Πτυχές της ζωής του Εμμανουήλ Ρέπουλη…

Διαδρομές, εξέλιξη, κορύφωση και, «το κοινόν χρέος»…

Από τη συγγραφέα και ποιήτρια Λενέτα Στράνη

=========================================================================================

Η Τζένη Ντεστάκου γράφει στις εντυπώσεις της για την εκδήλωση, μεταξύ άλλων στο άρθρο της, για το κείμενο της κας Λ. Στράνη>>>

[...]Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η παρουσία της συγγραφέως και ποιήτριας κας Λενέτας Στράνη, 

η οποία είχε την ευθύνη της έκδοσης μαζί με τον κ. Πάνο Αστίθα. 

Η κυρία Στράνη δεν περιορίστηκε σε μια στεγνή ακαδημαϊκή παρουσίαση. 

Με έναν καθηλωτικό, θεατρικό και βαθιά αφηγηματικό τρόπο ομιλίας, κατάφερε να μαγνητίσει το κοινό και να «ταξιδέψει» τους παρευρισκόμενους στην εποχή του Ρέπουλη. 

Η λυρικότητα της φωνής της και η θεατρική της πλαστικότητα στο βήμα «ζωντάνεψαν» τους καρπούς της πολυετούς έρευνάς της. Φώτισε άγνωστες πτυχές της ζωής του μεγάλου πολιτικού, αποδεικνύοντας στην πράξη πως όταν η ιστορική γνώση μεταδίδεται με πάθος και καλλιτεχνική ευαισθησία, νικά οριστικά τη λήθη και την αφάνεια...

=================================================================================================================================================

Παραθέτουμε, όλη την ομιλία της κας Λενέτας Στράνη 

 

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας,

απόψε, έχουμε τη χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσουμε το βιβλίο με τίτλο Εμμανουήλ Ρέπουλης. Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως του Ελευθερίου Βενιζέλου (1917-1920), το οποίο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του ομώνυμου Συλλόγου των Απανταχού Κρανιδιωτών και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2025 απ’ τις εκδόσεις Κουκκίδα.

Είναι το δεύτερο σε σειρά έκδοσης για τον μεγάλο Έλληνα δημοσιογράφο και πολιτικό, ο οποίος τίμησε, στην κυριολεξία, την παρούσα Βουλή με την ευγένεια του χαρακτήρα, τ’ απαράμιλλα προσόντα, τον καθαρό πολιτικό λόγο και το υψηλό ήθος του. Μια ξεχωριστή περίπτωση πνευματικού ανθρώπου, που όμως παρέμεινε στην αφάνεια επί σειρά ετών.

Πρόθεση όλων ήταν η συγκεκριμένη εκδήλωση να πραγματοποιηθεί μετά την παρέλευση εκατό ακριβώς χρόνων απ’ την ημέρα του θανάτου του (στις 13 Μαΐου 1924), αλλά κάποιες δυσχέρειες στην πορεία της διαδικασίας δεν το επέτρεψαν.

Ο Εμμανουήλ Ρέπουλης γεννήθηκε το 1863 στο Κρανίδι Ερμιονίδας, με πατέρα τον Παντελή Ρέπουλη (ή Λιέπουρη), ναυτικό στο επάγγελμα, και μητέρα την Παρασκευή, το γένος Λάμπρου. Τρίτο κατά σειρά παιδί της οικογένειας, είχε τέσσερις αδελφούς και δύο αδελφές.

Η αμόλυντη μέχρι τότε φύση της υπαίθρου τον προίκισε με την αισθητική, τη σεμνότητα, το μέτρο, την εσωτερική αρμονία και τη σοφία, που τον διέκριναν σε όλη του την προσωπική διαδρομή. Έτσι συνήθως συμβαίνει με κάθε άτομο, εφόσον διαθέτει την ανάλογη παρατηρητικότητα, την οξύνοια και την ευαισθησία για να αισθανθεί αναπόσπαστο μέρος του συμπαντικού γίγνεσθαι. Η ψυχή του μυρώθηκε, όπως γράφει ο Πλάτων Ροδοκανάκης, απ’ τις ακριβές μυρωδιές της γραφικής Κοιλάδας και τ’ όμορφο ακρογιάλι που τον ανέθρεψε.

Αφού τελείωσε το Σχολαρχείο Κρανιδίου, συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Ναύπλιο, για να καταλήξει στην πρωτεύουσα, όπου γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας.

Πολύ γρήγορα τον κερδίζει η δημοσιογραφία, και αρχικά εργάζεται ως διορθωτής στην Καθημερινή του Μ. Λάμπρου. Το 1890 γίνεται αρχισυντάκτης της Ακροπόλεως, όπου μαζί με τον Βλάση Γαβριηλίδη μεγαλουργεί, ανοίγοντας νέους για τη χώρα ορίζοντες.

Η ταλαντούχα πένα του κόσμησε τις στήλες αρκετών εφημερίδων και ποιοτικών περιοδικών: Εστία, Νέον Άστυ, Σκριπ, την Ελλάδα του Σ. Ποταμιάνου κ.ά.

Βαθύς γνώστης της ελληνικής γλώσσας, μέσ’ απ’ τα άρθρα του στηλιτεύει με ευθυκρισία τη συναλλαγή, τη βία, τη διαπλοκή, τις παλαιοκομματικές εν γένει μεθόδους· δεινά που μας κατατρύχουν ακόμη, αναστέλλοντας σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη και την πρόοδο της κοινωνίας μας.

Ο σπουδαίος δημοσιογράφος-λογοτέχνης, όπως δικαίως χαρακτηρίστηκε, πίστευε ακράδαντα ότι το λειτούργημα που ασκούσε αποτελεί το μόνο μέσο που αφυπνίζει τους λαούς· τους κινητοποιεί και τους καθιστά συμμέτοχους στη δημοκρατική διακυβέρνηση κάθε χώρας.

Τεράστια ήταν και η ανιδιοτελής προσφορά του στην πολιτική σκηνή. Το 1899 εκλέγεται βουλευτής Ερμιονίδας και ξεχωρίζει για την πρωτοποριακή του σκέψη, την ευγένεια, την υπευθυνότητα, τα διοικητικά προσόντα, τη φύσει και θέσει δημοκρατική του συμπεριφορά. Στο βήμα, γράφει πάλι ὁ Πλάτων Ροδοκανάκης, διαθέτει «την ελαστικότητα του μούτσου» και «την ψυχραιμίαν των παλαιών καραβοκύρηδων». - η συνέχεια>>>>

Ως μνημόσυνο στον μεγάλο Πολιτικό Άνδρα της Ερμιονιδας - τον Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη! - συνέχεια ...

 Ρεπορτάζ μου από τα χρόνια πού πάντα ήμουν εκεί στα μικρά και μεγάλα γεγονότα της Ερμιονιδας…

Από το προσωπικό μου αρχείο - 14 Μαΐου 2014

============================================================================================================================

Με μια σεμνή τελετή σήμερα η επιμνημόσυνος δέηση στον τάφο του Εμμανουήλ Ρέπουλη στο νεκροταφείο της ιδιαιτέρας του πατρίδας το Κρανίδι.

102 χρόνια πριν  από την ημέρα του θανάτου του

- 13 Μαΐου 1924

Για την προσωπικότητα του μεγάλου  πολιτικού ανδρός έχουμε αναφερθεί πολλές φορές, όπως επίσης και στις πιο κάτω αναφορές μας.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία της, σύσσωμη η τοπική Εκκλησία με τους εκπροσώπους της, η δημοτική αρχή με τον Δήμαρχο Ερμιονίδας Δ. Καμιζή όπου ήταν  και διοργανωτής αυτής της εκδήλωσης και  λίγοι πολίτες (φώτο)

Αυτό ήταν η αφορμή για τον κ. δήμαρχο (μετά το τρισάγιο που εψάλλει από τους ιερείς μας) με την έναρξη της ομιλίας του με αναφορά στη ζωή και την προσφορά του Εμμ. Ρέπουλη στον πολιτικό βίο της Ελλάδας μας σε πολύ δύσκολους καιρούς, να αρχίσει ως εξής λέγοντας με νόημα: «Ευχαριστώ όλους εσάς που τιμήσατε με την παρουσία σας  την πρόσκλησή μας. Αισθάνομαι ότι είσαστε πολλοί, περίμενα λιγότερους»….

Λίγο πριν, είχε καταθέσει στο μνήμα του μικρό στεφάνι φτιαγμένο από αγριολούλουδα της γης, που γέννησε τον τιμώμενο αείμνηστο συμπατριώτη μας... 

Με τις αναφορές των ομιλητών σ’ αυτή την μεγάλη προσωπικότητα που είχαμε την τύχη και την τιμή να γεννήσει η  πόλη του Κρανιδίου και η Ερμιονίδα, δημιουργήθηκε  στο χώρο μπροστά από το τον τάφο του Ε.Ρ. μια συγκινητική και με πατριωτικό αίσθημα ατμόσφαιρα, η οποία φορτίστηκε  ακόμα  περισσότερο με τον επίλογο του δημάρχου μας πως: -  «Λάος χωρίς ιστορική μνήμη, δεν έχει κανένα μέλλον»!!!

Κρίμα,που δεν ήσαν εκεί τουλάχιστον κάποιοι εκπρόσωποι από τις έξι δημοτικές παρατάξεις   που με τους 372 υποψηφίους τους που για πρώτη φορά στην προεκλογική ιστορία της Ερμιονίδας  θέτουν υποψηφιότητα...  σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές και θα διαχειριστούν τις τύχες αυτού του τόπου....

Πάντως, εμείς εδώ θα είμαστε  πάντα και  όσο μας το επιτρέπει η υγεία  και οι συνθήκες  της ζωής μας,  θα γράφουμε την ιστορία αυτού του τόπου και τις συνέπειες που θα προέρχονται  από τέτοιες συμπεριφορές και λογικές….

 ===========================================

ΥΓ. Ένας μέρος από την ομιλία του κ. Δημάρχου ήταν και η Διαθήκη του Εμμανουήλ Ρέπουλη... >>> ΕΔΩ...

Επίσης, ο κ. Καμιζής έκανε αναφορά και στο άρθρο για τον Ε.Ρ. 

του Γιάννη Σπετσιώτη και Τζένης Ντεστάκου.

Στην πιο πάνω φώτο ο Δήμαρχος Δ. Καμιζής κατά την ομιλία του την οποία διάνθιζε διαβάζοντας ιστορικά αποσπάσματα από το γνωστό βιβλίο αφιερωμένο στη ζωή και το  έργο του Ε.Ρ

 

Με λίγα λόγια μίλησε για τον Ε. Ρ.  και ο γηραιότερος ιερέας της Ερμιονίδας  ο Κρανιδιώτης  πρωτοπρεσβύτερος π. Γκίκας Παπαδημητρίου

Επίσης ο λόγος δόθηκε  και στον εκ Διδύμων παλιό δικηγόρο κ. Αντωνόπουλου 

μύστη του Εμμ. Ρέπουλη όπως τον αποκάλεσε ο κ. δήμαρχος...

Φώτο - ρεπορτάζ 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜΑΛΙΤΗΣ

Εμμανουήλ Ρέπουλης ο Κρανιδιώτης μεγάλος Πολιτικός και Δημοσιογραφος...

Σταχυολογήματα από τη ζωή και το έργο του ως μνημόσυνο … 

«Η μοίρα μου ήτο να δουλέψω δύο κυρίους αυταρχικούς, οι οποίοι όλο εταξίδευαν και με άφηναν αντικαταστάτη των: 

Τον Βλάσην Γαβριηλίδην και τον Βενιζέλον, 

και οι οποίοι μου εζητούσαν δι’ όλα ευθύνας. 

Ως δημοσιογράφος είχα τον Γαβριηλίδην ταξιδεύοντα διαρκώς και διά τηλεγραφημάτων του ζητοΰντα δι’ όλα παρ’ εμού ευθΰνας διά το τάδε και τάδε ζήτημα. 

Και ο Βενιζέλος από μένα εζητούσεν ευθΰνας…»

==========================================================================================

 Η Αρχή των μεγάλων χρόνων

Ο Ρέπουλης ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που κατέκρινε μέσα από τα άρθρα του τη συναλλαγή, τις παλαιοκομματικές μεθόδους, τη βία των χωροφυλάκων, τη στρατοκρατία, τις παρεκτροπές των φιλοβασιλικών αξιωματικών και γενικά τα κακώς κείμενα της εποχής. 

Τη δημοσιογραφία δεν την εγκατέλειψε ποτέ. 

Θεωρούσε ότι ήταν ένα από τα σημαντικότερα όπλα, που μπορούσαν να αφυπνίσουν το λαό. 

Μπορούσε να τον προβληματίσει, να τον αναγκάσει να πάρει την τύχη του στα χέρια του. 

Αργότερα συνεργάστηκε και με τις εφημερίδες «Εστία», «Νέον Άστυ» και «Σκριπ». Επίσης αρθρογραφούσε σε πολλά περιοδικά, όπως η «Ελλάδα» του Σ. Ποταμιάνου.

Η οξεία παρατηρητικότητα που διέθετε, η ικανότητά του να αντιλαμβάνεται το ουσιώδες, η φιλομάθεια, το ήθος, η εργατικότητα και οι υψηλές αισθητικές του επιλογές, τον ανέδειξαν σε ταλαντούχο δημοσιογράφο και καλλιτέχνη και σε ένα από τους ικανότερους και πιο έντιμους πολιτικούς της γενιάς του.,

https://el.wikipedia.org/wiki/

Αναφορές μας από το αρχειο του blog - αφιέρωμα στον μεγάλο πολιτικό και δημοσιογράφο-τον Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη...

Ανάρτηση με αφορμή την παρουσίαση του νέου βιβλίου για τον Εμμ. Ρέπουλη Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ελ Βενιζέλου 1917-1920, όπως έχουμε αναφερθεί...- 

Το μήνυμα για το φευγιό του Εμμανουήλ Ρέπουλη...

Ο δημοσιογράφος αυτών των χρόνων Κώστας Αθάνατος που παραβρέθηκε στην κηδεία του Εμ. Ρέπουλη στο Κρανίδι, γράφει εκτός των άλλων στο ρεπορτάζ του, που δημοσιεύτηκε στις 16 Μαΐου 1924 στην εφημερίδα «Ελεύθερο Βήμα»

 […] Τον ειδοποίησε ο χάρος να’ρθή στο χωριό του, και να τελειώσει τη ζωή, καθώς την είχε αρχίσει κάποτε, σεμνός κι’ ωραίος και ανεπιτήδευτος.

Να μάθουμε άλλοτε, να μην περιφρονούμε τα Κρανίδια μας, οι μάταιοι άνθρωποι.

Να καταλάβουμε ότι τα Κρανίδια του καθενός μας είναι το παν.

Τα Κρανίδια, που μας έβγαλαν δικαιούνται και να μας παίρνουν. 

Τα Κρανίδια, που αυτά μόνον θα ξαναβγάλουν άλλους μια μέρα σαν κι’ εμάς… 

 ============================================

Ιστορικό γεγονός στην Ερμιονίδα η παρουσίαση του βιβλίου για τον Εμμανουήλ Ρέπουλη – έκδοση του Δήμου Κρανιδίου...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ 

Παραθέτουμε  το ρεπορτάζ μας για την παρουσίαση  του βιβλίου του Εμμανουήλ Ρέπουλη που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα «ΑΡΓΟΛΙΔΑ» τον Αύγουστο του 2001

Παραλειπόμενα με αφορμή αυτή την ανάρτηση 

Ναι, οι δημοσιογράφοι ανήκουν στην κατηγόρια των επίσημων πολιτών... 

...Αυτό, εκτός των άλλων... το ήξερε πολύ καλά  ο ξεχωριστός Δήμαρχος   Δημήτρης Καμιζής! 

Ήταν μήνας Αύγουστος του 2001, όταν ο Δήμαρχος Κρανιδίου Δ. Καμιζής σε μια λαμπρή εκδήλωση στο Κρανίδι παρουσίασε την ιστορική έκδοση βιβλίου από το Δήμο, με αναφορά στον μεγάλο πολιτικό της πρώτης 20ετίας του περασμένου αιώνα αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ελευθέριου Βενιζέλου τον Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη. 

Λοιπόν, εκεί στην ομώνυμη πλατεία, παραβρεθήκαμε μαζί με τον τότε εκδότη της εφημερίδας «ΕΡΜΙΟΝΙΣ» συμπατριώτη μας Γιώργο Νοταρά να παρακολουθήσουμε την εκδήλωση και να καταγράψουμε δημοσιογραφικά το γεγονός. 

Βρεθήκαμε εκεί από τους πρώτους και καθίσαμε σε καθίσματα της τέταρτης σειράς. Σε λίγο προσήλθε στο χώρο και ο δήμαρχος Δ. Καμιζής, μας χαιρέτησε και μας είπε να περάσουμε μπροστά στις πρώτες θέσεις κάτι που κάναμε, παρά την απορία μας.

Η εκδήλωση αρχίζει και ο Δήμαρχος παίρνοντας το λόγο, προσφωνεί τους επισήμους με τη σειρά που επιβάλλει το πρωτόκολλο σε αυτές τις περιπτώσεις και, έκπληκτοι ακούμε  (για πρώτη φορά στα χρονικά της Ερμιονίδας) στην προσφώνηση των επισήμων να μας προσφωνεί, λέγοντας  -  «Κύριοι Δημοσιογράφοι»!! 

Ναι, ο Δ. Καμιζής γνωρίζει του Τύπους! Και τους σέβεται!! Γιατί πράγματι οι Δημοσιογράφοι,  θεωρούνται επίσημοι και είναι αυτοί που μένουν να υπηρετούν την κοινωνία με την ενημέρωση που κάνουν στους πολίτες, ενώ οι άλλοι, αιρετοί και κλπ φεύγουν…

Να πούμε ακόμα,  πως και η Περιφέρεια Πελοποννήσου στην εγκύκλιο που έστελνε στους Δήμους για τις Εθνικές εορτές εκτός των άλλων επισήμων που αναφέρονται σ' αυτό το έγγραφο αναφέρει και τους τοπικούς δημοσιογράφους. Ο Δήμος Ερμιόνης παλιότερα που λάβαινε τέτοιες εγκυκλίους δεν είχε συμμορφωθεί ποτέ με αυτό το μέρος της εγκυκλίου.

Δεν ξέρουμε τώρα με τους ενιαίους Δήμους τι αναφέρουν οι σημερινοί εγκύκλιοι της Περιφέρειας.  

Αφορμή αυτής της αναφοράς μας στάθηκε  η ψηφοθηρική συμπεριφορά και αντίληψη των διαφόρων αιρετών και άλλων, που προσκαλούνται από τους διοργανωτές των εκδηλώσεων για την κοπή της Βασιλόπιτας σε μια ατέλειωτη «πασαρέλα» που έχει γίνει πλέον θεσμός… για τους γνωστούς λόγους... να συνεχίσουν την κοπή της πίτας. Μετά τις ευχές τους κ.α. ... κόβοντας το δικό τους κομμάτι, το αφιερώνουν – προσφέροντάς το σε όποιον συμπολίτη μας αυτοί νομίζουν, ακόμα και σε κάποιους που δεν είναι παρόντες!!…

Ένας εξ αυτών, επίσημος - αιρετός έχει αποκτήσει το δικαίωμα… να κόβει διπλό κομμάτι πίτας και να το προσφέρει με τα δικά του κριτήρια... όπου αυτός νομίζει και, για τους δικούς του πραγματικούς λόγους! 

Τα υπόλοιπα σχόλια και τα συμπεράσματα δικά σας...

==========================================================================================================

Επίσης, παραθέτουμε μικρά αποσπάσματα από τις περίφημες επιστολές του Κρανιδιώτη Εμμανουήλ Ρέπουλη, στενού συνεργάτη του Εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου..
Αντιγραφή από το βιβλίο - ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ "ΚΕΙΜΕΝΑ" (Επιστολές, Άρθρα, Ομιλίες) -, 
Kάνουμε τη μεταφορά από το σημειωματάριό μας, στο οποίο καταχωρούμε από τις αναγνώσεις μας «πολύτιμα γλωσσικά πετράδια», μεγάλων ανδρών και φιλοσόφων…

[…]«Είναι η πολυτιμότερη όλων των ανθρώπινων φιλιών – η φιλία της συνειδήσεως...

[…]«Είναι ο άριστος των φίλων η συνείδησης, όταν γνωρίζει κανείς να την σέβεται εις την εκτέλεση των καθηκόντων του»...

.[…]«Ιστορία δε σημαίνει απλή αναγραφή και κατάταξη γεγονότων. Αυτή λέγεται απλή χρονογραφία, επιβλαβέστατη δε, όταν επιχειρεί όχι να αφηγείται μόνο και να εξηγεί τα πράγματα αλλά και να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, φόβω μήπως πικράνην την εθνική φιλοτιμίαν...

[…]«Η αληθή ιστορία εκθέτει τα γεγονότα δια να τα μελετά και να φέρει τα διδακτικά της συμπεράσματα. Είναι η ψυχολογική ανατομία των αιτιών των θριάμβων και των συμφορών. Και ποτέ δεν διδάσκεται ένας Λαός από τας εθνικάς περιπετείας, αν δεν μαθαίνει ειλικρινώς και τας αιτίας αυτών. Τοιουτοτρόπως μόνον ημπορεί να γνωρίσει και τον εαυτό του..
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ...

ΥΓ. Στην εποχή του έλεγαν πως 

->  "τα ελληνικά του Ρέπουλη τα μιλούσαν μόνο οι αρχαίοι Θεοί στον Όλυμπο"!!

============================================================================ 

Από το σημειωματάριό μου – συνέχεια …

[…]Ιστορία δε σημαίνει απλή αναγραφή των γεγονότων. Αυτή λέγεται απλή χρονογραφία, επιβλαβέστατη δε, όταν επιχειρεί όχι να αφηγείται μόνο και να εξηγεί τα πράγματα, αλλά να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, φόβω, μήπως πικράνην την εθνικήν φιλοτιμίαν…

[…] Η αληθή ιστορία εκθέτει τα γεγονότα δια να τα μελετά και να φέρει τα διδακτικά της συμπεράσματα. Είναι  η ψυχολογική ανατομία των θριάμβων και των συμφορών. Και ποτέ δεν διδάσκεται ένας Λαός από τας εθνικάς του περιπετείας, αν δεν μαθαίνει ειλικρινώς και τας αιτίας αυτών. Τοιουτρόπως,  μόνον ημπορεί να γνωρίσει και τον εαυτό του…

Από τις περίφημες επιστολές του Εμμανουήλ Ρέπουλη όταν ήταν αυτοεξόριστος

 μαζί με  τον Μεγάλο Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο στη Γαλλία