Η δασκάλα μας, η δασκάλα χιλιάδων παιδιών αποχώρησε από τη ζωή μ’ ένα
καλάθι φως στον ώμο, και πορεύεται προς το δρόμο να αγγίξει τα σύννεφα, όπως θα
‘λεγε και ο ποιητής.
Και πού δεν υπηρέτησε, και πού δεν δίδαξε με τη συνέπεια στο εκπαιδευτικό
έργο που επέλεξε.
Στη δική μου τάξη δίδαξε τις απογευματινές ώρες, σύμφωνα με το εκπαιδευτικό
σύστημα της εποχής, χειροτεχνία. Είχε ένα τετράδιο με διάφορα σχέδια
χαρτοκολλητικής. Το άνοιγε με τα νεανικά κρινοδάχτυλά της πάντα περιποιημένα
και βαμμένα διακριτικά· ήταν αυτό που παρατηρούσαν και θαύμαζαν τα παιδικά μου
μάτια γιατί δεν αποτελούσε συχνή γυναικεία συνήθεια.
Με τον άνδρα της, τον Γιάννη Σιωρά, ζευγάρι στη ζωή και στη δουλειά, μάς
δίδαξαν, μάς ενέπνευσαν, έχτισαν με την αγάπη τους το «σχολείο» με τα τούβλα
της υπομονής, της συνέπειας, της εκπαιδευτικής και παιδαγωγικής διαδικασίας,
συνάμα με τη σκαλωσιά των ονείρων.
Μάς έμαθαν πώς γράφεται το μάθημα της ζωής.
«Φανατική» αναγνώστρια του Περιοδικού μας
«Στην Ερμιόνη άλλοτε και τώρα»,
αλλά και αρθρογράφος του.
Όταν αργούσα να το πάω με έπαιρνε τηλέφωνο.
Ευτυχώς
για εμένα την επισκέφθηκα πρόσφατα. Ήταν εκεί ο γιός της ο Βασίλης που την
συντρόφευε και με λαχτάρα μου ανακοίνωσε πως περίμενε τον άλλον της γιό τον
Άγγελο.
Ευτυχισμένη μάνα και γιαγιά, την λάτρευαν γιοί, νύφες κι εγγόνια.
Όμως, αχ, αυτός ο κύκλος της ζωής μεγάλωσε!
Καλή Ανάπαυση ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΑΣ!
Βιβή Σκούρτη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου