Το τελευταίο αντίο στον Κωσταντή Νίκα…

Με το φευγιό του πιο φτωχότερη η ψαράδικη τάξη της Ερμιόνης!

Φεύγουμε ένας – ένας και αραιώνουμε, μέχρι τον τελικό αφανισμό -χωρίς να υπάρχει συνέχεια της παρουσίας μας στο επάγγελμα του ψαρά στη θάλασσα ...

Ο εκλιπών, δεν ακολούθησε από την αρχή το επάγγελμα του ψαρά. Έκανε άλλες δουλειές. Τελικά όμως, τον τράβηξε η θάλασσα και ακολούθησε το επάγγελμα του ψαρά που ήταν και αυτό  του πατέρα του. Αγωνίστηκε για δημιουργία και προκοπή, ταξιδεύοντας ακόμα και με πλοία αλιευτικά ωκεάνιας αλιείας.

Όμως, πολλά  χρόνια ασχολήθηκε ψαρεύοντας με δικό του αλιευτικό σκάφος εδώ στην Ερμιόνη και πολύς κόσμος πήγαινε στα «Μαντράκια» και αγόραζε τα φρέσκα ψάρια του.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις σειρές για τον εκλιπόντα συνάδελφο, η σκέψη μου με πάει σε ένα άλλον φίλο που έχει φύγει από τη ζωή μας, τον Κώστα Γκάτσο γέννημα θρέμμα «Μαντρακιώτης» κι’ αυτός, που  όσοι του ευχόντουσαν «Χρόνια Πολλά» για τη γιορτή του κατά τον εορτασμό του Αγίου Κωσταντίνου & Ελένης, αυτός τους απαντούσε: «Δεν γιορτάζω σήμερα,  αλλά μαζί με τον Κωσταντή τον Νίκα στις 14 Νοεμβρίου -  του Αγίου Κωσταντίνου του Υδραίου».

Το τέλος του Κωσταντή όμως, ήταν δύσκολο με το πρόβλημα της Υγείας του, 

ταλαιπωρήθηκε πολύ, ώσπου  ήρθε η ώρα που μας αποχαιρέτησε!

Από τη θέση αυτή τον αποχαιρετώ και εγώ και του εύχομαι,  

γαλήνιο να είναι το τελευταίο του ταξίδι…

Στα παιδιά του - τον Γιώργο, τον Παντελή και την αδερφή του την Φωτεινή,  εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια, να τον τιμούν και να τον μνημονεύουν…

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Πολύ διδακτικό κείμενο για κάθε άνθρωπο που σέβεται την αξιοπρέπειά του όταν έρθει αντιμέτωπος με κάποιο τέλος στη ζωή του ή ακόμα και με το θάνατό του ...

 Πηγή διαδίκτυο 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»

Κωνσταντίνος Μάντης | Κωνσταντίνος Καβάφης «Απολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»  

 

Paul Bond

Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»

Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί

ἀόρατος θίασος νά περνᾶ

μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –

τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου

πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου

πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.

Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν

ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙

μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.

Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,

σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,

πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,

κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι

με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,

ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,

τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,

κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.

[1911].

Το «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον» του Κωνσταντίνου Καβάφη, αναφέρεται στη μεγάλη αξία που έχει η διατήρηση της αξιοπρέπειας μπροστά στην απώλεια. >>>>>>>

Σαν Σήμερα στην μεγάλη γιορτή της Παναγιάς - 75 χρόνια πριν…

 Θύμησες που έχουν γραφτεί ανεξίτηλα μέσα μου...

Τη σημερινή αναφορά μου την οφείλω στις παλιες εορταστικές κάρτες που μου έχει στείλει ο «Ερμιονικός Σύνδεσμος» στις οποίες απεικονίζονται ορισμένα παιχνίδια από αυτά που  έχουν τοποθετηθεί στα ράφια και στις προθήκες του Μουσείου παιχνιδιών στην «Εστία Πολιτισμού Μιχαήλ Παπαβασιλείου», 

 

Έτσι λοιπόν, το αυτοκινητάκι αυτό που σας δίνουμε στη Φώτο, στάθηκε η αφορμή να ξετυλίξει η μηχανή του χρόνου θύμισες, 75 χρόνια πίσω, όταν ήμουν σε ηλικία 7 χρόνων. 

Και όμως σ' αυτή την ηλικία, σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής, έπρεπε να πάρω το βάπτισμα του ταξιδευτή - πλέον ψαρά, κατά τις θερινές διακοπές μου... από το Δημοτικό σχολείο, που μόλις είχα τελειώσει την πρώτη τάξη. Και φυσικά και άλλα ψαροπαίδια ακολουθούσαν το ίδιο πεπρωμένο... για να μη νομίζετε πως αποτελώ τόσο εγώ όσο και ο αδερφός μου ο Μιχάλης εξαίρεση, που δύο χρόνια αργότερα σαν μικρότερος, ακολούθησε την ίδια αποστολή! 

Διότι περί αποστολής επρόκειτο, αφού ο σκοπός ήταν η οικονομική συνεισφορά στην οικογένεια δια της εργασίας. Και ήμαστε μόλις, 7 χρονών παιδιά! Μάλιστα, μέσα σε ψαρόβαρκες με κουπιά και πανιά, για τις μετακινήσεις στα ταξίδια και τα ψαρέματά μας. Ποιο συγκεκριμένα, στα μικρά παιδιά τα οποία εργαζόντουσαν και αυτά στις ψαρόβαρκες έβγαζε ο καραβοκύρης κάποιο μερδικό από τα καθαρά έσοδα. Το συνηθέστερο ήταν 2 μερδικά ο καπετάνιος και ιδιοκτήτης του σκάφους και των εργαλείων, 1 μερδικό ο σύντροφος ο μεγάλος και ανάλογα με την ηλικία τα παιδιά αρχίζανε από το 1/4 του μερδικού και αυξανόταν αυτό ανάλογα με την ηλικία και την απόδοση στην εργασία.

Αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό, αλλά το αυτοκινητάκι της κάρτας του «Ερμιονικού Συνδέσμου» ως παιχνίδι. Δεκαπενταύγουστος λοιπόν, που η Εκκλησία μας γιορτάζει την Κοίμηση της Παναγίας Θεοτόκου. Οι ψαράδες της Ερμιόνης που λόγω των μελτεμιών που πνέουν αυτή την εποχή συνήθιζαν να ψαρεύουν με τον ένα ή άλλο τρόπο στα παράλια της νότιας Αττικής από το Πασά - λιμάνι μέχρι την Βουλιαγμένη που φυσούν πιο ήπια από άλλες περιοχές. Στον παραθεριστικό οικισμό τότε της Βούλας (μετά τη Γλυφάδα), πάνω στον παραλιακό δρόμο είναι κτισμένη μεγάλη Εκκλησία αφιερωμένη στη μνήμη της Παναγίας. Έτσι, αυτή τη μέρα από την παραμονή το απόγευμα, οι Ερμιονίτες ψαράδες της περιοχής, τραβούσαν τις ψαρόβαρκές τους στη στεριά, τις καθάριζαν, έπλεναν και τα ρούχα τους και θέλοντας να δώσουν ένα τόνο εορταστικό στη μεγάλη γιορτή και να σπάσουν τη μονοτονία της κοπιαστικής εργασίας τους, αλλά και του σχεδόν μόνιμου φαγητού τους - ψάρια κακαβιά και χταπόδι με ρύζι πιλάφι συνήθως, αυτή τη μέρα αγόραζαν κρέας και με πατάτες το έψηναν στον φούρνο κοντά στην παραλία. Το πρωί πήγαιναν να προσκυνήσουν στην εκκλησία της Παναγίας που προαναφέρθηκα, που ο εορτασμός είχε πανηγυρικό χαρακτήρα από θρησκευτικής απόψεως, αλλά και από εμπορικής, όπως συνηθίζεται... Εκεί μετά το προσκύνημα ζήτησα από τον πατέρα μου να μου αγοράσει ένα αυτοκινητάκι από τους πάγκους των μικροπωλητών που είχαν απλώσει την πραμάτεια τους όπως όλοι μας ξέρουμε. Πράγματι, μου αγόρασε αυτό που διάλεξα και έμοιαζε περίπου σαν αυτό που εικονίζεται στην κάρτα του Ε.Σ. και πιθανόν θα δούμε στο Μουσείο παιχνιδιών το Σάββατο.

Αυτή όμως η θύμηση που για μένα είναι συγκλονιστική για την περίπτωση μας, (και δεν είναι μόνο αυτή αλλά πάρα πολλές που ίσως αναφερθώ άλλη φόρα) είναι αυτό που θυμάμαι και έχει γραφτεί ανεξίτηλα μέσα μου, ότι στη συνέχεια, στη Γλυφάδα προσδέναμε μετά το ψάρεμα τις ψαρόβαρκές μας στην παραλία μπροστά από το σημερινό Δημαρχείο, που τότε ήταν ένα μεγάλο σπίτι (σχεδόν σαν το σημερινό κτήριο) καμένο από τους Γερμανούς. Δίπλα του και βορειοδυτικά, τρεις πανέμορφες βίλες βιομηχάνων και άλλων πλουσίων, ενώ αρόδο προσδεδεμένα σε μόνιμες αγκυροβολημένες σημαδούρες μεγάλα γιοτ, ακόμα και η «Χριστίνα» του Ωνάση. Ωστόσο, ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος (παιδί 7 χρονών) ήμουν εγώ, (έτσι αισθανόμουν) που όταν τελειώναμε την τελευταία εργασία της ημέρας - αυτή του δολώματος των παραγαδιών, περί το δείλη, έπαιρνα το αυτοκινητάκι μου και με ένα σπάγκο που είχα δέσει μπροστά, το έσερνα με ιδιαίτερη απόλαυση και χαρά στον παραλιακό δρόμο, που απ' ότι θυμάμαι ήταν ασφαλτοστρωμένος και με τις μικρές ρόδες του γλιστρούσε πολύ εύκολα περήφανο και αυτό... μαζί με τον ιδιοκτήτη του...

ΥΓ. Το θέμα προσφέρετε για πολλές - πολλές λεπτομέρειες, αλλά εγώ θα σταματήσω εδώ, γιατί είμαι πολύ φορτισμένος συναισθηματικά και κατ' επέκταση συγκινησιακά...

Είναι και αυτή η ιστορία μια άλλη παράμετρος από αυτές που αναφέρεται ο φίλος και συμμαθητής μου Γιάννης Σπετσιώτης - λόγω της επιστήμης του - και για το παιδικό παιχνίδι και που φυσικά εκ της πείρας του, θα έχει να μας πει κάτι περισσότερο, πάνω και σ' αυτό...

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Εικόνες «απείρου κάλλους»!!! – μέρος του πολιτισμού και της αισθητικής μας! - στο κεντρικότερο σημείο (βιτρίνα) της Ερμιόνης ...…

Χωρίς κανένα σχόλιο, μέρες που είναι … 

- γιατί έχουμε να πούμε πολλά προς τους αρμόδιους και υπεύθυνους ...

Οι εικόνες μιλουν σπό μόνες τους...

Υστερόγραφο: Διαβάστε ακόμα >>>ΕΔΩ

ΦΩΤΟ - ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

Σημαντικό συνδυαστικό άρθρο του Γιάννη Μιχ. Σπετσιώτη

 «Πάσχα του καλοκαιριού»!

Τα ιστορικά ορόσημα της 15ης Αυγούστου και οι ναοί της Παναγίας στην Ερμιονίδα

του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

15 Αυγούστου: Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

«Τη ενδόξω Κοιμήσει σου ουρανοί επαγάλλονται». Με αυτούς και άλλους παρόμοιους γεμάτους κατάνυξη στίχους, οι υμνογράφοι της Εκκλησίας μας «υποδέχονται» τη θεία και πάντιμη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η 15^η Αυγούστου δεν φέρει το βάρος ενός θλιβερού αποχωρισμού. Αντίθετα, αποτελεί ένα χαρμόσυνο πανηγύρι και μια λαμπρή γιορτή της αθανασίας. Δικαίως ο Δεκαπενταύγουστος αποκαλείται το «Πάσχα του καλοκαιριού»! Είναι η μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή των Ελλήνων, που βιώνεται με μοναδική κατάνυξη στην καρδιά της θερινής περιόδου. Την ημέρα αυτή, αναβιώνει μια βαθιά ριζωμένη παράδοση: όλοι αναζητούν την επιστροφή στις πατρογονικές εστίες. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ανταμώνουν με τους δικούς τους, για να βρεθούν μαζί γύρω από τα ξωκλήσια, τις εκκλησιές και τα αμέτρητα προσκυνήματα της Παναγίας. Εκεί, μέσα σε μια ατμόσφαιρα μοναδικής κατάνυξης, απολαμβάνουν τους μελίρρυτους ύμνους και συμμετέχουν στα παραδοσιακά πανηγύρια. Είναι η στιγμή που οι καρδιές των πιστών ενώνονται, για να αναφωνήσουν μαζί τη μυρόπνοη ευχή: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς!».

15 Αυγούστου 1940: Ο τορπιλισμός της «Έλλης»

Η ημέρα αυτή, όμως, φέρει και το αποτύπωμα κορυφαίων γεγονότων της ιστορίας και της πολιτικής μας ζωής που οφείλουμε να κρατάμε ζωντανά στη μνήμη μας. Ήταν 15 Αυγούστου του 1940. Το καταδρομικό «Έλλη» βρισκόταν αγκυροβολημένο έξω από τον κυματοθραύστη του λιμανιού της Τήνου. Σημαιοστολισμένο και με το πλήρωμά του παραταγμένο στο κατάστρωμα, ετοιμαζόταν να αποδώσει τιμές κατά την περιφορά της θαυματουργής εικόνας της Μεγαλόχαρης. Οι καμπάνες ηχούσαν χαρμόσυνα, διασαλπίζοντας το μεγάλο γεγονός της Χριστιανοσύνης. Ακριβώς στις 8:25 το πρωί, ο ουρανός σχίστηκε. Μια τορπίλη από το ιταλικό υποβρύχιο «Delfino» έπληξε το ελληνικό πολεμικό πλοίο στο μηχανοστάσιο, ενώ άλλες δύο αστόχησαν βρίσκοντας τον κυματοθραύστη. Μέσα σε περίπου μία ώρα, το «Έλλη» βυθίστηκε, παρασύροντας στον υγρό τάφο εννέα μέλη του πληρώματος και αφήνοντας πίσω δεκάδες τραυματίες. Η δόλια και πειρατική εκείνη «πράξη» του ιταλικού υποβρυχίου δεν λύγισε το φρόνημα των Ελλήνων· αντίθετα, χαλύβδωσε τις ψυχές τους. Ακόμη μεγαλύτερη, όμως, ήταν η ασέβεια και η ανευλάβεια που έδειξαν οι επιδρομείς, περιφρονώντας τη μεγάλη γιορτή της Παναγίας. Αυτή η ιεροσυλία δεν έμεινε ατιμώρητη. Η Θεοτόκος έγινε η Υπέρμαχος Στρατηγός, που ενέπνευσε, σκέπασε και καθοδήγησε τους στρατιώτες μας στα παγωμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου, οδηγώντας τους στη συγγραφή της αθάνατης εποποιίας του ’40.

15 Αυγούστου 1944: Η θυσία της Ελένης Βαλλιάνου

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 15 Αυγούστου του 1944, μια άλλη σελίδα ηρωισμού γράφτηκε μακριά από την πατρίδα. Έξω από την πόλη των Καννών στη Γαλλία, οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις εκτέλεσαν την Ελένη Βαλλιάνου μαζί με ακόμη είκοσι τρεις συγκρατούμενούς της, αφού πρώτα την υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια στο τοπικό αρχηγείο της Γκεστάπο. Η Ελένη Βαλλιάνου, μια πραγματική ηρωίδα της Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δικαίως χαρακτηρίστηκε ως η «Νέα Ζαν ντ' Αρκ» της Γαλλίας. Ήταν ελληνικής καταγωγής, κόρη του Κεφαλλονίτη πλοιοκτήτη Μαρίνου Βαλλιάνου και της Δανάης (το γένος Βαλλιάνου). Αν και η οικογένειά της ζούσε αρχικά στο Άσκοτ της Αγγλίας και μετακόμισε στις Κάννες το 1924, η πλούσια και άνετη ζωή της άλλαξε ριζικά με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πατέρας της, Μαρίνος, ήταν ανιψιός του μεγάλου εθνικού ευεργέτη Παναγή Βαλλιάνου, ο οποίος διέθεσε το μυθικό για την εποχή ποσό των τριών εκατομμυρίων χρυσών δραχμών για την ανέγερση της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος που φέρει το όνομά του, ενώ στην είσοδό της δεσπόζει μέχρι σήμερα ο εμβληματικός ανδριάντας του.

15 Αυγούστου 1959: Η Κοίμηση του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστή

Χρόνια αργότερα, μια άλλη, ξεχωριστή πτυχή της ημέρας αυτής φωτίζει την εκκλησιαστική μας ιστορία: στις 15 Αυγούστου του 1959 κοιμήθηκε ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Η Θεοτόκος εκπλήρωσε την υπόσχεσή Της προς εκείνον, παραλαμβάνοντας την αγία του ψυχή την ημέρα της δικής Της ενδόξου Κοιμήσεως. Η επίγεια πορεία του Γέροντα Ιωσήφ θύμιζε τους μεγάλους ασκητές της ερήμου. Υπήρξε ανδρείος πολεμιστής κατά των παθών, υποβάλλοντας το σώμα του σε ακραία άσκηση και ταλαιπωρία. Με οδηγό και πρότυπο την Παναγία, αξιώθηκε να αποκτήσει απόλυτη καθαρότητα και αγνότητα ψυχής και σώματος.

15 Αυγούστου 1980: Το «αντίο» στη Μαρία Δεσύλλα-Καποδίστρια

Επίσης, στις 15 Αυγούστου αλλά του έτους 1980, έφυγε από τη ζωή η Μαρία Δεσύλλα - Καποδίστρια, η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα δήμαρχος στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1898 και ήταν δισέγγονη του Γεωργίου Καποδίστρια, αδελφού του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε τον Κερκυραίο διπλωμάτη Λουδοβίκο-Σπυρίδωνα Σκάρπα, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, την Ελένη και τη Δαρεία. Το 1935 ενώθηκε σε δεύτερο γάμο με τον Κερκυραίο βιομήχανο Σταμάτιο Δεσύλλα, ο οποίος αργότερα εξελέγη δήμαρχος Κέρκυρας. Μετά τον θάνατό του τα Χριστούγεννα του 1955, η Μαρία Δεσύλλα έθεσε υποψηφιότητα και τον αντικατέστησε στη δημαρχία, κερδίζοντας τις αναπληρωματικές εκλογές του 1956.

Εκκλησίες στην Ερμιονίδα

Στον Δήμο Ερμιονίδας οι ναοί που είναι αφιερωμένοι στο όνομα της Θεοτόκου είναι πολυάριθμοι τιμώντας κάθε σταθμό της επίγειας και της ουράνιας πορείας Της, όπως αυτοί αναφέρονται στο εορτολόγιο της εκκλησίας μας. Τον Δεκαπενταύγουστο πανηγυρίζει με ξεχωριστή θρησκευτική μεγαλοπρέπεια ο δεύτερος ενοριακός ναός της Ερμιόνης η «Παναγία», καθώς και  το Μοναστήρι της Παντάνασσας στο Κρανίδι. Την τιμητική τους έχουν, επίσης, τα Καθολικά της Ιεράς Μονής των Αγίων Αναργύρων Ερμιόνης αλλά και της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής στην είσοδο της Κοιλάδας, ενός μοναστηριού που σήμερα λειτουργεί ως Μετόχι των Αγίων Αναργύρων. Παράλληλα εορτάζει και το γραφικό εκκλησάκι της Κοιμήσης της Θεοτόκου στους Φούρνους.

Η ιστορική σφραγίδα του Καστρίου του 1808

Τέλος, να υπενθυμίσουμε ότι ακόμη και η ιστορική σφραγίδα της τότε «Πολιτείας Καστρίου» (της σημερινής Ερμιόνης) του 1808, έφερε ως σύμβολό της την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μαρτυρώντας πως η Παναγία υπήρξε ανέκαθεν η καταφυγή και η σκέπη του τόπου.  

Σημ. «Κοίμηση της Θεοτόκου», έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Σήμερα βρίσκεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό στην Ερμούπολη της Σύρου. 

Η φωτογραφία είναι από την Αργολική Βιβλιοθήκη