Ανάρτηση αφιερωμένη
εξαιρετικά...
...με αφορμή την απόφαση του δημάρχου μας να αναστείλει τη λειτουργία του χρηματοδοτημένου Κέντρου Δημιουργικής Ανάπτυξης Παιδιών (Κ.Δ.Α.Π.) Πορτοχελίου…
Χθες το βράδυ που διάβασα και ανάρτησα την εν λόγω αναφορά του επικ. της μείζονος
αντιπολίτευσης Γιάννης Μαργέτα, ήρθε στη σκέψη μου το πιο κάτω τραγούδι των δικών μας
χρόνων…
- Διαχρονικά τα μηνύματά του για όσους τους αγγίζουν και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας…
Άραγε γονείς του Πορτοχελίου, είναι αληθινά αυτά που γράφει
ο κ. Μαργέτας;;..
- Κι' αν είναι έτσι, εσείς τι σκέπτεστε να κάνετε και ποιες θα
είναι οι ενέργειές σας;;; ...
ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ Τα μικρά παιδιά – 1967
Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά,
που κρατούνε στο χέρι τους, σαν το μύλο το χάρτινο,
τις ελπίδες μας.
Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά,
που μπερδεύουν τα λόγια τους, που μιλούν με νοήματα, στα παιχνίδια τους.
Μες σε κήπους και χώματα, με λουλούδια η λάσπη,
ένα κόσμο ζουν τα μικρά τον πιο όμορφο.
Ένα φύλλο ή μια μέλισσα, ένα τόπι μια βέργα,
γίνονται αυτοκίνητα χαρά κόσμου ζωή.
Δυό κουτιά σπίρτα γίνηκαν, ο σταθμός και τα τρένα,
που μπορούνε να φτάσουνε, ως την άκρη της γης.
Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά,
που κρατούνε στο χέρι τους, σαν το μύλο το χάρτινο,
τις ελπίδες μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου