.jpg)
Γιατί οι νεκροί παθαίνουν όταν τους ξεχνάμε…
Αγαπημένη μου, εγώ δεν περίμενα να γράψω για εσένα με αφορμή το τελευταίο
σου ταξίδι, -> μέσα στα τόσα της ζωής σου, με την καλλιτεχνική σου ανησυχία
και την κοινωνική σου προσφορά.
Ανθούλα, είναι τόσες πολλές οι προσλαμβάνουσες που αναδύονται από μέσα μου,
τόσο από την προβολή του έργου σου δημοσιογραφικά, αλλά και τις πάρα πολλές
φορές που είχαμε συνεργαστεί δίπλα – δίπλα στο Ι.Λ.Μ.Ε. και αλλού, που δεν
χωράνε σ’ αυτό το αποχαιρετιστήριο σημείωμα....
Όμως, θέλω γλυκιά μου να σε αποχαιρετήσω με μια στροφή από τους στίχους του ποιητή:
-> «Ήσουν καλή κι ήσουν γλυκιά κι είχες τις χάρες όλες, όλα τα χάδια του αγεριού, του κήπου όλες τις βιόλες.
Το πόδι ελαφροπάτητο σαν τρυφερούλι ελάφι, πάταγε
το κατώφλι μας κι έλαμπε σα χρυσάφι»…
Καλό να είναι το
τελευταίο σου ταξίδι και να είσαι βέβαιη, πως τα ΄έργα σου που υπάρχουν παντού
και στο σπίτι μου, θα μείνουν στην αιωνιότητα….
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ
Κλικ στο
σύνδεσμο >>> https://stamdamd.blogspot.com/ να διαβάσετε και άλλες αναφορές
στη μνήμη της
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου