Εικόνες και απόψεις από τα εγκαίνια της έκθεσης παραδοσιακών φορεσιών απ’ όλο τον κόσμο στο Μουσείο Παιχνιδιών Ερμιόνης…

 Με την οπτική γωνία και την αισθητική του  υποψήφιου Δήμαρχου και επικ. της μείζονος αντιπολίτευσής Γιάννη Μαργέτα  

και της συζύγου του Πόπης Παπασταύρου, καθηγήτριας ελληνικής φιλολογίας.

=======================================================================

Ο χρήστης Γιάννης Μαργέτας είναι με το χρήστη Πόπη Παπασταύρου στην πόλη Ερμιόνη Αργολίδας.·

Με μεγάλη χαρά βρισκόμαστε σήμερα στον προσφιλή και φιλόξενο χώρο του Μουσείου Παιχνιδιών Ερμιόνης, στη σκιά του Ιερού Ναού της Παναγίας, στα εγκαίνια μια νέας συναρπαστικής έκθεσης της Μαρίας Τράκη που παρουσιάζει το Δ.Σ του Ερμιονικού Συνδέσμου, η οποία φιλοδοξεί να μας ταξιδέψει πέρα από τα στενά όρια του τόπου μας, γιατί αποτελεί αδιαμφισβήτητα «ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ».

Στην καρδιά αυτής της έκθεσης βρίσκονται οι κούκλες. Όχι όμως ως απλά παιχνίδια, αλλά ως μικρογραφίες ανθρώπων, ως φορείς ιστορίας και παράδοσης. Κάθε έκθεμα κάθε κούκλα, ντυμένη με την παραδοσιακή φορεσιά της χώρας προέλευσής της, είναι ένας μικρός πρεσβευτής του πολιτισμού της. Από τα περίτεχνα κιμονό της Ιαπωνίας και τα πολύχρωμα σάρι της Ινδίας, μέχρι τις παραδοσιακές ενδυμασίες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης.

Είναι, πραγματικά, αυτή η συλλογή ένας ύμνος στην παγκόσμια ποικιλομορφία. 

Μας δείχνει πώς οι γεωμορφολογικές, κλιματολογικές και ιστορικές συνθήκες, ο πολιτισμός, η λαογραφία και η παράδοση αποτυπώνονται στην αισθητική έκφραση των ανθρώπων μέσω της ενδυμασίας τους. 

Είναι μια απόδειξη ότι, αν και διαφορετικοί, μοιραζόμαστε όλοι την ίδια ανάγκη για έκφραση και δημιουργία.

Το Μουσείο Παιχνιδιών, με τέτοιες πρωτοβουλίες, αποδεικνύει ότι είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα σύγχρονο Μουσείο με συνεχείς εκπαιδευτικές βιωματικές δράσεις, ένας πολιτιστικός πνεύμονας για την Ερμιόνη και την ευρύτερη περιοχή. 

Το παιχνίδι και στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κούκλες αποτελούν γέφυρα στον κόσμο, με στόχο την εκπαιδευτική αξιοποίηση, τη βιωματική μάθηση μικρών και μεγάλων, την καλλιέργεια της ενσυναίσθησης, πράγματα πολύ σημαντικά σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο παγκοσμιοποιημένος.

Ωστόσο, αυτή η έκθεση δεν θα υπήρχε χωρίς την ψυχή αυτού του μουσείου, την αγαπημένη μας Μαρία Τράκη. 

Η συλλογή είναι το απόσταγμα των προσωπικών της αναζητήσεων και των ταξιδιών της σε όλο τον κόσμο. Κάθε κούκλα κρύβει πίσω της μια προσωπική ιστορία, μια συνάντηση, μια ανάμνηση από έναν τόπο μακρινό που η ίδια επισκέφθηκε. 

Με αστείρευτο πάθος και μεράκι, συγκέντρωνε αυτούς τους θησαυρούς επί χρόνια, και σήμερα, με μεγάλη γενναιοδωρία, αποφάσισε να «ανοίξει» αυτό το προσωπικό της ημερολόγιο και να μοιραστεί μαζί μας αυτές τις μοναδικές εμπειρίες. 

Της ευχόμαστε να συνεχίσει με το ίδιο μεράκι, με το ίδιο πάθος και τον ίδιο ενθουσιασμό να μας εκπλήσσει θετικά και να μας εμπνέει.

Συγχαρητήρια, Μαρία και συγχαρητήρια 

σε όσους συνετέλεσαν στη δημιουργία της!

Αντιδήμαρχε Καθαριότητας Κων/ντίνε Κοκκαλη, ο σύγχρονος - έξυπνος κάδος ανακυκλώσιμων υλικών μας ενημερώνει στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα πως είναι γεμάτος πριν από πολύ καιρό …

Στο εκκλησάκι του  Αγίου Αθανασίου  στο Μπίστι μπορώ να πω από πλευράς οργάνωσης κάδων  απορριμμάτων είμαστε τυχεροί..

Ωστόσο, έχει προκύψει ένα πρόβλημα πολύ καιρό τώρα, με το σύγχρονο κάδο ανακυκλώσιμων υλικών να είναι γεμάτος και να μην ανοίγει. -  Έτσι μας ενημερώνει  το ηχογραφημένο μήνυμα...

Όμως, εγώ πριν αρκετές ημέρες έχω ενημερώσει τους εργάτες καθαριότητας που αδειάζανε μπλε κάδους στο λιμάνι  να σας ενημερώσουν και εσάς κ. αντιδήμαρχε  και μου είπαν   πως θα έρθει άλλο αυτοκίνητο που αδειάζει αυτούς τους κάδους. Προφανώς έχει τον απαιτούμενο μηχανισμό…

Παρά ταύτα, μέχρι σήμερα 23 του μηνός, 8 η ώρα το πρωί ημέρα Κυριακή, ο κάδος είναι γεμάτος, σύμφωνα με το ηχογραφημένο μήνυμα που εκπέμπει....

Δήμαρχε κ. Ι. Γεωργόπουλε και κ. αντιδήμαρχε καθαριότητας

- τα σπιτάκια ανακύκλωσης  κλείσανε,(!) βίαια... 

- οι εν λόγω κάδοι είναι γεμάτοι και δεν αδειάζουν(!) 

>>>Έτσι «το κάτσαμε το καράβι του Δήμου μας στα ρηχά»…

 >>> επικαλούμαι παλιά ναυτική – λαϊκή φράση...

Φώτο – ρεπορτάζ

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ   

«Σπιτάκια Ανακύκλωσης»: Ποιοι «καίγονται» για την έρευνα – Γιατί δεν τα προμηθεύτηκαν όλοι οι Δήμοι όπως ο δικό μας;; - > Και εδώ είναι το θέμα! ...

Αυτή τη φορά, κ. Δήμαρχε, το ρεπορτάζ μου ήλθε από τη θάλασσα ... γεμάτο  αλμύρα...

Λεζάντα: Στην Αθήνα τα «Σπιτάκια Ανακύκλωσης» έχουν περισσότερη... λάμψη και με τη φωτογραφία του Γιάννη Αντετοκούνμπο

  ================================================

¨Όμως ο Δήμος ο δικός  μας – της Ερμιονίδας προμηθεύτηκε τέτοιο σπιτάκι και με «τυμπανοκρουσίες» και τώρα που έσκασε το σκάνδαλο τσιμουδιά! – μούγκα.. και εδώ είναι το θέμα…

Γιατί ο κ. Δήμαρχος και οι πέριξ αυτού αιρετοί συνεργάτες, έτσι ξέρουν να λειτουργούν το Δήμο, χωρίς να ενημερώνουν τους δημότες για τις κοινές μας  υποθέσεις και τα συμφέροντα!... 

Πόσες φορές πρέπει να το γράψω από αυτό το βήμα για να πάρω κάποια απάντηση, και να συνειδητοποιηθούν και οι συμπολίτες μου, που είναι «ο κυρίαρχος λαός»;;; ...

Αυτά τα γράφω και τα ξαναγράφω 7 χρόνια τώρα με αυτή τη δημοτική αρχή, «με το κεφάλι μου στη μέγγενη» με τόσες μηνύσεις που μου έχει κάνει ο δήμαρχος, οι συνεργάτες  του και οι παρατρεχάμενοι αυτού, με σκοπό να με φιμώσουν…

===============================

Διαβάστε το ρεπορτάζ που μου έστειλε με e-mail  από παραλία του «Μπίστι»  λουόμενη κυρία...

Διαβάστε το όλο μέχρι το τέλος και μη πείτε «που να κάτσω να το διαβάσω όλο αυτό»… 

Έτσι μόνο θα βγάλετε σωστά συμπεράσματα... 

Γιατί πρόκειται πάλι για χρήματα των φορολογούμενων πολίτων όλων των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φυσικά και εμάς των Ελλήνων!!! ...

Κάποια αετονύχικα λαμόγια   βρήκαν πάλι μια ακόμη ευκαιρία να τα τσεπώσουν!! ->  Μεταξύ αυτών και αιρετοί…

Άλλες αναφορές μου πάνω στο θέμα >>>ΕΔΩ

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

==========================================================================

E-MAIL ΣΤΟ BLOG 

«Σπιτάκια Ανακύκλωσης»: Ποιοι «καίγονται» για την έρευνα – Γιατί δεν τα προμηθεύτηκαν όλοι οι δήμοι; ^Featured

By Politis Argolidas  August 20, 2026  1232  0

·     

Τα περίφημα «Σπίτια της Ανακύκλωσης» αναμένεται να μας απασχολήσουν ξανά από τον Σεπτέμβριο, λόγω της έρευνας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία, όπως εύστοχα διαβάσαμε, τα τελευταία χρόνια μοιάζει να έχει αναδειχθεί σε αυτόνομο πόλο δημιουργίας πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας!!!

Οσμή… σκανδάλου έχουμε και σ’ αυτή την περίπτωση με θύματα τους πολίτες και άλλους οργανισμούς, κάτι που ισχύει και για τα μέρη μας. 

Κρατήστε, πάντως, ότι το συγκεκριμένα «σπιτάκια» δεν τα προμηθεύτηκαν όλοι οι δήμοι, αλλά συγκεκριμένοι σε αστικά κέντρα και στην περιφέρεια. Με τους πολίτες να είναι θύματα, καθώς κάποιοι έχασαν τη δουλειά τους, ενώ σε πολλούς έμεινε η… ανακύκλωση στις αποθήκες!  >>>>>

Πάμε σαν άλλοτε σε εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί…

 Όταν  το παρόν και το μέλλον μας διαγράφεται ζοφερό,

 γυρίζουμε στο παρελθόν…

Ποιες είκονες του σήμερα στην τοπική μας κοινωνία και ευρύτερα του Δήμου μας, μπορούν να αντικαταστήσουν αυτή την εικόνα, με τον αείμνηστο Πρόεδρο της Κοινότητας Ερμιόνης  Απόστολο Σπετσιώτη  μαζί με την Κοινοτική παιδική μαντολινάτα να κάνουν καντάδες στους δρόμους της Ερμιόνης…

Αντικαταστήσαμε εγωιστικά και αλαζονικά το ΕΜΕΙΣ και τη συλλογική δράση με το νοσηρό  ΕΓΩ και το τίποτα(!) και τα αποτελέσματα είναι ορατά… . 

Χάσαμε ακόμα  τον Δήμαρχο και τον Πρόεδρο της Κοινότητας Ερμιόνης από τις δημόσιες εμφανίσεις τους…

Φωτό αρχείου μου

Αντί για καλημέρα

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑλΙΤΗΣ

Εγκαίνια της έκθεσης παραδοσιακών φορεσιών -από το Ι.Λ.Μ.Ε. πριν από 21 χρόνια - Αυγουστος 2005...

Αναδημοσίευση από τον έντυπο τύπο, με αφορμή την εκδήλωση του Ερμιονικού Συνδέσμου στο Μουσείο Παιχνιδιών  με το ίδιο θέμα, και την «φορτωμένη» με αναμνήσεις αφίσα, 

στις 23 του μηνός Αυγούστου…

Ευελπιστούμε, ότι στην έκθεση θα παρουσιαστούν νέα πράγματα. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε, ότι το θέμα με τις κούκλες δεν είναι καινούργιο και έχει πολυπαρουσιαστεί.., Αυτό άλλωστε, φαίνεται και από τα ρεπορτάζ μου στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο..

Όσοι ενοχλούνται  με την αναδημοσίευση τέτοιων θεμάτων, διότι με παρατήρησαν και γι' αυτό, (!) απλά και πάλι ας τα προσπεράσουν…

Θεωρώ όμως, πως τέτοια επιλεγμένα θέματα με γεγονότα που έλαβαν χώρα στην πόλη μας πριν τόσα πολλά χρόνια, είναι μια γλυκιά σύνδεση με το παρελθόν.  

Στις εικόνες μάλιστα του ρεπορτάζ  μους που,  εμφανίζονται αγαπημένα και σεβαστά πρόσωπα, που στις μέρες μας δεν είναι ανάμεσά μας.... 

Και κανείς δεν ξέρει αύριο η μέρα τι θα φέρει για εμας…

Φώτο αρχείου μου (ενδεικτικά) από την έκθεση του Ι.Λ.Μ.Ε με τις παραδοσιακές φορεσιές σε κούκλες απ' όλο τον κόσμο, πολύμοχθη συλλογή της Μαρίκας Καννέλη - Τουτουτζή..

Το ρεπορτάζ μου στην καθημερινή εφημεριδα "ΑΡΓΟΛΙΔΑ" 

- πριν 21 χρόνια ...

===================================

  Μπορείτε στο κινητό σας τηλέφωνο να το διαβάσετε στήλη - στήλη...

Για να διαβάσετε στον υπολογιστή το δημοσίευμα - 

κλικ >>> ΕΔΩ και με το συν + να ανοίξει σε όλη την οθόνη.

Για την παρουσίαση 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Το τελευταίο αντίο στον Ανάργυρο Βλάσση..

 

Μαύρος μήνας ο φετινός  Αύγουστος μπορεί να θεωρηθεί, αφού τόσοι συμπολίτες μάς έχουν φύγει από τη ζωή και ακόμα μένουν 11 ημέρες για να τελειώσει…

Θρήνος περιβάλλει την οικογένεια –τα 3  παιδιά  του εκλιπόντος . αφού έχουν ΄χάσει τη μητέρα τους από πολύ νέα και γι’ αυτά ήταν πατέρας και μητέρα. Ένας πολύ δυνατός δεσμός και γι’αυτό αναλογίζομαι και συμαρίσταμαι νοερά στον πόνο και τη θλίψη τους.

Συμμαθητές στο Δημοτικό σχολείο, εγώ ακολούθησα αναγκαστικά εκ των συνθηκών…   το επάγγελμα του ψαρά και αυτός του σιδηρουργού, που το εξέλιξε   στη συνέχεια και ως έμπορας.

Αγωνιστής στη ζωή - δουλευτής, τίμιος. ηθικός ευθύς και ειλικρινής στις σχέσεις του με τους ανθρώπους,  ήταν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και γι' αυτό έκανε προκοπή...  

Με τον Νάργο που έφυγε στην ηλικία των 81 χρόνων μας συνέδεε  μια ιδιαίτερη σχέση επίσης δυνατή, και αυτός ο δεσμός οφειλόταν στο εξής γεγονός. - Είμαστε κληρωτοί τον ίδιο μήνα – Απρίλη 1965 και οι δύο καταταγμένοι στο Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό. – Έτσι ονομαζόταν τότε.

Έτσι την παραμονή της κατάταξή μας συναντηθήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά. Αυτός αποβιβάστηκε από το πλοίο της γραμμής - το «Νεράϊδα» ερχόμενος από την Ερμιόνη και εγώ από τα νησιά που ψαρεύαμε με τον πατέρα μου. Κοιμηθήκαμε στο ΄ίδιο ξενοδοχείο δίπλα στην εκκλησία την Αγία Τριάδα και την άλλη  ημέρα το πρωί πήγαμε μαζί στο Ναυτικό Νοσοκομείο –στο Πασαλιμάνι για εξετάσεις και από εκεί μας μεταφέρανε μαζί με άλλους κληρωτούς στο «Κέντρο Εκπαιδεύσεως Παλάσκας»

Εκεί γινόταν ο διαχωρισμός, ανάλογα με την ειδικότητα που έπαιρνε ο καθένας. Εγώ έμεινα για εκπαίδευση εκεί και ο Ανάργυρος στο «Κέντρο Εκπαιδεύσεώς Κανελλόπουλος» (δίπλα). Έκτοτε χωρίσανε οι δρόμοι μας. 

Κλείνοντας τη μικρή ιστορία θέλω να σας πω ακόμα, πως αυτή η σχέση είχε μείνει μέσα μας μέχρι στις μέρες μας. Και όταν συναντιόμαστε, πάντα με χαιρετούσε με το «Γειά σου κληρούρχα»  το ίδιο και εγώ. Αυτό τα λέει όλα..

Με το αναπάντεχο φευγιό του (τουλάχισοτν εγώ ξαφνιάστηκα) θέλω να του ευχηθώ «Καλή Ανάπαυση» και απανεμο να είναι το ουρανοπόρο ταξίδι του! - όπως  στη θρησκευτική μας  παράδοση αναφέρεται.

Στα τρία παιδιά του, - την Ελένη, τον Κοσμά και την Ιωάννα, εκφράζω τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου, να τον θυμόνται και να τον τιμούν, όπως πρέπει.

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ  

Πώς περιέγραφαν οι αρχαίοι Έλληνες την ιδανική πολιτεία!

 «Εκείνη όπου το αδίκημα προς ένα πολίτη θεωρείται αδίκημα για όλη την πολιτεία»… 

Ούτε σαν όνειρο στις μέρες μας...

Άραγε πόσοι από εμάς προβληματίζονται...

Θεσμός πλέον ο διαγωνισμός και η έκθεση φωτογραφίας κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στην Ερμιόνη από την "Πρωτοβουλία Ενεργών Πολιτών "…

 

Η 14η έκθεση, φέτος στεφανώνεται με επιτυχία, καθώς είναι έκδηλη η αγάπη των εθελοντών διοργανωτών, που με μεράκι. αισθητική  και με πολύ καλό φωτογραφικό υλικό παρουσιάζουν μια εικόνα σαφώς ανανεωμένη  και φρεσκαρισμένη...

Στην φετινή έκθεση εκθέτει το έργο του ο φωτογράφος Νίκος Βούλγαρης 

και συμμετέχει με έργα της η φωτογραφική ομάδα

 Παπάγου  – Χολαργού..

Πρέπει να έχεις   εθελοντική συνείδηση για προσφορά στον τόπο σου, για να πετύχεις ένα τέτοιο αποτέλεσμα και «να δώσεις πνοή , σάρκα και οστό» σε παλιά στενοσόκακα της Ερμιόνης όπου εκεί βρίσκονται σπίτια παλαιών οικογενειών και οι θύμισες κάνουν σεργιάνι... όταν περπατάς εκεί βλέποντας την έκθεση…

Συνιστούμε στους κατοίκους της Ερμιόνης και της Ερμιονίδας καθώς και στους  ξένους επισκέπτες να την επισκεφτούν, γιατί είναι μια δροσοσταλιά στην κοινωνική κάψα που μας περιβάλλει … 

Τουλάχιστον εγώ έτσι αισθάνθηκα... 

Η έκθεση άνοιξε χθες  17 του μηνός  και θα μείνει επισκέψιμη μέχρι στις 21 ημέρα  Παρασκευή. 

 Φώτο - ρεπορτάζ 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ  

Εις μνήμη του αξέχαστου καλλιτέχνη μας - Σεπτέμβριος 2014 – Έργα και ημέρες του Δ.Σ. του «Ερμιονικου Συνδέσμου» στο blog…

Το τελευταίο ίσως έργο του αείμνηστου Κώστα Γκάτσου, ένας μεγαλοπρεπέστατος «Καραγκιόζης»…

...Βρήκε  την "ΕΣΤΙΑ" του!

Το   τελευταίο,  ίσως,  έργο του  αείμνηστου  Κώστα  Γκάτσου,  ένας   μεγαλοπρεπέστατος "Καραγκιόζης" που  τον  είχε  ζωγραφίσει   πάνω  σ΄ ένα  κοντραπλακέ  στο  στενό  του "Τροκαντερού"  δίπλα  στο  πατρικό  του  σπίτι,  βρίσκεται  πλέον  στο  "Μουσείο  Παιγνιδιών" του  τόπου  μας. 

Το  προσέφεραν  με  μεγάλη  συγκίνηση  

η   γυναίκα   του   Τίνα  και  η  αδελφή   του Μαρία. 

Εμείς  το  δεχθήκαμε  με μεγάλη  ικανοποίηση,   αναγνωρίζοντας  για  μια  ακόμη  φορά  το πηγαίο ταλέντο  του   Κώστα   και  τις  καλλιτεχνικές του προτιμήσεις.

Η μνήμη του ας είναι αιώνια! 

Το   Διοικητικό   Συμβούλιο  του 
 "ΕΡΜΙΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ"

Το τελευταίο αντίο στην υπεραιωνόβια Αγγελική Ηλία Παπαμιχαήλ…

 

Με εξέπληξε η είδηση για την απώλεια της Αγγελικής Παπαμιχαήλ, διότι λίγες ημέρες πριν – παραμονή της γιορτής του  Προφήτη Ηλία στο οικογενειακό τους εξωκλήσι στο λόφο αριστερά στην έξοδο μας από την Ερμιόνη  ήταν εκεί μαζί με την οικογένειά της, στον καθιερωμένο πανηγυρικό εορτασμό.Μάλιστα, έμαθα, πως το τέλος της ήταν ειρηνικό!  

Η αετίσια ματιά της, οι ΄γρήγορες κινήσεις της, η λεβεντοσύνη της, το περιποιημένο ντύσιμο της κ.α. τίποτα δεν προμηνύανε το φευγιό της. Ωστόσο παρατήρησα, πως ήθελε εναγωνίως να φωτογραφηθεί  με τα παιδιά της, τη νύφη της  και τα εγγόνια της…  

Και να τώρα εκ του γεγονότος, που αυτή η φωτογράφιση ήταν η τελευταία της για να την θυμόμαστε.

Η εκλιπούσα ήταν βαλτετσιώτικης καταγωγής, μεγαλωμένη στη Νεμέα και μετοίκησε στη Θερμησία.

Γνωρίστηκαν με τον αείμνηστο σύζυγό της  Ηλία ήρθαν σε γάμο και  έκαναν οικογένεια – δύο αγόρια, τον Δημήτρη και τον Χρήστο.  

Δύσκολα χρόνια τότε, αλλά αυτή συμπαραστάθηκε στο σύζυγο της και ανταπεξήλθαν τις δυσκολίες.

Μακάρι όλων το τέλος μας να είναι  όμοιο όπως της εκλιπούσας…

Η κηδεία της θα γίνει στις 6 ώρα το απόγευμα 

και από τον Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου.

Εύχομαι γαλήνιο να είναι το τελευταίο της ταξίδι και τα παιδια΄της η νύφη της και τα εγγόνια της να την θυμούνται και να την τιμούν κατά τις παραδόσεις ..  

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ  

Περιδιαβαίνοντας την παλιά Ερμιόνη, με ένα κλικ στο φωτογραφικό φακό μου, περνούν στην αιωνιότητα, πρόσωπα και πράγματα…- Μέχρι πότε;;; …

 Η αρχιτεκτονική ορισμένων σπιτιών ευκατάστατων ιδιοκτητών τα παλιά χρόνια στην Ερμιόνη!!

Οι απόγονοί τους σήμερα θέλοντας να τιμήσουν από σεβασμό τους 

προγόνους τους και την παράδοση,  τα συντηρούν στην ίδια κατάσταση! 

Αποτελούν μουσειακά είδη και ένα κόσμημα για τον τόπο, εκφράζοντας παράλληλα   αισθήματα κουλτούρας και καλαισθησίας...

Οικία Κατερίνας Παπαμιχαήλ - Ρήγα  στο κέντρο της παλιάς Ερμιόνης

Φωτο 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ. 

Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και ιστορικοί μας έδωσαν τα φώτα τους και εμείς επιλέξαμε το σκοτάδι....

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Θουκυδίδης του Ολόρου ο Αλιμούσιος (πιθ.455-399 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Πρόκειται για ένα κλασικό ιστορικό έργο, το πρώτο στο είδος του, που αφηγείται με τεκμηριωμένο τρόπο τα γεγονότα του Πελοποννησιακού Πολέμου(431 - 404 π.Χ.), μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης. Ο Θουκυδίδης έζησε ως το τέλος του πολέμου, όπως λέει ο ίδιος στο Ε 26 της Ιστορίας, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη συγγραφή του έργου.

Το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή σε ιστορικούς και μελετάται ως σήμερα από πολιτικούς επιστήμονες, καθώς θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού ρεαλισμού ως προσέγγιση στη μελέτη των διεθνών σχέσεων.^[1]

«Για ποιον κτυπάει η καμπάνα»…

Με αφορμή την απώλεια του συμπολίτη μας Κωσταντή Ν. η σκέψη μου πήγε ξανά,- όπως κάθε φορά άλλωστε, στο άκουσμα ενός θανάτου στην πόλη μας με το πένθιμο κτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας  μας.

Έτσι και αυτή τη φορά, πάλι θυμήθηκα το μήνυμα από το ομώνυμο βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Έρνεστ Χεμινγουέι -1940 με τίτλο «Για ποιον κτυπάει η καμπάνα»

[…] «Γι’ αυτό μη στείλεις να ρωτήσεις για ποιόν κτυπάει η καμπάνα. Χτυπάει για εσένα»...  

Και εγώ συμπληρώνω, 

- Γιατί άλλωστε, για όλους μας  κάποτε κτυπάει μια καμπάνα…

Θεωρώ, ότι αυτό το μήνυμα πρέπει να εισδύει μέσα μας και να επηρεάζει άμεσα τη ζωή  μας.

Έτσι, κάθε φορά που ακούμε να κτυπάει πένθιμα η καμπάνα  να ρωτάμε για ποιόν κτυπάει, - είναι κοινωνική μας  υποχρέωση, αλλά  ταυτόχρονα, να αναλογιζόμαστε, τη δική μας πορεία…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Το τελευταίο αντίο στον Κωσταντή Νίκα…

Με το φευγιό του πιο φτωχότερη η ψαράδικη τάξη της Ερμιόνης!

Φεύγουμε ένας – ένας και αραιώνουμε, μέχρι τον τελικό αφανισμό -χωρίς να υπάρχει συνέχεια της παρουσίας μας στο επάγγελμα του ψαρά στη θάλασσα ...

Ο εκλιπών, δεν ακολούθησε από την αρχή το επάγγελμα του ψαρά. Έκανε άλλες δουλειές. Τελικά όμως, τον τράβηξε η θάλασσα και ακολούθησε το επάγγελμα του ψαρά που ήταν και αυτό  του πατέρα του. Αγωνίστηκε για δημιουργία και προκοπή, ταξιδεύοντας ακόμα και με πλοία αλιευτικά ωκεάνιας αλιείας.

Όμως, πολλά  χρόνια ασχολήθηκε ψαρεύοντας με δικό του αλιευτικό σκάφος εδώ στην Ερμιόνη και πολύς κόσμος πήγαινε στα «Μαντράκια» και αγόραζε τα φρέσκα ψάρια του.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις σειρές για τον εκλιπόντα συνάδελφο, η σκέψη μου με πάει σε ένα άλλον φίλο που έχει φύγει από τη ζωή μας, τον Κώστα Γκάτσο γέννημα θρέμμα «Μαντρακιώτης» κι’ αυτός, που  όσοι του ευχόντουσαν «Χρόνια Πολλά» για τη γιορτή του κατά τον εορτασμό του Αγίου Κωσταντίνου & Ελένης, αυτός τους απαντούσε: «Δεν γιορτάζω σήμερα,  αλλά μαζί με τον Κωσταντή τον Νίκα στις 14 Νοεμβρίου -  του Αγίου Κωσταντίνου του Υδραίου».

Το τέλος του Κωσταντή όμως, ήταν δύσκολο με το πρόβλημα της Υγείας του, 

ταλαιπωρήθηκε πολύ, ώσπου  ήρθε η ώρα που μας αποχαιρέτησε!

Από τη θέση αυτή τον αποχαιρετώ και εγώ και του εύχομαι,  

γαλήνιο να είναι το τελευταίο του ταξίδι…

Στα παιδιά του - τον Γιώργο, τον Παντελή και την αδερφή του την Φωτεινή,  εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια, να τον τιμούν και να τον μνημονεύουν…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Πολύ διδακτικό κείμενο για κάθε άνθρωπο που σέβεται την αξιοπρέπειά του όταν έρθει αντιμέτωπος με κάποιο τέλος στη ζωή του ή ακόμα και με το θάνατό του ...

 Πηγή διαδίκτυο 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»

Κωνσταντίνος Μάντης | Κωνσταντίνος Καβάφης «Απολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»  

 

Paul Bond

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»

Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί

ἀόρατος θίασος νά περνᾶ

μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –

τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου

πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου

πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.

Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν

ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙

μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,

κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι

με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,

ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,

τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,

κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.

[1911].

Το «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον» του Κωνσταντίνου Καβάφη, αναφέρεται στη μεγάλη αξία που έχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια. >>>>>>>