Διαδρομές, εξέλιξη, κορύφωση και, «το κοινόν χρέος»…
Από τη συγγραφέα και ποιήτρια Λενέτα Στράνη
=========================================================================================
Η Τζένη
Ντεστάκου γράφει στις εντυπώσεις της για την εκδήλωση, μεταξύ άλλων στο άρθρο της, για το κείμενο της κας Λ.
Στράνη>>>
[...]Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η παρουσία της συγγραφέως και ποιήτριας κας Λενέτας Στράνη,
η οποία είχε την ευθύνη της έκδοσης μαζί με τον κ. Πάνο Αστίθα.
Η κυρία Στράνη δεν περιορίστηκε σε μια στεγνή ακαδημαϊκή παρουσίαση.
Με έναν καθηλωτικό, θεατρικό και βαθιά αφηγηματικό τρόπο ομιλίας, κατάφερε να μαγνητίσει το κοινό και να «ταξιδέψει» τους παρευρισκόμενους στην εποχή του Ρέπουλη.
Η λυρικότητα της φωνής της και η θεατρική της πλαστικότητα στο βήμα «ζωντάνεψαν» τους καρπούς της πολυετούς έρευνάς της. Φώτισε άγνωστες πτυχές της ζωής του μεγάλου πολιτικού, αποδεικνύοντας στην πράξη πως όταν η ιστορική γνώση μεταδίδεται με πάθος και καλλιτεχνική ευαισθησία, νικά οριστικά τη λήθη και την αφάνεια...
=================================================================================================================================================
Παραθέτουμε, όλη την ομιλία της κας Λενέτας Στράνη
Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας,
απόψε, έχουμε τη χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσουμε το βιβλίο με τίτλο Εμμανουήλ Ρέπουλης. Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως του Ελευθερίου Βενιζέλου (1917-1920), το οποίο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του ομώνυμου Συλλόγου των Απανταχού Κρανιδιωτών και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2025 απ’ τις εκδόσεις Κουκκίδα.
Είναι
το δεύτερο σε σειρά έκδοσης για τον μεγάλο Έλληνα δημοσιογράφο και πολιτικό, ο
οποίος τίμησε, στην κυριολεξία, την παρούσα Βουλή με την ευγένεια του
χαρακτήρα, τ’ απαράμιλλα προσόντα, τον καθαρό πολιτικό λόγο και το υψηλό ήθος
του. Μια ξεχωριστή περίπτωση πνευματικού ανθρώπου, που όμως παρέμεινε στην
αφάνεια επί σειρά ετών.
Πρόθεση
όλων ήταν η συγκεκριμένη εκδήλωση να πραγματοποιηθεί μετά την παρέλευση εκατό
ακριβώς χρόνων απ’ την ημέρα του θανάτου του (στις 13 Μαΐου 1924), αλλά κάποιες
δυσχέρειες στην πορεία της διαδικασίας δεν το επέτρεψαν.
Ο
Εμμανουήλ Ρέπουλης γεννήθηκε το 1863 στο Κρανίδι Ερμιονίδας, με πατέρα τον
Παντελή Ρέπουλη (ή Λιέπουρη), ναυτικό στο επάγγελμα, και μητέρα την Παρασκευή,
το γένος Λάμπρου. Τρίτο κατά σειρά παιδί της οικογένειας, είχε τέσσερις
αδελφούς και δύο αδελφές.
Η
αμόλυντη μέχρι τότε φύση της υπαίθρου τον προίκισε με την αισθητική, τη
σεμνότητα, το μέτρο, την εσωτερική αρμονία και τη σοφία, που τον διέκριναν σε
όλη του την προσωπική διαδρομή. Έτσι συνήθως συμβαίνει με κάθε άτομο, εφόσον
διαθέτει την ανάλογη παρατηρητικότητα, την οξύνοια και την ευαισθησία για να
αισθανθεί αναπόσπαστο μέρος του συμπαντικού γίγνεσθαι. Η ψυχή του μυρώθηκε,
όπως γράφει ο Πλάτων Ροδοκανάκης, απ’ τις ακριβές μυρωδιές της γραφικής
Κοιλάδας και τ’ όμορφο ακρογιάλι που τον ανέθρεψε.
Αφού
τελείωσε το Σχολαρχείο Κρανιδίου, συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές στο
Ναύπλιο, για να καταλήξει στην πρωτεύουσα, όπου γράφτηκε στη Νομική Σχολή της
Αθήνας.
Πολύ
γρήγορα τον κερδίζει η δημοσιογραφία, και αρχικά εργάζεται ως διορθωτής
στην Καθημερινή του Μ. Λάμπρου. Το 1890 γίνεται αρχισυντάκτης
της Ακροπόλεως, όπου μαζί με τον Βλάση Γαβριηλίδη μεγαλουργεί,
ανοίγοντας νέους για τη χώρα ορίζοντες.
Η
ταλαντούχα πένα του κόσμησε τις στήλες αρκετών εφημερίδων και ποιοτικών
περιοδικών: Εστία, Νέον Άστυ, Σκριπ,
την Ελλάδα του Σ. Ποταμιάνου κ.ά.
Βαθύς
γνώστης της ελληνικής γλώσσας, μέσ’ απ’ τα άρθρα του στηλιτεύει με ευθυκρισία
τη συναλλαγή, τη βία, τη διαπλοκή, τις παλαιοκομματικές εν γένει μεθόδους·
δεινά που μας κατατρύχουν ακόμη, αναστέλλοντας σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη και
την πρόοδο της κοινωνίας μας.
Ο
σπουδαίος δημοσιογράφος-λογοτέχνης, όπως δικαίως χαρακτηρίστηκε, πίστευε
ακράδαντα ότι το λειτούργημα που ασκούσε αποτελεί το μόνο μέσο που αφυπνίζει
τους λαούς· τους κινητοποιεί και τους καθιστά συμμέτοχους στη δημοκρατική
διακυβέρνηση κάθε χώρας.
Τεράστια ήταν και η ανιδιοτελής προσφορά του στην πολιτική σκηνή. Το 1899 εκλέγεται βουλευτής Ερμιονίδας και ξεχωρίζει για την πρωτοποριακή του σκέψη, την ευγένεια, την υπευθυνότητα, τα διοικητικά προσόντα, τη φύσει και θέσει δημοκρατική του συμπεριφορά. Στο βήμα, γράφει πάλι ὁ Πλάτων Ροδοκανάκης, διαθέτει «την ελαστικότητα του μούτσου» και «την ψυχραιμίαν των παλαιών καραβοκύρηδων». - η συνέχεια>>>>
