Με το φευγιό του πιο φτωχότερη η
ψαράδικη τάξη της Ερμιόνης!
Φεύγουμε ένας – ένας και αραιώνουμε,
μέχρι τον τελικό αφανισμό -χωρίς να υπάρχει συνέχεια της παρουσίας μας στο επάγγελμα του ψαρά στη θάλασσα ...
Ο εκλιπών, δεν ακολούθησε από την αρχή
το επάγγελμα του ψαρά. Έκανε άλλες δουλειές. Τελικά όμως, τον τράβηξε η θάλασσα
και ακολούθησε το επάγγελμα του ψαρά που ήταν και αυτό του πατέρα του.
Αγωνίστηκε για δημιουργία και προκοπή, ταξιδεύοντας ακόμα και με πλοία αλιευτικά
ωκεάνιας αλιείας.
Όμως, πολλά χρόνια ασχολήθηκε
ψαρεύοντας με δικό του αλιευτικό σκάφος εδώ στην Ερμιόνη και πολύς κόσμος
πήγαινε στα «Μαντράκια» και αγόραζε τα φρέσκα ψάρια του.
Ωστόσο, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές
τις σειρές για τον εκλιπόντα συνάδελφο, η σκέψη μου με πάει σε ένα άλλον φίλο
που έχει φύγει από τη ζωή μας, τον Κώστα Γκάτσο γέννημα θρέμμα «Μαντρακιώτης»
κι’ αυτός, που όσοι του ευχόντουσαν «Χρόνια Πολλά» για τη γιορτή του
κατά τον εορτασμό του Αγίου Κωσταντίνου & Ελένης, αυτός τους απαντούσε: «Δεν γιορτάζω σήμερα, αλλά μαζί με τον Κωσταντή τον Νίκα στις 14 Νοεμβρίου - του Αγίου
Κωσταντίνου του Υδραίου».
Το τέλος του Κωσταντή όμως, ήταν
δύσκολο με το πρόβλημα της Υγείας του,
ταλαιπωρήθηκε
πολύ, ώσπου ήρθε η ώρα που μας αποχαιρέτησε!
Από τη θέση αυτή τον αποχαιρετώ και εγώ και του
εύχομαι,
γαλήνιο να είναι το τελευταίο του ταξίδι…
Στα παιδιά του - τον Γιώργο, τον Παντελή και την αδερφή του την Φωτεινή, εκφράζω τα ειλικρινή μου
συλλυπητήρια, να τον τιμούν και να τον μνημονεύουν…
ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
