Η αρχιτεκτονική ορισμένων σπιτιών ευκατάστατων ιδιοκτητών τα παλιά χρόνια στην Ερμιόνη!!
Οι απόγονοί τους
σήμερα θέλοντας να τιμήσουν από σεβασμό τους
προγόνους τους και την παράδοση, τα συντηρούν στην ίδια κατάσταση!
Αποτελούν μουσειακά είδη και ένα κόσμημα για τον τόπο, εκφράζοντας παράλληλα αισθήματα κουλτούρας και καλαισθησίας...
|
Οικία Κατερίνας Παπαμιχαήλ - Ρήγα στο
κέντρο της παλιάς Ερμιόνης |
Φωτο
ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.
Από τη Βικιπαίδεια,
την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Θουκυδίδης του Ολόρου ο Αλιμούσιος (πιθ.455-399 π.Χ.)
ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός,
γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας
του Πελοποννησιακού Πολέμου. Πρόκειται για ένα κλασικό ιστορικό
έργο, το πρώτο στο είδος του, που αφηγείται με τεκμηριωμένο τρόπο τα γεγονότα
του Πελοποννησιακού
Πολέμου(431 - 404 π.Χ.), μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης. Ο Θουκυδίδης έζησε
ως το τέλος του πολέμου, όπως λέει ο ίδιος στο Ε 26 της Ιστορίας, αλλά δεν πρόλαβε να
ολοκληρώσει τη συγγραφή του έργου.
Το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή σε ιστορικούς και μελετάται ως σήμερα από
πολιτικούς επιστήμονες, καθώς θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού
ρεαλισμού ως προσέγγιση στη μελέτη των διεθνών σχέσεων.[1]
Με αφορμή την απώλεια του συμπολίτη μας Κωσταντή Ν. η
σκέψη μου πήγε ξανά,- όπως κάθε φορά άλλωστε, στο άκουσμα ενός θανάτου στην πόλη μας
με το πένθιμο κτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας μας.
Έτσι και αυτή τη φορά, πάλι θυμήθηκα το μήνυμα από το ομώνυμο
βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Έρνεστ Χεμινγουέι -1940 με τίτλο «Για ποιον κτυπάει η καμπάνα»
[…] «Γι’ αυτό μη στείλεις να ρωτήσεις για ποιόν κτυπάει η
καμπάνα. Χτυπάει για εσένα»...
Και εγώ συμπληρώνω,
- Γιατί άλλωστε, για όλους μας κάποτε κτυπάει μια καμπάνα…
Θεωρώ, ότι αυτό
το μήνυμα πρέπει να εισδύει μέσα μας και να επηρεάζει άμεσα τη ζωή μας.
Έτσι, κάθε φορά
που ακούμε να κτυπάει πένθιμα η καμπάνα να ρωτάμε για ποιόν κτυπάει, - είναι κοινωνική μας υποχρέωση, αλλά ταυτόχρονα, να αναλογιζόμαστε, τη δική μας πορεία…
ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
Με το φευγιό του πιο φτωχότερη η
ψαράδικη τάξη της Ερμιόνης!
Φεύγουμε ένας – ένας και αραιώνουμε, μέχρι τον τελικό αφανισμό -χωρίς να υπάρχει συνέχεια της παρουσίας μας στο επάγγελμα του ψαρά στη θάλασσα ...
Ο εκλιπών, δεν ακολούθησε από την αρχή το επάγγελμα του ψαρά. Έκανε άλλες δουλειές. Τελικά όμως, τον τράβηξε η θάλασσα και ακολούθησε το επάγγελμα του ψαρά που ήταν και αυτό του πατέρα του. Αγωνίστηκε για δημιουργία και προκοπή, ταξιδεύοντας ακόμα και με πλοία αλιευτικά ωκεάνιας αλιείας.
Όμως, πολλά χρόνια ασχολήθηκε
ψαρεύοντας με δικό του αλιευτικό σκάφος εδώ στην Ερμιόνη και πολύς κόσμος
πήγαινε στα «Μαντράκια» και αγόραζε τα φρέσκα ψάρια του.
Ωστόσο, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές
τις σειρές για τον εκλιπόντα συνάδελφο, η σκέψη μου με πάει σε ένα άλλον φίλο
που έχει φύγει από τη ζωή μας, τον Κώστα Γκάτσο γέννημα θρέμμα «Μαντρακιώτης»
κι’ αυτός, που όσοι του ευχόντουσαν «Χρόνια Πολλά» για τη γιορτή του
κατά τον εορτασμό του Αγίου Κωσταντίνου & Ελένης, αυτός τους απαντούσε: «Δεν γιορτάζω σήμερα, αλλά μαζί με τον Κωσταντή τον Νίκα στις 14 Νοεμβρίου - του Αγίου
Κωσταντίνου του Υδραίου».
Το τέλος του Κωσταντή όμως, ήταν δύσκολο με το πρόβλημα της Υγείας του,
ταλαιπωρήθηκε πολύ, ώσπου ήρθε η ώρα που μας αποχαιρέτησε!
Από τη θέση αυτή τον αποχαιρετώ και εγώ και του εύχομαι,
γαλήνιο να είναι το τελευταίο του ταξίδι…
Στα παιδιά του - τον Γιώργο, τον Παντελή και την αδερφή του την Φωτεινή, εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια, να τον τιμούν και να τον μνημονεύουν…
ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
Πηγή διαδίκτυο
Κωνσταντίνος Καβάφης «Ἀπολείπειν
ὁ Θεός Ἀντώνιον»
Κωνσταντίνος Μάντης | Κωνσταντίνος Καβάφης «Απολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον» 
Paul Bond
Κωνσταντίνος
Καβάφης «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»
Θύμησες που έχουν γραφτεί ανεξίτηλα μέσα μου...
Τη σημερινή αναφορά μου την οφείλω στις παλιες εορταστικές κάρτες που μου έχει στείλει ο «Ερμιονικός Σύνδεσμος» στις οποίες απεικονίζονται ορισμένα παιχνίδια από αυτά που έχουν τοποθετηθεί στα ράφια και στις προθήκες του Μουσείου παιχνιδιών στην «Εστία Πολιτισμού Μιχαήλ Παπαβασιλείου»,
Έτσι λοιπόν, το αυτοκινητάκι αυτό που σας δίνουμε στη Φώτο, στάθηκε η αφορμή να ξετυλίξει η μηχανή του χρόνου θύμισες, 75 χρόνια πίσω, όταν ήμουν σε ηλικία 7 χρόνων.
Και όμως σ' αυτή την ηλικία, σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής, έπρεπε να πάρω το βάπτισμα του ταξιδευτή - πλέον ψαρά, κατά τις θερινές διακοπές μου... από το Δημοτικό σχολείο, που μόλις είχα τελειώσει την πρώτη τάξη. Και φυσικά και άλλα ψαροπαίδια ακολουθούσαν το ίδιο πεπρωμένο... για να μη νομίζετε πως αποτελώ τόσο εγώ όσο και ο αδερφός μου ο Μιχάλης εξαίρεση, που δύο χρόνια αργότερα σαν μικρότερος, ακολούθησε την ίδια αποστολή!
Διότι περί αποστολής επρόκειτο, αφού ο σκοπός ήταν η οικονομική συνεισφορά στην οικογένεια δια της εργασίας. Και ήμαστε μόλις, 7 χρονών παιδιά! Μάλιστα, μέσα σε ψαρόβαρκες με κουπιά και πανιά, για τις μετακινήσεις στα ταξίδια και τα ψαρέματά μας. Ποιο συγκεκριμένα, στα μικρά παιδιά τα οποία εργαζόντουσαν και αυτά στις ψαρόβαρκες έβγαζε ο καραβοκύρης κάποιο μερδικό από τα καθαρά έσοδα. Το συνηθέστερο ήταν 2 μερδικά ο καπετάνιος και ιδιοκτήτης του σκάφους και των εργαλείων, 1 μερδικό ο σύντροφος ο μεγάλος και ανάλογα με την ηλικία τα παιδιά αρχίζανε από το 1/4 του μερδικού και αυξανόταν αυτό ανάλογα με την ηλικία και την απόδοση στην εργασία.
Αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό, αλλά το αυτοκινητάκι της κάρτας του «Ερμιονικού Συνδέσμου» ως παιχνίδι. Δεκαπενταύγουστος λοιπόν, που η Εκκλησία μας γιορτάζει την Κοίμηση της Παναγίας Θεοτόκου. Οι ψαράδες της Ερμιόνης που λόγω των μελτεμιών που πνέουν αυτή την εποχή συνήθιζαν να ψαρεύουν με τον ένα ή άλλο τρόπο στα παράλια της νότιας Αττικής από το Πασά - λιμάνι μέχρι την Βουλιαγμένη που φυσούν πιο ήπια από άλλες περιοχές. Στον παραθεριστικό οικισμό τότε της Βούλας (μετά τη Γλυφάδα), πάνω στον παραλιακό δρόμο είναι κτισμένη μεγάλη Εκκλησία αφιερωμένη στη μνήμη της Παναγίας. Έτσι, αυτή τη μέρα από την παραμονή το απόγευμα, οι Ερμιονίτες ψαράδες της περιοχής, τραβούσαν τις ψαρόβαρκές τους στη στεριά, τις καθάριζαν, έπλεναν και τα ρούχα τους και θέλοντας να δώσουν ένα τόνο εορταστικό στη μεγάλη γιορτή και να σπάσουν τη μονοτονία της κοπιαστικής εργασίας τους, αλλά και του σχεδόν μόνιμου φαγητού τους - ψάρια κακαβιά και χταπόδι με ρύζι πιλάφι συνήθως, αυτή τη μέρα αγόραζαν κρέας και με πατάτες το έψηναν στον φούρνο κοντά στην παραλία. Το πρωί πήγαιναν να προσκυνήσουν στην εκκλησία της Παναγίας που προαναφέρθηκα, που ο εορτασμός είχε πανηγυρικό χαρακτήρα από θρησκευτικής απόψεως, αλλά και από εμπορικής, όπως συνηθίζεται... Εκεί μετά το προσκύνημα ζήτησα από τον πατέρα μου να μου αγοράσει ένα αυτοκινητάκι από τους πάγκους των μικροπωλητών που είχαν απλώσει την πραμάτεια τους όπως όλοι μας ξέρουμε. Πράγματι, μου αγόρασε αυτό που διάλεξα και έμοιαζε περίπου σαν αυτό που εικονίζεται στην κάρτα του Ε.Σ. και πιθανόν θα δούμε στο Μουσείο παιχνιδιών το Σάββατο.
Αυτή όμως η θύμηση που για μένα είναι συγκλονιστική για την περίπτωση μας, (και δεν είναι μόνο αυτή αλλά πάρα πολλές που ίσως αναφερθώ άλλη φόρα) είναι αυτό που θυμάμαι και έχει γραφτεί ανεξίτηλα μέσα μου, ότι στη συνέχεια, στη Γλυφάδα προσδέναμε μετά το ψάρεμα τις ψαρόβαρκές μας στην παραλία μπροστά από το σημερινό Δημαρχείο, που τότε ήταν ένα μεγάλο σπίτι (σχεδόν σαν το σημερινό κτήριο) καμένο από τους Γερμανούς. Δίπλα του και βορειοδυτικά, τρεις πανέμορφες βίλες βιομηχάνων και άλλων πλουσίων, ενώ αρόδο προσδεδεμένα σε μόνιμες αγκυροβολημένες σημαδούρες μεγάλα γιοτ, ακόμα και η «Χριστίνα» του Ωνάση. Ωστόσο, ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος (παιδί 7 χρονών) ήμουν εγώ, (έτσι αισθανόμουν) που όταν τελειώναμε την τελευταία εργασία της ημέρας - αυτή του δολώματος των παραγαδιών, περί το δείλη, έπαιρνα το αυτοκινητάκι μου και με ένα σπάγκο που είχα δέσει μπροστά, το έσερνα με ιδιαίτερη απόλαυση και χαρά στον παραλιακό δρόμο, που απ' ότι θυμάμαι ήταν ασφαλτοστρωμένος και με τις μικρές ρόδες του γλιστρούσε πολύ εύκολα περήφανο και αυτό... μαζί με τον ιδιοκτήτη του...
ΥΓ. Το θέμα προσφέρετε για πολλές - πολλές
λεπτομέρειες, αλλά εγώ θα σταματήσω εδώ, γιατί είμαι πολύ φορτισμένος συναισθηματικά
και κατ' επέκταση συγκινησιακά...
Είναι και αυτή η ιστορία μια άλλη παράμετρος από αυτές που αναφέρεται ο φίλος και συμμαθητής μου Γιάννης Σπετσιώτης - λόγω της επιστήμης του - και για το παιδικό παιχνίδι και που φυσικά εκ της πείρας του, θα έχει να μας πει κάτι περισσότερο, πάνω και σ' αυτό...
ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
