Συνεχίζεται η αθρόα επισκεψιμότητα των αναγνωστών κατά χιλιάδες στο blog…

 Ο κόσμος έχει ανάγκη από ενημέρωση με ατόφιο, αμόλευτο καθαρό λόγο… Και αυτό οι άνθρωποι, κυρίως οι Πολίτες ξέρουν να το διακρίνουν…

-> Δεν εξηγείτε διαφορετικά …

Δυο θέματα  - εκτός των πολλών άλλων που διαβάζανε από το αρχείο του blog από χθες μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω, ήταν και τα παρακάτω…

Μπορείτε να καταλάβετε ποιο είναι το ενδιαφέρον τους και γιατί…  

Θέλουν, το’ χουν ανάγκη να αλλάξει κάτι στη νοσηρή κοινωνία  μας – στο Δήμο μας, αλλά όχι με τη συμμετοχή τους… όχι με αυτούς .. και μάλιστα με τις παλιές πρακτικές και λογικές…– γίνεται ;;; …

Αντί για καλημέρα  

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

=================================

Σάββατο 10 Αυγούστου 2019 

- Πρώτη δημοσίευση το 2011.

Αυτά γράφαμε τότε, αυτά και τώρα, στους νοσταλγούς αυτής της εποχής...

...η Κοινωνία μας είναι πολύ μικρή και γνωριζόμαστε και κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί...

---------------------------------------------------------------------------

Είχανε συνηθίσει με τα καθρεφτάκια… και τις χάντρες… του Λεμπέση..

Όπως ο Κολόμβος τα μοίραζε στους ιθαγενείς του Νέου Κόσμου!

Αρκετοί εδώ στην Ερμιόνη και στον ευρύτερο πρώην δήμο,  πολίτες της «κουλτούρας»… και της «προσφοράς»… είχαν συνηθίσει με τα καθρεφτάκια… και τις χάντρες… του Λεμπέση που τους πρόσφερε  για να τους εντυπωσιάσει και να τους δελεάσει για τις οποιεσδήποτε προσφορές τους… στο δήμο.

Και ενώ οι καιροί αλλάζουν και τώρα που η σημερινή Δημοτική αρχή προσπαθεί να αλλάξει αυτή τη νοσηρή νοοτροπία που προσβάλλει τη δημοκρατική έννοια «ΔΗΜΟΣ» και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες εκφράζουν με κάθε τρόπο παράπονα και τη δυσαρέσκειά τους….

Παιδιά του Λεμπεσιακού καθεστώτος… τα κατεβατά με τις ευχαριστίες... και τις ευγνωμοσύνες... του Λεμπέση και κάποιων  συνεχιστών του τώρα, στον ΠΑΡΑΤΗΡΗΤH σας και στο φιλικό σας blog, τέρμα!! Επίσης, τέρμα οι τιμητικές πλακέτες, (που είχαν χάσει την αξία τους…) οι τριήρης ως έμβλημα του δήμου σε χαρτί ρολό(!) και ότι άλλο του κατέβαινε… και εννοούσε… ως έπαινο ο «ηγέτης» σας.

Όλοι μας έχουμε υποχρέωση προς το Δήμο, χωρίς καμία αμοιβή ηθική ή υλική. 

Ο «ΔΗΜΟΣ» ανήκει σε εμάς και εμείς σ’ αυτόν.

 Έχουμε υποχρέωση να τον στηρίζουμε και να τον αναδεικνύουμε, με ό,τι τρόπο μπορεί ο καθένας μας.

 Αυτά τα «καθρεφτάκια» η οτιδήποτε άλλο, πρέπει να περάσουν πλέον στο παρελθόν!

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

=======================================================================

Υστερόγραφο: Πριν λίγες μέρες συζητούσα με μια κυρία από το Ηλιόκαστρο. Στη κουβέντα που είχαμε μου είπε, -> «εμείς (η οικογένειά μας) με τον Λεμπέση περνάγαμε καλά. 

Στη συνέχεια μου ζήτησε δανεικά χρήματα και την έστειλα εκεί …

Το πιο πάνω άρθρο το έγραψα με άλλον Δήμαρχο αλλά δυστυχώς οι ελπίδες και τα λόγια μου έπεσαν στο κενό … - Μια από τα ίδια ...

==============================================

Διαβάστε ακόμα ένα άλλο άρθρο μου που διαβάζανε οι αναγνώστες, 

- Έχει και αυτό τη σημασία του, για το ενδιαφέρον τους..

ΕΔΩ >>>https://stamdamd.blogspot.com/2023/01/

Οι φλογερές ομιλίες του Εμμανουήλ Ρέπουλη ως αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου …

 

Απόσπασμα από την ομιλία του Ε.Ρ. 

που εκφώνησε την 25^η Μαρτίου 2018 

– Σύλλογος Δωδεκανησίων – Αθήνα 2018

==================================================================

Από την παρουσίαση του Βιβλίου του Συλλόγου των Απανταχού Κρανιδιωτών στην Παλαιά Βουλή – σήμερα μουσείο...

Για τη μεταφορά στο blog

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Νίκος Μπογιόπουλος - ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ...

 ΕΔΩ>>>.https://el.wikipedia.org/

=========================================================================

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας ...

Νίκος Μπογιόπουλος

14 ώρ. 

·

Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.

Στη συναυλία παραβρέθηκαν, ως όφειλαν, οι πολιτικοί αρχηγοί. Ανάμεσα τους ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, ο Χατζηδάκης. Μόνο που αυτοί οι δύο δεν κάθισαν στη συναυλία. Έμειναν για λίγα λεπτά. Και αποχώρησαν. Είχαν, λέει, ανειλημμένες υποχρεώσεις...

Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω τι συνέβαινε στην Ελλάδα την Τετάρτη το βράδυ, αλλά και τι συνέβαινε στον κόσμο (όπως ξέρετε χωρίς τον Μητσοτάκη και ενίοτε τον Χατζηδάκη δύσκολα λύνονται τα θέματα στον πλανήτη). Εντούτοις δεν εντόπισα κάτι το τόσο συνταρακτικό που θα έπρεπε να περάσει από την δική τους ευφυία για να τακτοποιηθεί. Αλλά ποιος ξέρει. Ίσως να μας διαψεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος (για τον ιστορικό του μέλλοντος θα σας πω και παρακάτω) και, τελικά, κάτι πολύ φλέγον να συνέβαινε την Τετάρτη το βράδυ, την ώρα που η Βουλή τιμούσε τον Σταύρο Ξαρχάκο, αλλά ο Μητσοτάκης σηκώθηκε κι έφυγε.

Έτσι, λοιπόν, τι υποψιάζομαι; Υποψιάζομαι (και αυτή η υποψία εδράζεται στη βάση πραγματικών δεδομένων) ότι η μόνη υποχρέωση που είχε ο Μητσοτάκης ήταν η υποχρέωσή του να είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Τον αναιδή, τον απρεπή, τον κακομαθημένο εαυτό του.

Μιλώ για το κακομαθημένο πορφυρογέννητο που δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί αυτός ο λαός τραγουδάει και θα τραγουδάει την "Άπονη ζωή" του Ξαρχάκου.

Μιλώ για ένα αναιδές λουδοβικοειδές που δεν θα αντιληφθεί ποτέ τι τραγουδάει ο ελληνικός λαός μέσα από το "Σαββατόβραδο στην Καισαριανή" του Ξαρχάκου, που δεν θα νιώσει ποτέ τίποτα από εκείνο το "Μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς".

Το θέμα με το Μητσοτάκη είναι ότι δεν μπορεί να το κρύψει κιόλας πως δεν σκαμπάζει τίποτα από όλα αυτά.

Και είναι κι αυτό ασφαλές δείγμα ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους τουρισμού.

Σχετίζονται με τους κατοίκους της με όρους αφέντη-ιθαγενή.

Και φυσικά αντιλαμβάνονται την Ιστορία της σαν ένα υποκεφάλαιο της προσωπικής και οικογενειακής τους βιογραφίας.

Εκεί ακριβώς έγκειται η αναίδειά τους όταν λένε πως στην χώρα της Μακρονήσου και της Γιάρου, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού και της Καισαριανής, αυτοί λένε ότι ήταν έξι μηνών... εξόριστα στο Παρίσι!

Η αναίδειά τους συνιστά έκφραση της απόστασης που τους χωρίζει από την πραγματική Ελλάδα. Τους καημούς της, τις τραγωδίες της, το μεγαλείο των κανονικών ανθρώπων της. Για αυτούς η Ελλάδα δεν είναι παρά ένας τόπος που η σχέση τους μαζί της είναι ότι γεννήθηκαν για να τον κυβερνήσουν. Δικαιωματικά.

Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα προσωπικά τους γνωρίσματα. Βρίσκεται σε ευθεία σχέση με τα πολιτικά και ταξικά τους χαρακτηριστικά.

Εκεί οφείλεται η αναίδειά τους όταν λένε "και τι τον νοιάζει το νέο σήμερα αν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης"...

Είναι η τάξη τους που είναι «αλλού». Ωστόσο βρίσκεται εδώ. Θρονιασμένη πάνω στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Του λαού, που δεν ξέρουμε πότε, αλλά σε αυτόν εναπόκειται να τους στείλει -οψέποτε το αποφασίσει -εκεί που τους αξίζει: «Αλλού». Κι αυτούς και την τάξη τους και την αναίδεια τους και τον λουδοβικισμό τους που δεν κρύβεται.

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν μπορεί να μείνει κρυφό: Από τότε που υπάρχει κράτος νεοελληνικό έχουν περάσει καμιά διακοσαριά πρωθυπουργοί. Όταν το όνομα του ΞΑΡΧΑΚΟΥ θα παραμένει στους αιώνες των αιώνων και όσο υπάρχει Ελλάδα γραμμένο με κεφαλαία στην ιστορία αυτού του τόπου, το όνομα του Μητσοτάκη (να ο ιστορικός του μέλλοντος που λέγαμε παραπάνω) θα είναι πεταμένο μαζί με των ομοίων του εκεί, σε κάποια υποσημείωση της Ιστορίας.

imerodromos.gr

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας - του Νίκου Μπογιόπουλου

Το Τάμα στους Αγίους… σαν σήμερα, μισό αιώνα και πλέον πριν!!...

Από τα άδυτα της ψυχής και της θρησκευτικής πίστης…

[...] στο δρόμο για το μοναστήρι, το κορίτσι έβγαλε τα παπούτσια της, τα πήρε στο χέρι και άρχισε να περπατάει ξυπόλυτη!!..

Ήταν παραμονή της γιορτής των Αγίων Αναργύρων μισό αιώνα και πλέον πριν - σαν σήμερα και γιόρταζε το ομώνυμο μοναστήρι στην Ερμιόνη.

Το κορίτσι περπατούσε με τη λαμπάδα στο χέρι ίσαμε το μπόι της και στη μητέρα δίπλα της έτρεμαν τα φυλλοκάρδια της…

Οι άντρες, - πατέρας και αδέρφια - βρισκόντουσαν στα αφιλόξενα βόρεια παράλια της Αφρικής. Στη Μπαρμπαριά για σφουγγάρια. Αλιείς σφουγγαριών, πάππου προς πάππου.

Σαν έφτασαν στην Μαγούλα μάνα και κόρη και αντίκρισαν το μοναστήρι των Αγίων, το κορίτσι έβγαλε τα παπούτσια της, τα πήρε στο χέρι και άρχισε να περπατάει ξυπόλυτη!!

Η μάνα την είδε και ταράχτηκε η ψυχή της, έκανε το σταυρό της και ένα δάκρυ καυτό κύλισε στο μάγουλό της… «Το έχω κάνει τάμα μάνα στους Αγίους να με κάνουν καλά…» ψέλλισε με τρεμάμενη φωνή   το κορίτσι.

Στη μέση της διαδρομής οι τρυφερές πατούσες της ματώσανε, αλλά το κορίτσι περπατούσε με κορυφωμένη την πίστη της, μέχρι που έφτασαν στο μοναστήρι.

Η ιστορία είναι αληθινή. Το κορίτσι σε λίγο καιρό έγινε καλά, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, έχει και εγγόνια….

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ 

Στο ιστορικό μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων στην Ερμιόνη! ...

Από τα «έγκατα»(!)  του αρχείου μου -> 1 Ιουλίου 2009 

Πιο περιγραφικά δεν γίνεται …

=======================================

 Η Ιερά πανήγυρης της Μονής των Αγίων Αναργύρων στην Ερμιόνη!

Στα πολλά χρόνια (28) έντυπης και ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας μου,  έχω αναφερθεί πολλές φορές  στα ρεπορτάζ μου στην ιστορία της Μονής των Αγίων Αναργύρων, των εορτών και των πανηγύρεων αυτής.

Έχω  αναφερθεί επίσης στις διάφορες λαϊκές παραδόσεις που σχετίζονται με τους εορτασμούς και άλλα γεγονότα, καθώς και στις σχέσεις και τους δεσμούς των κατοίκων της περιοχής με το μοναστήρι, στο πέρασμα των χρόνων και άλλα πολλά.

«Μετατρέψατε τον Οίκον του Πατρός μου,

 εις οίκον εμπορίου…»

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε, η Ιερά πανήγυρης των Αγίων από την παραμονή έως την ημέρα του εορτασμού - 1η Ιουλίου - έχει αλλάξει μορφή.

Όχι οπωσδήποτε προς το χειρότερο.

Απλά έχει αλλάξει.

Γίνεται μια εμποροπανήγυρης με πληθώρα μικροπωλητών που προσέρχονται εκεί από την παραμονή του εορτασμού των Αγίων, κατόπιν άδειας και ενοικίασης από το συμβούλιο της μονής του προαύλιου χώρου και αμφοτέρων των πλευρών του δρόμου που οδηγεί στη μονή. Οι μικροπωλητές όλων των φυλών και των χρωμάτων, κατά συνέπεια και των θρησκειών. 

Έτσι παρουσιάζεται μια πολύχρωμη εικόνα, "μωσαϊκό" θα λέγαμε, ανθρώπων και πραγμάτων….

 - Ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νους σας, που κατά τη γνώμη μας, δεν συνάδει με το θρησκευτικό αίσθημα και τον  εορτασμό! ...

 Οι δε προσερχόμενοι στη μονή, είναι υποχρεωμένοι να διέλθουν το δρόμο που οδηγεί στη μονή, προσκυνώντας… πρώτα, στο «βωμό της κατανάλωσης»...

Στα πανηγύρια βέβαια συμβαίνει αυτό. Είναι θα λέγαμε καθιερωμένο.

Μήπως όμως θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε λίγο την εικόνα, που όπως την καταγράφουμε αρκετά χρόνια τώρα πιστεύουμε ότι δεν είναι και η καλλίτερη;

Αυτή η δραστηριότητα που παρατηρείται έξω από το ιστορικό μοναστήρι και μάλιστα την ημέρα μνήμης των Αγίων μας, δεν τιμά και δεν ταιριάζει, με την ορθόδοξη χριστιανική μας πίστη και την  παράδοση!!

Σεβασμιότατε, οι ενδεικτικές εικόνες που δημοσιεύουμε σ’ αυτό το ρεπορτάζ, κάθε άλλο παρά προετοιμασία της ψυχής δημιουργούν στους πιστούς, όταν μετά από λίγα λεπτά βρεθούν προσκυνητές στην εικόνα των Αγίων και Θαυματουργών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού.

=========================================================================================================================

Μέσα στο καθολίκό του Ι. Ναού και στον αύλιο χώρο...

Ινδές με τα μωρά τους στην αγκαλιά στην ιερά πανήγυρι σεμνά ντυμένες και, σε αντίθεση η ορθόδοξη   χριστιανή με το ξώπλατο... =====================================================================================================

Παρακολουθούμε κάθε χρόνο με μεγάλη προσοχή και σεβασμό, το Θείο Κήρυγμα την ημέρα της γιορτής των Αγίων μας. 

Φέτος την παραμονή το βράδυ = 30 Ιουνίου 2009 στο κήρυγμα που εκφώνησε ο Αρχιμανδρίτης Κήρυκας Θείου Λόγου π. Νικόδημος Αεράκης τον οποίο σεβόμαστε για την πολύτιμη και πολύχρονη προσφορά του στην Εκκλησία της Ερμιονίδας, απευθυνόμενος στους πιστούς που είχαν κατακλύσει τον αύλιο χώρο της μονής είπε εκτός των άλλων: 

« […] Οι άγιοί μας είχανε απόλυτη και αταλάντευτη πίστη, εις τον Θεό… Και όταν πιστεύουμε, τα δίνουμε όλα στο Θεό …Αγάπησαν το Θεό, πάνω απ’ όλα, πάνω απ’ όλους … Αρνήθηκαν το Εγώ τους… Είχανε σαν στόχο στη ζωή τους να μείνουνε ανάργυροι… Ο άνθρωπος που θέλει τη δόξα του Θεού δεν πρέπει να τον ενδιαφέρουν τα επίγεια πλούτη…» Μετά απ’ όλα αυτά και άλλα πολλά, κάλεσε τους πιστούς να υπερβούνε το Εγώ τους, να μη τους ενδιαφέρουν τα επίγεια πλούτη αν θέλουν τη δόξα του Θεού, όπως έκαναν και οι Άγιοι Αναργυροι των οποίων την μνήμη τιμούμε σήμερα.

===========================

1 Ιουλίου 2009

ΦΩΤΟ - ΡΕΠΟΡΤΑΖ 

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

=========================================================================================================================================================
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : -> Το χρήμα διέφθειρε όσους ασχολούνταν με αυτό, κάνοντάς τους "ηγεμόνες", όπως αναφέρει ο Ησαΐας στο όραμά του (Ησαΐας 23:8). 

Μάλιστα έφθασαν στο σημείο να καταντήσουν τον ναό "οίκο εμπορίου", γεγονός που εξόργισε τον Ιησού, διώχνοντας τους (Ματθαίος 21:12-13, Λουκάς 19:45-46, Μάρκος 11:15-17, Ιωάννης 2:13-16) όπως ήδη αναφέραμε.

Σ' αυτό το σημείο να αναφέρουμε ότι το εμπόριο είναι από τα πιο διαδεδομένα επαγγέλματα από τα πρώτα χρόνια της ανθρώπινης ιστορίας. Ήταν συνδεδεμένο με την ύπαρξη των ανθρώπων (Γένεση 34:21). Το εμπόριο ήταν από τα πιο επικερδή επαγγέλματα. Γινόταν άλλοτε με ανταλλαγή ενός είδους με ένα άλλο (Α’ Βασιλέων 5:8-11), και άλλοτε με ανταλλαγή εμπορευμάτων με χρήματα.
Οι έμποροι πλήρωναν φόρους στους βασιλιάδες (Α’ Βασιλέων 10:15, Β’ Χρονικών 9:14). Το εμπόριο περιελάμβανε όλα τα είδη: κτήματα (Γένεση 23:13-16), ζώα (Α’ Βασιλέων 10:29, Ιεζεκιήλ 27:14,21), και άμαξες (Α’ Βασιλέων 10:29), καρπούς (Α’ Βασιλέων 5:11), λάδι (Α’ Βασιλέων 5:11), κρασί (Β’ Χρονικών 2:15), μέλι (Ιεζεκιήλ 27:17), πολύτιμους λίθους και μέταλλα (Β’ Χρονικών 9:21, Ιεζεκιήλ 27:16, Β’ Χρονικών 8:18), πανάκριβα υφάσματα (Ιεζεκιήλ 27:16), κεντήματα (Ιεζεκιήλ 27:16,24), αρώματα (άσμα Ασμάτων 3:6), είδη ένδυσης (Β’ Βασιλέων 1:16-17, Ιεζεκιήλ 27:12-24), ακόμα και ανθρώπους (Γένεση 37:28,36, Δευτερονόμιο 24:7, Ιεζεκιήλ 27:13), αφού το δουλεμπόριο ήταν διαδεδομένο εκείνη την εποχή. Το εμπόριο απαγορευόταν ασφαλώς το Σάββατο.  - >>>ΠΗΓΗ

 

Τη δήλωσή μου την ανέσυραν αναγνώστες από το αρχείο του blog και τη διαβάζουν… Φυσικά Ισχύει μέχρι να κλείσω τα μάτια μου …

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2020

Το έντυπο δημοσιογραφικό μου αρχείο δεν μπορεί να το διαγράψει κανένας χάκερ, όπως έγινε με το ηλεκτρονικό αρχείο του blog ....

Προς τούτο δηλώνω δημόσια, - σήμερα 12 του μηνός Δεκεμβρίου 2020 -  όποιο Νομικό Πρόσωπο του Δήμου ή συλλογικός φορέας θέλει να το διαφυλάξει στο αρχείο του -  όταν σημάνει η ώρα... - να έρθουν οι εκπρόσωποί του να το ζητήσουν από τους κληρονόμους μου, σύμφωνα με αυτή τη δήλωσή μου...

Ακόμα, το εικαστικό έργο του αείμνηστου καλλιτέχνη μας Κώστα Αντρ. Γκάτσου με τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών σε  ψηφιδωτό που βρίσκεται στη συλλογή μου, θα δοθεί στον «Ερμιονικό Σύνδεσμο» για να φιλοξενηθεί για πάντα, στην «Εστία Πολιτισμού - Μιχαήλ Παπαβασιλείου» - Μουσείο Παιγνιδιών Ερμιόνης, διότι τον θεωρώ, ως τον καταλληλότερο χώρο...  

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ