτευσης Γιάννη Μαργέτα στο αντιπολιτευτικό του έργο…

ο κ. Μαργέτας με προσφυγή του στα αρμόδια όργανα ακύρωσε μη νόμιμη απόφαση, την οποία έλαβε η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΕΡ και αφορούσε προκήρυξη με διαπραγμάτευση... χωρίς προηγούμενη δημοσίευση - δηλαδή δεν θα γινόταν ανοικτός διαγωνισμός!! - για το έργο «Λειτουργία και συντήρηση Ε.Ε.Λ (Εργοστασίου Επεξεργασίας Λυμάτων) Ερμιόνης και Ε.Ε.Λ Κρανιδίου»,προϋπολογισμού 1.237.520,00€ (συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α). 

Όσοι ξέρουν αυτά τα τερτίπια… γνωρίζουν πολύ καλά γιατί οι άρχοντές μας, ακολουθούν αυτές τις πρακτικές.

Ο κ. Μαργέτας καταλήγει στην αναφορά του ως εξής: Σε μια ευνομούμενη πολιτεία αυτό δεν μπορεί να περάσει έτσι απλά. Αναμένουμε…

Και εμείς λέμε. Γιάννη Μ. μην αναμένεις τίποτα…

 -> Ολοκλήρωσέ το μόνος σου …

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

=====================================================================================================================

 e-mail στο blog... 

Απόφαση κόλαφος κατά της Δ.Ε.Υ.Α.Ερμιονίδας

Απόφαση κόλαφος κατά της Δ.Ε.Υ.Α.Ερμιονίδας εξεδόθη από την Α΄ Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152ν3463/20026 κατόπιν σχετικής προσφυγής του επικεφαλής της Μείζονος Αντιπολίτευσης του Δήμου Ερμιονίδας κ Γιάννη Μαργέτα. Η Α΄ Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152ν.3463/2006, που εδρεύει στην Τρίπολη, στην οποία Προεδρεύει Πάρεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ύστερα από προσφυγή του κ. Μαργέτα Ιωάννη, επικεφαλής του Μείζονος Αντιπολίτευσης-Δημοτικού Συμβούλου στο Δήμο Ερμιονίδας, ακύρωσε την υπ΄ αριθμ 161/2025 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ, βάσει της οποίας η Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ θα προέβαινε σε προκήρυξη πρόσκλησης με διαπραγμάτευση, χωρίς προηγούμενη δημοσίευση (δηλαδή δεν θα γινόταν ανοικτός διαγωνισμός), για το έργο «Λειτουργία και συντήρηση Ε.Ε.Λ(Εργοστασίου Επεξεργασίας Λυμάτων) Ερμιόνης και Ε.Ε.Λ Κρανιδίου», προϋπολογισμού 1.237.520,00€ (συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α). Η αιτιολογία ήταν «λόγω κατεπείγουσας ανάγκης οφειλόμενης σε γεγονότα απρόβλεπτα και ύστερα από την απόφαση του Γενικού Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας με την οποία ο Δήμος Ερμιονίδας κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης έως την 31-12-2025».

Στο Δ.Σ της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ της 25 Νοεμβρίου 2025 που εισήχθη το θέμα και το εισηγήθηκε ο Πρόεδρός της, ο κ . Μαργέτας Γιάννης διαφώνησε και καταψήφισε υποστηρίζοντας ότι α) η έγκριση για την κατ΄ εξαίρεση διαδικασία από την Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων έπρεπε να είχε προηγηθεί της απόφασης του Δ.Σ της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ

και β) ότι μη νόμιμα αποφασίστηκε η προκήρυξη πρόσκλησης χωρίς διαπραγμάτευση  με χρήση των εξαιρετικών διατάξεων για έργο τόσο μεγάλου ποσού, όταν μάλιστα το αντικείμενο της μελέτης δεν αφορά άμεσα το σκοπό κήρυξης του Δήμου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.  

Βέβαια ο Πρόεδρος του Δ.Σ και η πλειοψηφία των μελών του, ψήφισαν υπέρ και έτσι λήφθηκε η 161/2025 απόφαση. 

Ύστερα από τη λήψη της απόφασης, εμπρόθεσμα ο κ. Μαργέτας Ι. προσέφυγε κατά της απόφασης ,ζητώντας την ακύρωσή της αρχικά στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου. Κατόπιν της σιωπηρής απόρριψης της προσφυγής του, προσέφυγε στην Α΄ Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152 ν 3463/2006.  

Η Α΄ Ειδική Επιτροπή αποδεχόμενη πλήρως το σκεπτικό του προσφεύγοντος ακύρωσε α) τη σιωπηρή απόρριψη από τον Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης της από 4-12-2025 προσφυγής του κ. Μαργέτα Ι. και β) την υπ΄ αριθμ 161/2025 απόφαση του Δ.Σ της Δ.Ε.Υ.Α.ΕΡ.

Να σημειωθεί ότι κατά τη συνεδρίαση της Α΄ Ειδικής Επιτροπής ήταν παρών και ο κ. Μπίμπας Αριστείδης.            

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκεπτικό της Α΄ Ειδικής Επιτροπής που αναφέρεται παρακάτω:>>>>