Χριστιάνα Κωνστ;αντινίδου -> τα είπε και τα έγραψε όλα ! -> δεν άφησε τίποτα για εμας.....

Τι δεν καταλαβαίνετε από αυτά που γράφει ;;; ...

===================================================================== 

Η Χριστιάνα Κωσταντινίδου είναι Ερμιονίτισσα από τη μητέρα της, ζει στον Πειραιά και είναι δικηγόρος

Τα άρθρα της «διαμαντένια»! στο κοινωνικό δίκτυο και μια διάχυτη αγάπη στην Ερμιόνη  με λυρικό τρόπο και λόγο και πολύ νοσταλγία  για τον τόπο που μεγάλωσε …

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ

===============================================================================================================

Christiana Konstantinidou

Δεν θέλω ... Ποτέ στην ζωή μου δεν θέλησα να γίνω γραφική .. Να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια περνώντας αργά αλλά σταθερά από την γραφικότητα στο να κουράζω τους άλλους να διαβάζουν από εμένα πράγματα χιλιοειπωμένα ... Τετριμμένα.... Για πολλούς ανούσια .... 

Όμως δεν γίνεται, με αφορμή το άρθρο 56 του πολυνομοσχεδίου του Υπουργείου Οικονομικών για Μητροπολίτες και Αρχιεπίσκοπο, να μην αναφερθώ σε μια εικόνα που εμένα προσωπικά με στοίχειωνε από παλιά και δυστυχώς εξακολουθεί να αποτελεί γροθιά στο δικό μου στομάχι μέχρι και εχθές ημέρα Πέμπτη .... 

Έχω γράψει κι άλλη φορά για τους Γιάννηδες Αγιάννηδες της διπλανής πόρτας .... Τους ανθρώπους εκείνους που με περίσσια αξιοπρέπεια και χαμηλωμένο από ντροπή βλέμμα κάθε Πέμπτη αργά το μεσημέρι, όταν οι παραγωγοί της λαϊκής που είναι δίπλα στο σπίτι μου έχουν αποχωρήσει, ψάχνουν μέσα και γύρω από τους κάδους να ρίξουν στις σακούλες ή τα καρότσια τους ότι άχρηστο έχουν πετάξει από τους πάγκους .. Δεν είναι άστεγοι .... Δεν είναι ρακένδυτοι... Είναι φιγούρες της διπλανής πόρτας .... Άνθρωποι κάθε ηλικίας που ψάχνουν να πάρουν σπίτι τους ότι για όλους εμάς είναι άχρηστο ... Για πέταμα ... Βλέμματα χαμηλωμένα .... Από ντροπή ... Βήματα βαριά που θαρρείς και μεταμορφώθηκαν σε τεράστιους βράχους απελπισίας που καθηλώνουν το κορμί και την ψυχή μπροστά σε εκείνους τους κάδους .... Τους κάδους της ντροπής όπως άκουσα κάποιον να τους αποκαλεί .... 

Άνθρωποι που οι πενιχροί τους μισθοί ... Οι πενιχρές τους συντάξεις δεν αρκούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες διαβίωσης τους .... Τους βλέπω κάθε Πέμπτη .... Τους έβλεπα επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά την περίοδο 2012-2015 .... Εικόνα γνώριμη ... Οικεία... Χρόνια μετά τους ξαναβλέπω .... Και θυμώνω ... Θυμώνω πολύ .... Δεν λυπάμαι ... Δεν νιώθω οίκτο για αυτούς τους ανθρώπους ... Γιατί ο οίκτος τους αδικεί .... Και νιώθω ότι δεν τον θέλουν γιατί πιστεύω ότι δεν έχασαν ούτε τώρα την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια τους ... >>>>>>

Ίσως κάποιοι γνωρίζουν καλύτερα την ελληνική γλώσσα...

 ...Αλλά σημασία έχει, όταν απευθύνεσαι σε συμπολίτες σου, τι λες, πως το λες και τι μηνύματα περνάς μέσα τους…

ΣΤΑΜ.ΔΑΜ.

=======================================================================================================================================================

https://www.facebook.com/pellasofia

 Christiana Konstantinido

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β'... 

Διάδοχος του μακαριστού Χριστόδουλου από το 2008.... 

Πολλά και μεγάλα τα γεγονότα που σημάδεψαν την χώρα και τον αρχιερατική του παρουσία όλα αυτά τα χρόνια... Από τα χρόνια του μνημονίου μέχρι σήμερα .. 

Σε μια χώρα βουτηγμένη στην διαφθορά και την κατάλυση κάθε έννοιας συνταγματικής και δημοκρατικής ... 

Σε μια χώρα που διασύρεται καθημερινά στο εξωτερικό...

 Με μια κυβέρνηση διεφθαρμένη κι έναν λαό παραδομένο σε μια απόλυτη αδιαφορία κι απαξίωση του πολιτικού συστήματος με τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτό .... 

Την ώρα που ένας πατέρας στο Σύνταγμα παραδίδει σε όλους μας τεράστια σε σημασία παραδείγματα αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης και θάρρους....

Την ώρα που ένας λαός δίνει την δική του καθημερινή μάχη για επιβίωση και τάσσεται στο πλευρό αυτού του πατέρα περνώντας τα δικά του μηνύματα αλληλεγγύης κι ανθρωπισμού .... 

Τούτες τις ώρες που η επίσημη Εκκλησία έπρεπε να βρίσκεται στο πλευρό αυτού του τραγικού πατέρα ... Στο πλευρό όλων των οικογενειών που θρηνούν τους αγαπημένους τους και ζητούν από την Πολιτεία να τους αναγνωρίσει και να δεχτεί το ύψιστο δικαίωμα κάθε γονιού απεναντι στον Θεό και τους ανθρώπους .. Να μάθει τι ήταν αυτό που στέρησε την ζωή από τους αγαπημένους τους ...

 Τούτη την ώρα η επίσημη Εκκλησία εκκωφαντικά σιωπά κι ακόμα πιο εκκωφαντικά είναι απούσα .... 

Απούσα από κάθε έμπρακτη χειρονομία ότι στηρίζει και στέκεται στο πλευρό τους ζητώντας κι εκείνη με την σειρά της απόλυτη διαφάνεια και δικαιοσύνη στην μνήμη των 57 αθώων θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών. 

Η δύναμη της Εκκλησίας τεράστια και καταλυτική... 

Μια δύναμη και μια επιρροή άφαντη.. 

Ανύπαρκτη και προκλητικά αδιάφορη απέναντι στον ανθρώπινο πόνο και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια .... 

Ο Αρχιεπίσκοπος απόλυτος εκφραστής τούτης της εικόνας της Εκκλησίας της Ελλάδος, έξω και μακριά από τις διδαχές Εκείνου του οποίου αρέσκονται να αποκαλούνται εκπρόσωποι πάνω στην γη .... 

Αυτός ο Αρχιεπίσκοπος είναι κατά πως φαίνεται ανίκανος να αντιληφθεί την απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζονται πλέον ο ίδιος κι Εκκλησία.... Τα όσια και τα ιερά με τα οποία γαλουχήθηκε τούτος ο λαός...

 Αρχές κι αξίες που γεννήθηκαν μέσα από τα έργα και τις ημέρες φωτισμένων ιεραρχών κι απλών ιερέων που έσκυψαν πάνω από τον λαό και σε δύσκολες στιγμές του έδειξαν και φώτισαν τον δρόμο του ... 

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β' είναι ένας Ιεράρχης που δεν θα αφήσει καμια παρακαταθήκη... 

Καμιά πνευματική μα πάνω από όλα ανθρωπιστική κληρονομιά ... 

Το αποτύπωμά του θα σβηστεί γρήγορα... Γιατί ο χρόνος κι η ανθρώπινη μνήμη επιβάλλουν την ύψιστη τιμωρία σε ανθρώπους σαν τον Ιερώνυμο ... Που δεν είναι άλλη από την λήθη......

 

Δεν είναι μόνο οι γλυκές θύμισες, είναι και τα συναισθήματα που αναδύονται αυθόρμητα από εκεί που είναι φωλιασμένα …

 

Για κάποιους άλλους… όλα αυτά…  μπορούν να περάσουν απαρατήρητα… 

ΣΤΑΜ. ΔΑΜ.

===============================================================================================================

 Christiana Konstantinidou

Καλημέρα!!!!

Η ιεροτελεστία της Κυριακής... 

Το φαγητό στον φούρνο της γειτονιάς... Στον φούρνο του κυρ Νίκου... Δίπλα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς ... 

Εκείνος ο μεγάλος πέτρινος φούρνος που με εντυπωσίαζε πάντα σαν ήμουνα παιδί .... Ο χώρος μέσα μεγάλος .... Το βλέμμα μου αιχμαλώτιζαν παντα τα μεγάλα ξύλινα δοκάρια στην οροφή... Μαυρισμένα από τον χρόνο και την κάπνα του φούρνου.... Αναρωτιόμουν πως μπορούσαν και βαστούσαν αυτόν τον τεράστιο χώρο.... Σαν ήμουνα πολύ μικρή φάνταζαν στα μάτια μου πελώριοι γίγαντες.... Εικόνες γνώριμες και λησμονημένες ... Ταξιδεμένες τώρα πια στην λήθη του χρόνου αλλά πάντα οικείες ... Πάντα εκεί για να μας θυμίζουν ότι ναι ... Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν φούρνοι με ξύλα... Κι η πλακόστρωτη γειτονιά πλημμύριζε από μυρωδιές... Φρεσκοψημένο ζυμωτό ψωμί... Μαγειρευτό φαγητό .... Γνώριμες κι αγαπημένες κι οι φιγούρες με τα ταψιά στα χέρια στον δρόμο για τον φούρνο ... Ένα μικρό πολύβουο κυριακάτικο μελίσσι από γειτόνισσες αγαπημένες.... Πρόσωπα γελαστά και χαρούμενα ... Γέλια και φωνές... Κάπου κάπου κι ένα τραγούδι... Καθόμουν στο μεγάλο παράθυρο του σαλονιού με τις πλεκτές κουρτίνες.... Εκείνο που έβλεπε στο λιμάνι.... Τις έβλεπα και τις χάζευα ... Περνούσαν πάντα κάτω από το σπίτι μας ... Μοίραζαν καλημέρες και χωρατά .... Απαραίτητη η στάση στην μεγάλη αυλόπορτα της γιαγιάς... Η πρωινή κουβεντούλα .... Στα όρθια πάντα με τα σκεπασμένα ταψιά στα χέρια.... Να μαθευτούν τα νέα της γειτονιάς.... Τα νέα κι από τις άλλες γειτονιές .... Προσπαθώ τόσα χρόνια μετά να βρω τι απόμεινε από την αύρα εκείνων των ανθρώπων... Από τον τρόπο που ζούσαν την κάθε στιγμή.... Από την απλότητα, την γραφικότητα κι μια μοναδική αυθεντικότητα που αναδύονταν αβίαστα μέσα από την ίδια την ζωή τους.... Τις χαρές και τις λύπες τους .... Δεν βρίσκω τίποτα ... Προσπαθώ αλλά μάταια ... Τα πάντα άλλαξαν... Ο χώρος κι οι άνθρωποι... Οι συνήθειες... Η ίδια η ζωή.... Μένουν όπως έχω γράψει πολλές φορές οι αναμνήσεις ... Οι ξεθωριασμένες εικόνες στο μυαλό και την ψυχή.... Πρόσωπα λησμονημένα .... Που όμως είναι πάντα εκεί .... Για όλους εκεινους που αντιστέκονται στην δύναμη του χρόνου... Στην λήθη του ... Και πεισματικά τις κρατούν καλά φυλαγμένες στην ψυχή τους ... Σαν την αφεντιά μου .....